Reisverhaal «Pura vida in Costa Rica»

KrisKras zomer 2016 | Costa Rica | 1 Reacties 17 Augustus 2016 - Laatste Aanpassing 17 Augustus 2016

PURA VIDA !!

Dat is de slogan die ik me graag eigen wil maken! Een levenswijze, een visie waar wij Europeanen nog veel van kunnen leren.

Waar komt die dan van denk je? Wel, ik zal je het antwoord niet lang ontnemen.. het is afkomstig van Costa Rica!

Een prachtig land waar ik deze zomer 9 nieuwsgierige kriskras deelnemers mee mocht naartoe nemen. Een 5de reis en alweer een knaller van formaat! De combi 'toffe groep + prachtig land + Spaanse taal + Pura Vida' maakten het een super geslaagde 3 weken op Midden-Amerikaanse bodem!

Wanneer je aan iemand vertelt dat je naar Costa Rica trekt, gaat er meestal wel een dierlijk getint belletje rinkelen. En velen kennen toch ook wel het beeld van de mooi gekleurde groene kikker, die vaak symbool staat voor Costa Rica.

Terecht allemaal want een land zo rijk aan fauna en flora verdient het om een 'wereldse naam' te hebben.

Op woensdag 13/7 vertrokken we. Negen dames en één moedige man, via Newark door naar San José. Het was een ongelooflijk lange dag en iedereen was blij als we na bijna 24u in wakkere staat te vertoeven, eindelijk een bed hadden om horizontaal in te slapen.

Een verdiende nachtrust deed ons ontwaken op Costa Ricaans ritme. Op't gemakske ontbeten we en nadien trokken we het centrum in voor een korte stop alvorens direct de bus op te springen naar Monteverde. Achteraf gezien 1 van mijn top 5 leukste bestemmingen van de reis.

Geen tijd meer te verliezen, we hadden wat Costa Rica te ontdekken! Van een rustige skywalk tot gekke ziplines (o.a. in Superman pose...zotjes!), een bungee, koffietour, paardrijden, Curi Cancha reserva, Santa Elena cloud Forest, nighttour, .. noem maar op en minstens 3 enthousiastelingen hebben het gedaan! We proefden van adrenaline en sperden de ogen en oren open om zo dieren te spotten en omgevingen in ons op te nemen. Een land moet je voelen, proeven, ontdekken en dat was exact wat we aan het doen waren.

We verbleven er 2 dagen en reden dan door tot in La Fortuna. In vergelijking met het eerder rustige Monteverde was dit een toeristische trekpleister. Bijna het hele stadje bestond uit souvenirwinkels, restaurants en agencies. Alles gericht op de toeristen en een beetje gemaakt en overdreven naar mijn aanvoelen. En toch had deze plek ook heel wat moois te bieden. Alleen al de prominente Arenal vulkaan nodigde uit om La Fortuna te ontdekken. We trokken onze sportiefste schoenen aan, huurden mountainbikes en gingen op weg naar de watervallen. Met de tong tot op de grond, een tikker die overuren sloeg en kuiten die het hard te verduren kregen, slaagden we erin om de weg tot boven af te leggen. Fysiek zwaarder dan verwacht en dat in een tropische hitte die op je adem pakt. Om maar niettemin te zeggen, een fietstocht die deed beklijven. En ware dat nog niet voldoende, dan was de Benji zijn ongelukje eigenlijk een ongevraagd extraatje. Zijn mountainbike had beslist om hem onverwachts 'aan te vallen' met een serieuze kap in het onderbeen tot gevolg. Terwijl de anderen genoten van mooie watervallen en idyllische warmwaterbronnen, werd Benji zijn wonde zorgvuldig genaaid en leerden wij twee dus de lokale medische voorzieningen beter kennen.En wees gerust, alles ging vlotjes!

Goed onder handen genomen en met antibiotica bij de hand konden we met een gerust hart verder reizen tot in Chilamate. Daar verbleven we in een fantastisch Eco retreat. Het retreat was een project van Meghan en haar man. Helemaal zelf gebouwd, 200% duurzaam en voorzien op het geven van cursussen e.d. aan de lokale bevolking. Dat hun intenties zuiver tot op de graat zijn, merk je aan alles waar het retreat voor staat. En bovendien is het ook nog eens een hele mooie plaats. Zonder al te veel levende zielen rondom je kan je genieten van een mooie, wildgroene omgeving. Ons eerste gordeldiertje, onze eerste brulaapjes en kogelmieren zagen we hier, al was het gordeldiertje maar van heel korte duur gezien de enthousiaste schreeuw van Laure, waarna het diertje snel vluchtte.

