Reisverhaal «Patagonia»
Zuid Amerika
|
Chili
|
1 Reacties
04 Maart 2016
-
Laatste Aanpassing 04 Maart 2016
Lang geleden werd er mijlenver weg een land geschapen. Een land, zo magisch en prachtig dat Moeder Natuur zichzelf heeft weten te overtreffen.
Een land waar rokende, tikkende vulkanen en tranende gletsjers prominent aanwezig zijn.
Een land waar de bergen gehuld zijn in een mystiek gordijn van wolken en mist.
Een land waar bossen zo magisch zijn dat trollen en elfjes `s nachts wel eens tot leven zouden durven komen.
Een land waar de uitzichten en de omgeving rondom zó pakkend is dat het je doet keren in jezelf. In stilte.. In rust..
Een land waar condors hoog boven je uit vliegen, waar guanaco`s vrolijk rondhuppelen, waar hommels je achtervolgen, waar wilde paarden een paradijs hebben om in rond te rennen en waar aasgieren genieten van een viergangenmenu langs de kant van de weg.
Een land zó adembenemend dat het zijn magische naam dubbel en dik verdiend!
Het land genaamd Patagonië!
Hoe verder we naar het Zuiden reizen, hoe dieper we binnen dringen in Patagonië en hoe meer mijn verwondering groeit!
Sinds we Coyhaique doorgereden zijn, zijn we van de ene verbazing in de andere getuimeld.
In Puerto Tranquilo hadden we wat minder weer maar dat hield ons niet tegen om op het bootje te springen zodat we de grotten van Capilla de Mármol konden bezichtigen. En net als we er aan kwamen gevaren, kwam de zon piepen waardoor de zonnestralen de kleuren van de grotten tot hun recht deden komen. Héél mooi!
De boottocht terug was ook een heuse attractie op zich. De felle wind speelde met de golven van het meer waardoor die op zich met ons speelden. Ik voelde me als een bal die telkens opnieuw de lucht werd ingegooid. Zó hard kletste de boot tegen de golven! :-)
De hemel klaarde volledig open wanneer we van de boot in de auto hopten. We sloegen wat extra eten in en vulden de auto met de nodige benzine. Beter om alles wat meer in Chili te voorzien aangezien alles in Argentinië reteduur is!
De route voerde ons langs de rand van Lago General Carrera. Dit gigantische meer (224.000 hectare) loopt ook door Argentinië, waar het daar de naam Lago Buenos Aires draagt. Een meer zó helder en appelblauwzeegroen van kleur tot zover het oog kon reiken. Eenmaal het meer gepasseerd, voerde de Carretera ons verder tot het nieuwe Nationaal Park met de originele naam, jawel.. `Patagonia` :-)
Dit natuurgebied werd een 2-3 tal jaar geleden omgetoverd tot spikspinternieuw NP. Er zijn nog maar slechts 2 trails om te wandelen, 1 afgewerkte campingplaats en een poepsjieke lodge met bijhorend restaurant en een grasveld voor 2 kleine jets, voor diegenen die graag wat meer centen neerleggen.
Wij droomden weg in het restaurant en het salon (hadden we maar de lotto gewonnen :-) ) en gingen dan toch maar onze tent opzetten, iets verderop op de camping.
Mooi gelegen en gedoopt onder een naam die zichzelf alle eer aandoet, nl `Los West Winds`. Hoe vredig het er ook uitzag, zo voelde het niet echt. :-)
De sterke wind sneed door vlees en bloed net alsof het een vers geslepen koksmes was. Ijzig koud en met een windkracht waar je af en toe van opzij geduwd werd.
En jammer genoeg, in tegenstelling tot veel Scandinavische campings, bouwen ze hier geen gemeenschappelijke ruimtes op campings waar je binnen kan zitten. Wat mij betreft mogen ze dat wel doen. :-)
Dus ja, alles was buiten te doen. Weliswaar onder een afdakje maar toch nog steeds koud.
Ik had, ondanks mijn donsje en thermische kledij koud gekregen tot op mijn bot waardoor inslapen een heuse opgave geworden was. Het feit dat nadien ook ineens mijn matras lek liep ( misschien had ik vorige keer te hard gelachen met Mihela en gaf Vrouwe Karma mij nu een koekje van eigen deeg) hielp geen steek. Het werd alleen erger gezien de koude grond nu ook meer te voelen was. Je kan je dus wel inbeelden wat voor een `zalige` eerste nacht ik er had.. :-)
Na bitter weinig slaap stond ik half kreupel op. De open hemel en stralende zon maakten véél goed!
