Reisverhaal «Caño Cristales»

Zuid Amerika | Colombia | 0 Reacties 17 November 2015 - Laatste Aanpassing 20 November 2015

Buenas mis parceros!

Ik voel me een beetje triestig terwijl ik dit schrijf. Ik zit nu op de bus terug van Granada naar Bogotá.
Er zijn verschillende redenen om me droevig te voelen:
- De trip naar caño cristales is gedaan en de super leuke mensen die we ontmoet hebben, daar moesten we afscheid van nemen
- Straks gaan mijn laatste momenten met Julián in want morgenvroeg, wanneer hij moet gaan werken, is het `echte` afscheid aangebroken
- Morgenmiddag verlaat ik Colombia en ik ben er emotioneel niet klaar voor. Maar goed, het moet..de vluchten zijn geboekt en er staan mij ongetwijfeld nog andere, leuke avonturen te wachten.

Zucht... Colombia was alleszins een ongelooflijk fantastisch begin van mijn avontuur door Zuid-Amerika! Uuuffff...qué chevere!! :-)

Caño Cristales was ook een geweldige afsluiter. Jammer, maar onze eigen fout, dat we de tijd wat krap hebben ingeschat en onszelf vastgezet hebben met iets te kortbij vluchten te boeken, maar goed, alles heeft zijn reden zeker?
Wie weet zouden we hier anders nooit weggeraken...

Zoals ik in het vorig berichtje gezet had, is Caño Cristales de plek met de mooiste rivier van Colombia. Een rivier waarin een bepaald type algen groeit die reageren op het zonlicht en mooie kleuren afgeven. Hoe feller de zon, hoe feller de kleuren. Hoe minder zonlicht, hoe donkerder de algen.
We waren al heel lang aan het uitkijken om deze trip te boeken maar het was ofwel volzet ofwel veel te duur (1.500.000 COP oftewel 450€ voor 4dagen) Heel toevallig zagen we in het hostel in Salento een affiche van Colombian Dude. Een Nederlander die hier woont, die de trip aanbood voor 700.000 COP en dat voor 5 dagen. Grote verschil: reizen over land en door guerilla gebied ipv met het vliegtuig, eenvoudigere overnachtingsplaatsen en minder verschillend vervoer ter plaatse. Hij verzekerde ons dat ze al jaren toestemming hebben van de guerilla (FARC) om door de gebieden te reizen en dat alles steeds veilig verloopt. Uiteindelijk strijdt de FARC tegen de regering en niet tegen toeristische organisaties die ook nog eens de lokale bevolking daar (lees ook: en dus o.a. familie van de FARC want het zijn uiteindelijk ook campesinos) helpen door er te eten, dingen te kopen en te blijven overnachten.