Ons verblijf hier was te kort naar ons goesting maar we moesten voort. Deze keer geen bus maar een boot op richting Tortuguero. Vermits er geen effectieve wegen leiden naar de plek der schildpadden, kon je niet anders dan eens reizen over water.

Onze boottocht duurde bijna een volledige dag en voerde ons langs Costa Ricaanse en Nicaraguaanse waterwegen tot onze bestemming. Ondanks dat we landgrenzen kruisten, kregen we geen stempel van Nicaragua, tenzij we er 14usd, de prijs voor een visum, voor wilden neertellen.

Het hele gebeuren aan de grensposten was wel grappig. Ineens maakte ons bootje reclame voor Nicaragua met een mooie vlag die fier wapperde in de wind. Meerdere militairen verwelkomden ons in en zwaaiden ons vrij direct terug uit hun land. Of onze beroepen nu klopten of niet, niemand vroeg ernaar. Enkel wij knipoogden naar elkaar als bij wijze van proficiat met een nieuw behaald diploma van vertelster, biologe, administratief medewerkster, dokter, .. .

En de kapitein deelde fruit en groenten uit aan elke post. Het zal wel degelijk belangrijk zijn om goede vriendjes te blijven met deze Nicaraguaanse officiers.

In Tortuguero verbleven we 3 nachten. Het was onze eerste kennismaking met de meer Caraïbische vibes, het reggae en rastagebeuren, de Creolen, tropisch aanhoudende regenbuien en reuzenschildpadden. Ons verblijf hier werd gekenmerkt door een rustdagje en een drukker, actief dagje. Helaas regende het pijpenstelen op ons actief dagje en konden we eigenlijk even goed zwemmen in de rivier ipv de kano te nemen. Veel dieren zagen we helaas niet vermits ze allen schuilden voor de regen maar goed, het is en blijf eenmaal een tropisch land dus de regenbuien moet je er bij nemen. Het eerdere gebrek aan dierspotting werd die avond wel goedgemaakt doordat er 4 reuzenschildpadden aan land kwamen om eitjes te leggen. Een bijzondere belevenis al maakt dat het commerciële gedoe er rond je wel een dubbel gevoel geeft. Het is en blijft nl een echte toeristische attractie en ook al beweren ze van niet, volgens mij bezorgt het de dieren toch ook wel wat stress. Desalniettemin steun je er wel de projecten mee waardoor de schildpadden kunnen geconserveerd worden! Dubbel...

Met de boot en verschillende opeenvolgende bussen, baanden we ons na Tortuguero, een weg verder naar het Zuiden. Eerst stopten we in Cahuita en nadien in Puerto Viejo. Twee stadjes waar de reggaevibes door de aders stroomden en Concarah welig door de muziekboxen klonk. Vind je bv Adèle de max, wel google dan maar eens de reggae versie van Concarah. Je zal je direct op Caraïbisch grondgebied wanen.

In Cahuita gingen we snorkelen, sommigen waagden hun kans op de surfplank en we bezochten ook het nationaal park. Een mooi park waarvan het onderhoud gebaseerd is op vrijwillige bijdragen. Een plek waar jungle aan de zee grenst en waar talrijke diersoorten zich in huisvesten. Zodanig mooi dat enkelen onder ons zelfs een 2de keer zijn teruggekeerd.

In Puerto Viejo genoten we dan van de verborgen sereniteit en van een BBQ in onze casita. We fietsten naar nabijgelegen dorpjes, bezochten het geweldige Jaguar rescue center en genoten van een gezellige 'ambiente'!

Met een cocktail in de hand en de ogen naar de zee gericht hadden we hier nog wel meerdere, talrijke uurtjes willen doorbrengen. Het voelde dan ook niet zo fijn aan als we de Caraïbische zee uitzwaaiden en terugkeerden naar San José.

Maar goed, dat betekende ook dat de 5-daagse dichterbij kwam en dat was toch iets waar iedereen naar uitkeek.