En gelukkig maar want ons plan was om vandaag een 23km lange hike te doen: de Lagunas Altas Loop Trail.
Het pad slingerde heel gestaag en al zigzaggend, tot boven op de bergkam. Gezien het energiepeil ver onder nul zat, was het lastig. Héél lastig :-) We hadden allen een slechte nacht achter de rug en slaap is nu net wat je nodig hebt als je wil gaan trekken met een uitgerust lichaam. Dat was deze keer het geval niet maar goed, de slogan `Je bent jong en je wil wat` was van toepassing dus ook al wou het lijf niet echt mee... we gingen op die berg geraken, no matter what!
Na wat eindeloos stijgen leek, waren we eindelijk op het hoogste punt en achter het hoekje lag een eerste wondermooie meer! Opnieuw helder van kleur, omgeven door prachtige rotsen en heuvels en met glinsterende weerkaatsingen van het zonlicht! Zalig! Ideaal plekje ook om even te genieten.
Na dit eerste meer werden we getrakteerd op nog veel meer van dat moois! Het ene meer achter het andere met verschillende kleurschakeringen. Te mooi voor woorden! Het wandelpad sneed doorheen open vlaktes en mystieke bossen. Bossen waar alle bomen dood leken te zijn , overwoekerd door mos. Tragisch en mooi tegelijk. We maakten een grote lus en uiteindelijk daalde het pad verder af langs de voorkant van de bergen, helemaal terug tot aan de camping. Wát een dagtrek! Zoals Marita maar bleef zeggen ”absolutely beauuuuutifullllll” :-)
Uiterst tevreden en met een rustige mindset en een vermoeid lichaam sliep ik die nacht véél beter!
De volgende ochtend was het tijd om terug in te pakken en weg te wezen. Er stond ons nog anderhalf uur rijden voor de boeg vooraleer we de grens zouden oversteken. De oversteek verliep vlot, zowel de exit uit Chili als het binnenkomen in Argentinië. We hadden verwacht dat ze zouden controleren op verse groenten, fruit en dergelijke meer maar niets... Gemakkelijke controle! Misschien speelde het feit dat de 2 douaniers nog maar recent op deze post stonden een feit? Ofwel zagen we er zo onschuldig en lief uit, kan ook :-)
Hoe dan ook, de voormiddag op 27 februari was ik officieel in mijn 5de en eveneens laatste land van deze reis aangekomen!
De Carretera Austral werd nu Ruta 40 en deze was nog in slechtere staat dan aan Chileense kant. We werden volledig door elkaar geschud terwijl we verder reden door het eindeloos lijkende niemandsland.
Uren rijden later passeerden we in the middle of nowhere een mini dorpje `Bajo Caracoles`. Wat een korte lunchstop moest zijn, veranderde in een heuse missie nadat er plots een ambulance kwam aangereden. De verpleger vroeg welke route we gingen nemen en of we eventueel een pakje medicijnen konden afleveren. Een pakje voor ene Luz Abrate, een vrouw op een fiets ergens op weg naar El Chaltén. Uiteraard zeiden we ja, al hebben we ze tot nu toe nog steeds niet gevonden...
We brachten de nacht door in Gobernador Gregores en vervolgden onze weg de ochtend nadien.
Na een 4-tal uur rijden, wisten we dat we alsmaar dichter bij El Chaltén kwamen. In de verte schitterden heuse bergen en uitgestrekte gletsjers met mooi in het midden de trotse Cerro Fitz Roy! Jaja, we waren aangekomen in Parque Nacional Los Glaciares. Hoog besneeuwde toppen, witte glinsterende tapijten en gletsjers die tot beneden uitmonden in een helderblauw meer. Dat allemaal omringd door een kader met een stralende zon en een blauwe hemel met enkele speelse wolkjes. Een postkaart zou zelfs jaloers zijn op dit uitzicht!