De avond dat we aankwamen in Villavicencio werden we opgepikt door Peter & Henry (Nederlander en Colombiaan) en reden we ineens door naar Granada. We maakten al snel kennis met Angelica en Miller, 2 medereizigers van Colombia. Aangekomen op de overnachtingsplek ontmoetten we Daniela en Sebastian, een Colombiaans koppeltje en tevens ook reisgenootjes. Veel praten zat er die avond niet meer in. Het was ondertussen al 2u30 `s nachts en om 5u moesten we er weer uit... Het pikte ongelooflijk na slechts een luttele 2u slaap! Ik registreerde vaag hoe de jeep werd ingeladen, hoe Manuel toekwam (nog een andere Colombiaanse medereiziger) en hoe Henry enkele veiligheidsregels duidelijk maakte:
- In sommige dorpen was het ABSOLUUT VERBODEN om foto`s te maken omdat bv commandanten van de FARC op je foto's zouden kunnen staan.
-Als we leger en/of FARC zouden tegenkomen: vriendelijk hallo en salut en we weten van niets. We reizen alleen maar.
-We reizen als vrienden en niet als toeristen in die zin dat we kijken voor elkaar en ook respect hebben voor de lokale bevolking.
-Als er iets zou gebeuren met de jeep (o.w.v. het ruwe terrein waar we door gingen rijden) dan moesten we goed luisteren wat te doen.
Deze hoofdregels moesten we heel goed onthouden.
Met dat in het achterhoofd begon ons avontuur. Met 9 in de jeep en Wilson, nog een Colombiaan van de organisatie, voorop op de moto.
De eerste dag was heel veel rijden. De asfaltwegen lieten we al snel achter ons. Via ruw, onverhard terrein baanden we ons een weg richting de eerste bestemming. Een 4x4 is fantastisch op dergelijk terrein, al kan het niet alle botsingen voorkomen. Zo knalde ik al snel keihard tegen het plafond en klets terug op de zetel bij een onverwachte bobbel. De bult en het pijnlijke staartbeentje voel ik nog steeds. Tranen schoten in mijn ogen want het deed verdomd veel pijn! Ik die toch ook altijd avontuurlijk wil reizen..aiaiai... :-)
Enkele uren lang reden we door de woeste jungle. Over bulten heen, door gigantische plassen modder en over smalle houten brugjes. Rond 15u kwamen we aan op onze eerste overnachtingsplek aan Caño Canoas. We maakten een wandeling naar de watervallen. En wie denkt dat we mooi aan de kant bleven staan, is fout. Nee neen, met een touw staken we de watervallen door en klommen we tot aan het verste stuk. Schoenen en kleren zeiknat maar ongelooflijk de moeite! Het gebeurt niet elke dag dat je langs een gigantische waterval kan genieten van een mooie zonsondergang! Bij avondval keerden we terug en net als we de watervallen terug gepasseerd waren, was het pikkedonker en moesten we verder met onze zaklampen. Van geweldige timing gesproken!
Allen samen zetten we de tenten op, bliezen we de matrassen op en hingen we de hangmatten op.
Een douche (koud pisstraaltje en in het donker in een klein kot) en een tinto (typisch Colombiaanse koffie) later, waren we klaar om de nacht in te duiken. Ongelooflijk laat was het nog niet maar het was een super lange dag geweest en na de vorige nacht klonk 10u slaap hemels!
Dag 2 stonden we alweer keivroeg op. Het zit in de Colombiaanse genen om bij de `madrugada` (ochtendstond) op te staan dus dat is al rond 5u `s morgens dat ze alweer beginnen babbelen. Met oordopjes in negeerden we dat feit nog een uurtje langer. Onze Belgische genen zijn daar immers niet voor gemaakt. :-)
Net voor vertrek begon het keihard te gieten. Een echte aguacero zoals ze dat hier noemen. Hierdoor lag de rest van de weg er slechter bij en waren de hindernissen groter. Soms moesten we uitstappen om het gewicht lichter te maken zodat Henry vlotter over alles heen kon rijden. Uiteraard zorgden ze voor plankjes en wegen zodat we, zonder half in de modder te zakken aan de overkant geraakten. Een andere keer moesten de mannen een boom zien te verschuiven. Met de machete hakte Wilson stukken af en met 5 hiefen ze de stronk dan op. De weg was vrij! En wij vrouwen ondertussen maar zingen in de auto :-)
Rond de middag kwamen we aan in Caño Cristales. We zouden deze keer 2 nachten blijven slapen op dezelfde plek bij Doña Maria. Papegaai Lorena verwelkomde ons hartelijk grappig! We settelden ons in onze eenvoudige kamertjes en kregen ons middagmaal voorgeschoteld. Veel verscheidenheid aan eten hebben ze te midden van de jungle niet en ze eten ook alles op dat ze maar kunnen. Bijgevolg bedankten Freya en ik maar al te graag voor de kip. De gebakken poten, de klaargemaakte nek met kop (de ogen, de kam, de lel en ALLES) het hart, de lever op de plateau waren er te veel aan. Rijst en platano volstonden voor ons! :-)
En dan was de tijd aangebroken om de rivier voor de eerste keer te ontdekken. Een ware pracht was het! De zon, de kleuren, het water...prachtig staaltje natuur!! Aan allen die Colombia ooit willen ontdekken, hier moet je geweest zijn!!!
We sloten de dag af met enkele privé lessen specifieke Spaanse woordenschat :-) Met dank aan alle gezellige Colombianen van ons groepje om ons grappige, stoute en minder stoute uitdrukkingen bij te brengen!
De volgende dag stonden we, uiteraard, weer vroeg op! Terug in de natte kleren en de natte schoenen, klaar voor vertrek. En net dan begon het weer keihard te gieten. Aanvankelijk entertainden we elkaar wat maar op een gegeven moment lonkte de slaapzak en tukte ik nog een 2-tal uur extra. Na de middag klaarde het op en konden we terug gaan wandelen. De kleuren waren iets minder zichtbaar nu omdat het water in de rivier veel gestegen was en de algen dus dieper zaten. Maar desondanks was dit niet minder spectaculair. De watervallen waren fantastisch en de poel waarin we konden zwemmen was een ware massage door de sterkere stroming. We verkenden de andere tak van de rivier en alweer kletsnat (van de rivier te doorwaden) keerden we terug. Deze avond sloten we af onder de prachtige hemel met zijn duizend-en-één heldere sterren! Magnifiek!!
`s Morgensvroeg namen we afscheid en moesten we de auto terug in. Via Macarena en Cristalina keerden we terug richting Granada. Anderhalve dag lang moesten we terug rijden. We passeerden meerdere militaire posten waar we paspoorten moesten laten zien. Het ijs werd gebroken door hen enkele staaltjes van onze net aangeleerde Spaanse woordenschat voor te schotelen. We sloegen een hilarisch babbeltje, namen enkele foto`s en weg waren we alweer.
We reden verder tot aan onze laatste overnachtingsplaats in de jungle. We waren er nog niet lang of alweer doemden zo`n 15 á 20 militairen op vanuit de jungle. De meesten relaxten wat aan de bar of deden een babbeltje met iemand van ons. Anderen hielden overal rondom het terrein de wacht. Wel wat raar dat als je uit de douche komt en het is pikdonker, een militair dezelfde weg mee aflegt tot aan de kamers om daar ook nog eens te patrouilleren.
Zo stil als ze aangekomen waren, waren ze op een gegeven moment ook weer even stil de jungle in verdwenen.
En dan onze laatste dag: alweer veel rijden. Laat in de namiddag kwamen we aan in Granada. We namen afscheid van enkelen die niet ineens mee terugkeerden naar Bogotá. Met de anderen sprongen we de volgende bus op. Door files heen richting de hoofdstad.
Aangezien ik nu nog steeds op de bus zit, zie ik de minuten wegtikken. Dat de files maar snel minderen want hoe meer, hoe minder tijd straks met Julián. :-(

Morgenmiddag springen we het vliegtuig op naar Lima. Dan naar Cusco en vandaar de bus op richting Puno, aan het Titicacameer. Als alles vlot loopt, zitten we binnen een weekje in La Paz, de hoogst gelegen hoofdstad van Zuid-Amerika.

Tot hoors vanuit Bolivia!
Besitos