Maar eerst nog een dagje wachten. Een dagje dat diende om de Irazú vulkaan en San José city center te verkennen.

Een dagje dat toch ook alweer snel voorbij was. Onze trekking was nu wel heel dichtbij...spannend!

De verwachtingen lagen hoog aangezien Corcovado NP bekend staat als het mooiste NP van het land! Procentueel gezien heb je hier ook de meeste biodiversiteit van heel Costa Rica.

Na een lange busrit werden we in La Palma opgewacht door onze gidsen Luis Daniel en Erick. Twee super toffe kerels met het hart op de juiste plaats en een duidelijke missie voor ogen, nl ons een fantastische ervaring bezorgen! Dit is hen ook gelukt want het was zalig! Effenaf de kers op de taart, volledig waard om zo naar uit te kijken!

Onze eerste avond verbleven we in La Tarde. Afgezien van het feit dat dit mooi gelegen was, was ook de aanwezigheid van de half gedomesticeerde wild cat en de slangenman die een heuse verzameling aan zelf gebroedde slangen op de kamer had, de moeite van de eerste stop waard!

We smeerden al direct onze kuiten in voor een avondwandeling. We mochten onze wandelschoenen inruilen voor botten want het regende en ze verzekerden ons dat het pad er glibberig en modderig bij lag.

Ondanks dat de wandeling niet zó lang was, was het wel een heuse onderneming. De aanhoudende regen, gevaarlijk gladde stukken wandelpad en dat met een koplampje, gaf wel de nodige sensatie.

We waren a.h.w. gedoopt en ons echte avontuur kon morgen beginnen.

De volgende dag stond ons een 27 km lange wandeling te wachten van La Tarde tot Sirena. De eerste 11 km op en neer en nadien nog een lang plat stuk. Eenmaal we het NP effectief binnen gewandeld waren, werd al snel duidelijk dat het veelbelovend zou zijn. De jungle was dens maar mooi. Overal zaten dieren verstopt, kwamen er tevoorschijn en trakteerden ze ons op kleine orkestjes dierengeluidjes. Alles leek rustig tot wanneer er een dreigend geluid steeds dichter kwam. Mijn eerste gedachte was een vliegtuig, wat op zich mogelijk was aangezien men ook vliegt op Sirena, maar ik was fout. Erick zei nog snel 'rain is coming' ... De regencovers zaten nog maar net goed en wel over de rugzakken of de regen begon met bakken uit de lucht te vallen! De verfrissing was wel welkom en zorgde ervoor dat het stijgen heel draaglijk aanvoelde. In het begin probeerden we nog wat de grote modderplassen te ontwijken maar al snel waren de kleren en de schoenen verzadigd en kon het ons allemaal niet veel meer schelen. Rechtdoor, door de modder en door de plassen. Rondspattende aarde, haar dat het gezicht plakte en regencovers die dienst deden als kleine zwembadjes. Geweldig gewoon :-) want geef toe, hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze door de gietende regen, uren aan een stuk door het mooiste nationaal park van Costa Rica gehiked hebben? Niet veel toch?!

In de namiddag hield de regen op en kreeg alles wat ruimte om enigszins wat te drogen. We speelden hilarische spelletjes met de gidsen waarbij we doorgeefzinnetjes in het Spaans en in het Nederlands lieten rondgaan en dat met hilarische uitkomsten tot gevolg! En was het niet daarmee dat we aan het lachen waren dan was het met het feit dat een grote groep wilde everzwijnen ons pad kruiste en we net niet de bomen ingeklommen waren. Het angstzweet borrelde ergens diep vanbinnen en allen hadden we al een boom in ons vizier of waren we aan het bedenken hoe we in daar in godsnaam zouden in moeten kruipen totdat Erick de everzwijnen wat kon wegjagen met zijn machete mes en wij ondertussen stil en lopend een heel stuk vooruit schoten. Het wandeltempo lag na dit encountertje toch wel beduidend hoger. :-)

Gelukkig had niemand de juiste spirit verloren en kwamen we al zingend in Sirena aan.

"In the jungle, the mighty jungle, the jag(uar) plays hide and seek. In the jungle, the mighty jungle, the sloth poops once a week. Awiembowee Awiembowee a oooeehhhh ..."