Gezien El Chaltén bekend staat als dé trekking-capital van Argentinië kan je bijna niet anders dan gaan trekken! We zijn onmiddellijk naar de toeristische dienst gegaan en al snel was ons plan voor de komende 2 dagen gemaakt. Een 2-daagse trekking met overnachting op camping Poincenot. Eerst richting de Fitz Roy en dan zo terugkeren langs de andere kant. De volgende dag vertrokken we met zen drietjes en we hadden er zin in! Gezien het eerste deel kort was, vertrokken we pas rond de middag. Met de stralende zon boven ons begonnen we er aan. Het eerste deel van de trekking was super vlot te doen. Beetje stijgen maar nadien zo goed als vlak tot aan de camping. Easy peasy! Net voor de kampeerplek was ik iets sneller voort gegaan omdat de nood naar een toilet heel dringend was! En ik wachtte maar en wachtte...maar de 2 Duitse chicas bleven maar weg. Heel raar want we waren 10min voor de camping gesplitst dus lang konden ze er toch niet over doen?! Uiteindelijk heb ik mijn gerief onder blind vertrouwen achtergelaten bij andere kampeerders en ben ik ze gaan zoeken. Iedereen sprak ik aan met de vraag of ze hen gezien hadden of ik toonde een foto met de vraag dat als ze ze zouden zien, ze hen in de juiste richting konden sturen. Maar niets... uiteindelijk ben ik een totaal ander wandelpad ingeslaan maar halfweg, wat al ver was, ben ik terug gedraaid omdat het donkerder begon te worden en ik toch wel een oplossing moest zien te vinden voor moesten ze echt verkeerd gelopen zijn en ik ze niet meer zou tegenkomen..
Dus dan maar terug naar de camping en opnieuw wachten. Ondertussen was ik allerlei scenario's aan het bedenken.
Wat waren mijn opties?
Ofwel terugkeren naar El Chaltén hoewel ik dat echt niet wou.
Ofwel mensen op de camping vragen of ik bij hen in de tent mocht liggen. Ik had alles behalve een tent aangezien Julia die bij zich had.
Ofwel in open lucht slapen, hopend dat de vogels of andere beesten dan `s nachts mijn slaapzak niet zouden kapot bijten. :-)
Uiteindelijk na 2,5u wachten, kwamen ze toch ineens aangelopen. Bleek dat ze een stukje vóór de signalisatieborden een pad rechts waren ingeslaan waardoor ze de totaal andere richting waren uitgegaan. En het rare was dat ze wisten dat vanaf ons splitspunt de weg tot aan de camping echt niet meer ver was en toch zijn ze blijven gaan, ondanks dat er maar geen camping opdoemde. Hahaha! Hoe ze het geflikt hebben om een ander pad te nemen en de borden niet te zien, ik weet het nog altijd niet. Maar ik was wel blij dat ze er waren en we allen in de tent konden slapen zoals gepland.
We kropen vrij snel in de slaapzak want het plan was om vroeg op te staan.
Zo gezegd, zo gedaan dus om 5u15 ging de wekker. Gepakt met enkel de rugzak en ons lampje vertrokken we in het pikdonker naar Lago de los Tres. Een lastigere klim van iets meer dan een uur bracht ons tot een klein meertje net voor de Fitz Roy. De zonsopgang met het oranje en rode licht waarop we hadden gehoopt, bleef uit omdat er een dik wolkendek hing... Dus jammer genoeg geen adembenemende zonsopgang. Wel een mooi uitzicht maar zonder dat extraatje meer. Jammer dat Moeder Natuur geen knop had om de wolken weg te toveren!
We keerden terug naar de camping, ruimden alles op, ontbeten en vervolgden onze weg. Lago Torre skipten we omdat het heel bewolkt bleef en er af en toe spetters uit de lucht begonnen te vallen dus we keerden terug naar El Chaltén.
Tevreden en moe na een mooie 2-daagse trakteerden we onszelf op iets lekkers!
We genoten nog wat van de gezelligheid van het dorpje, lieten onze was doen (amai, wat was dat nodig! :-)), pakten alles opnieuw in en de dag nadien vertrokken we. En rarara, hoe was het weer? Alweer stralende hemel dus de gelukkigen die die ochtend de berg omhoog waren geklommen, zijn zeker en vast getrakteerd geweest op een heuse zonsopgang met de Cerros badend in het ochtendlicht. Om toch wel een tikkeltje jaloers op te zijn! Maar ja, je kan dan ook niet alles hebben in het leven eh... Uiteindelijk hadden we al veel geluk met het weer want een vriendin die hier 2 weken geleden was had veel regen...zodus...
