Reisverhaal «Qué rico...estoy en Chile!»

Zuid Amerika | Chili | 2 Reacties 11 Januari 2016 - Laatste Aanpassing 11 Januari 2016

Hóla!

Voor de eerste keer LIVE vanuit het mooie Chili!

De stempels in mijn paspoort vertellen mij dat ik toch een kleine anderhalve maand door Bolivia gereisd heb. Dat is alweer iets langer dan gepland maar dat geeft niet want dat blijkt de rode draad te wezen van mijn avontuur. :-)

De grensoversteek vanuit Bolivia ging vlot maar wel traag. Vroeg in de ochtend, nl om 4u, hadden we onze bus vanuit Uyuni. En wie denkt dat de straten er op dat uur verlaten zouden bij liggen, is fout. Gezien de absolute Dakar-madness in Uyuni, waren er heel wat tentjes opgeslaan langs de straatkant.

De bus vertrok vrij stipt en na een 3-tal uur rijden, kwamen we aan aan de Boliviaanse immigratiedienst die uiteraard nog gesloten was. Wanneer ging het loket open? Goh..om 8u of misschien om 8u30? Wachten geblazen dus! :-) Eenmaal het loket open was, ging het vrij vlot bij iedereen om de exit stamp te krijgen. We reden een klein stukje verder en in het midden van de 2 grensposten, moesten we overstappen van bus.

Stel je het volgende visueel voor: een volgeladen bus uit Chili en een volgeladen bus uit Bolivia naast elkaar. Iedereen neemt zelf zijn bagage uit het laaddek (lees:pure chaos in de ruimte tussen de 2 bussen), wurmt zich een weg tussen vele mensen, valiezen, kinderwagens en dozen heen (lees: nog méér chaos) en steekt zelf zijn bagage in het laaddek van de andere bus (lees: de gewone chaos keert terug)

Wat een onderneming! Maakt toch deel uit van de charmes van deze landen :-)

En dan de Chileense grenspost. Ik dacht dat Nieuw-Zeeland de meest nauwgezette controles deed maar Chili kan best evenaren. We moesten 3 papieren invullen, dan werd de bagage op een lange rij gelegd en deed de snuffelende hond zijn werk, zelfs tot in de bus. Dat voor het geval mensen de verboden fruit, groenten en cocablaadjes tussen de zetels zouden verstoppen :-).

Nadien werd de bagage nog eens helemaal doorzocht op verboden dierlijke en plantaardige voedingsmiddelen en artesanias.

En toen, na een grensoversteek die van Bolivia tot Chili welgeteld 3u20 in beslag nam, konden we EINDELIJK verder! :-) Oef!

Genietend van een heerlijke empanada (die ik vanaf nu perfect kan eten ZONDER ziek te worden! :-)), besefte ik dat we nu aan de andere kant van de Licancabur vulkaan stonden. Tijdens de saltflats tour waren we die ook gepasseerd langs Boliviaanse kant. Hij rookte nog steeds..

In gedachten nam ik afscheid van authentiek Bolivia...

We reden verder en via een overstap in Calama arriveerden we in San Pedro de Atacama.

Dit is een klein dorp te midden van woestijn gebied. Op de weg ernaartoe zou je totaal niet zeggen dat dit enorm gezellig en levend dorpje te midden van alle natuur te vinden is. Het was niet evident om een betaalbare, deftige overnachtingsplek te vinden gezien we met 5 waren en heel veel plekjes al volzet waren. De volledige toeristische toestroom vanuit Uyuni komt nl. hier terecht. Dan maar 1 nachtje geboekt in een hostel dat er ok uitzag en diezelfde avond op zoek gegaan naar iets beter. Helaas was het antwoord altijd hetzelfde `volzet maar misschien hebben we morgenvroeg plaats`. Dus ja, de volgende ochtend direct naar onze eerste keuze en jawel hoor, er was plaats. De komende 2 nachten sliepen we in een zalig hostel met een fantastische, rustige tuin en ik had zelfs een privé kamer wat ook eens deugd deed! Eens wat meer privacy was fijn!

Onze dagen in San Pedro waren rustig. Uiteindelijk hadden we er een 16u durende busrit opzitten dus eens wat uitslapen in een bed, en dus in horizontale positie was een zaligheid!

Het hoogtepunt was de fietstocht naar Valle de la Luna. De naam zegt het zelf, nl een maanlandschap. Met de mountainbikes toerden we door het gebied. We kropen door kloven en klommen de zandduinen op om te genieten van een mooi zicht. De zonsondergang kleurde de hemel rood op de weg terug naar het centrum. Prachtig!

De volgende dag splitsten we weer op. Luc vertrok naar La Serena. Caroline en Tania naar Salta - Argentinië. Koen en Lisa bleven nog een dagje maar gingen dan naar Iquique. En ik? Wel ik nam de nachtbus naar Copiapó met Mihela en Chris.

En manneken, WAT een verschil!! Een bus met een toilet (!!!), zalig brede zetels die ver kantelen, een gordijntje tussen de zitplaatsen en met de mogelijkheid om films te bekijken als je via je gsm inlogt op hun website.

Klinkt misschien verwend maar `Hallo beschaving, ik heb je toch een beetje gemist` :-)

Morgen is het plan om een auto te huren en parque nacional 3 cruces in te trekken.

Hoe dat uitdraait, lees je volgende keer!

Hasta pronto!

Kristel