En dan van El Chaltén naar El Calafate, een andere `must-see` in Patagonië.
Een 80 km buiten El Calafate heb je dé gletsjer van alle gletsjers! Met zijn 35km lang, 5km breed en 60m hoge ijsschotsen zijn er maar weinig andere gletsjers op aarde die kunnen evenaren. Een ander groot verschil is dat deze gletsjer als stabiel wordt aanzien omdat hij nog steeds tot 2m per dag kan opschuiven.
De Glaciar Perito Moreno is een natuurlijk fenomeen waar ik talloze uren naar kan blijven kijken en luisteren. We hebben er even gezeten en het maakt zo`n indruk dat mensen zelfs fluisteren opdat anderen kunnen blijven genieten.
Genieten van een onwaarschijnlijk uitzicht met een rommelend, donderend geluid op de achtergrond en af en toe een luide knal wanneer er weer ergens een stuk afbreekt en in het water valt. Daaruit volgen dan weer grote golven, omkerende losse ijsschotsen en af en toe botsingen. Een waar spektakel voor het oog!
Je zou voor niet minder onder de indruk zijn.
We sloten ons dagje af met een ware traktatie voor onszelf, nl een etentje in een chiquer restaurant. De meesten weten dat ik geen vleeseter ben en thuis vnl vegetarisch eet. Wel, hier heb ik nu toch een uitzondering gemaakt. Ik had in Pucón al enkele keren geproefd van heerlijk BBQ vlees en dit viel toen echt wel in de smaak. De Argentijnen zijn gekend voor hun vlees en hun asados en parillas. Ofwel gooien ze het vlees op de BBQ ofwel laten ze het langzaam roosteren, hangend boven een groot vuur of maken ze een soort constructie in de aarde. Hoe dan ook, ze laten het véél langer langzaamaan garen waardoor het toch echt wel lekker is.
En dus vandaar dat ik nog eens gezondigd heb. Iris had me ook gezegd tijdens onze Salar-tour dat ik echt wel iets MOEST eten met El Calafate saus. Wel Iris, zo gezegd, zo gedaan en het was heerlijk lekker!! De lamsboutjes met de saus, gelijkend op veenbessensaus en de Argentijnse wijn waren heerlijk! Una fiesta in mi boca! Muchas gracias por tu consejo amiguita! :-)
De dag nadien namen we even de tijd om nog info te verzamelen omtrent vluchten en bussen zodat we knopen konden doorhakken.
Ons gezamenlijk avontuur stopt binnen een weekje in Puerto Natales. Mihela gaat al niet mee tot daar omdat ze geen trekkings wil doen. Beetje foute beslissing vind ik want Patagonië draait rond trekkings en als je geen wil doen, tja wat is dan het nut om zoveel tijd en geld te investeren om helemaal tot hier te komen als je dan toch de highlights niet doet?!
Soit, elk zijn eigen keuzes. Julia, Marita en ik gaan wel sowieso de W trek doen. Voor de volledige lus hebben we geen tijd en het kan ook niet meer gezien er nu een maximum op het aantal trekkers staat en het reeds volgeboekt is. Maar hoe dan ook wordt de W een heuse belevenis!
Nadien gaan de meiden naar Buenos Aires om dan verder te trekken naar het Noorden, zo Brazilië binnen (dat trouwens ook hoog op mijn bucket list staat :-)).
En ik? Ik ga vanuit Puerto Natales de bus nemen naar `el fin del mundo`, helemaal tot in Ushuaia om dan enkele dagen later van daaruit terug te vliegen naar Buenos Aires waar ik de laatste 4 dagen zal doorbrengen.
Het feit dat het nu eindelijk, na veel slechte internetverbindingen, gelukt is om alles te boeken, brengt me rust. Top!
Zo, bij deze rond ik dit blogtekstje af.
We gaan nu richting Punta Arenas en wat ik daar allemaal ga uitspoken, lezen jullie later wel. :-)
Hasta luego amigos!
Saludos!
Kristel