Het bed van La Tarde ruilden we in voor een dun matrasje met een muskietennet in Sirena. Iets minder comfy maar wel een heel mooi gebouw en fantastisch mooi gelegen! Met het geluid van krekels en vogels gingen we slapen en met het geluid van brulapen stonden we op. De volgende dag bleven we ter plekke en maakten we 's morgens een wandeling naar de rivier en terug. Uiteraard namen we ook een plons in het water want het was dé plek om je gezicht even te voorzien van een puur natuurlijk kleimasker. Hadden we de everzwijnen nu tegengekomen dan waren zij nu misschien van ons gaan lopen ;-).

Bij terugkeer naar het station konden we de spieren even laten rusten, daagden we onze gidsen uit voor experimentjes en opdrachten en laadden we de batterij terug op voor de tweede wandeling van de dag. Slechts de helft van de groep deed de zompige, vochtige, wel-uhum-riekende kousen en wandelschoenen terug aan. Terwijl de rest besloot te genieten van de rust, gingen we met een paar, vol goede moed op zoek naar de tapir. We zochten en zochten maar vonden niets. Geen tapir te bespeuren... Dan maar even rusten aan het water. We wisten ons goed bezig te houden, hadden ondertussen ook al gelachen met Lieve die in een soort los zand was weggezakt en dachten eerst dat het een mopje was toen Erick ineens "tapir" riep want zó ver konden zijn ogen toch niet kijken. Fout gedacht, gelukkig voor ons, want jawel hoor, er kwam een tapir zwemmen in onze richting. We zagen hem ergens aan de oever aan wal gaan en we moesten lopen om te zorgen dat we hem niet kwijtraakten. De schoenen wogen als lood en de takken staken uit en jah.. ineens lag ik op mijn smoel, volledig uitgestrekt op het pad. Geen tijd om stil te staan bij deze letterlijke uitschuiver, de tapir ging voor. :-) Groot en schattig, verlegen en bang van de aanwezigheden die hij rondom hem voelde, schuifelde hij wat rond alvorens terug de rivier in te duiken. We bleven hem aanschouwen en keerden nadien uiterst tevreden terug langs het strand. De prachtige zonsondergang sloot de mooie dag af!

De derde dag van de jungletrek wandelden we van Sirena tot La Leona. Slechts 16 km maar met stukken langs het strand wat het lastiger maakte. Het knopje 'automatische piloot' werd omgedraaid en we bleven gaan. Het minder goede aroma dat iedereen uitstraalde, verdween al snel op de achtergrond o.w.v. de mooie uitzichten. Glimmende rotsen waarop het zonlicht weerkaatste, de glinsterende zee, witte dunne wolken en palmbomen die speelden met het briesje dat woei. Zalig mooi!

Ondertussen hadden Erick en Luis Daniel ons het paradijs beloofd in La Leona en wat hadden ze gelijk! Een prachtige lodge, gelegen te midden van dichte begroeiingen en met hangmatten waarin je zicht op zee hebt. Wegdromen... Maar vooraleer we hier goed en wel van konden genieten, namen we afscheid van onze 2 fantastische gidsen! Een welgemeende PURA VIDA en muchisimo gracias was wel degelijk op zijn plaats! Dankzij hen is dit een zalige trekking geweest en hebben we geleerd en ondervonden dat als je ooit honger krijgt, je een termietennest zoekt om op te eten. Smaakt naar worteltjes! :-)

We gaven een dikke knuffel, ze vertrokken en wij sprongen zo goed als direct de douche onder. Als je nl. bijna onwel wordt van de bedwelmende zuur-zout-vochtige geuren die lichamen en vooral kledij afgeven, dan wordt het tijd om die uit te smijten, ervan weg te lopen en een douche op te zoeken! :-)

Onze tijd in La Leona brachten we rustig door. Alles kon, niets moest. Een boekje lezen, de Robinson in je boven halen om kokosnoten kapot te kloppen en te pellen, dutjes doen in de hangmat, .. het was tijd voor een welverdiende rust!

De volgende dag hadden we nog een 3,5 km te gaan om zo tot aan de weg in Carate te wandelen waar een jeep ons zou opwachten.Onze geweldige Corcovado experiencia zat er op en met een hoop mooie herinneringen in gedachten reden we terug naar Puerto Jimenez. Daar namen we nog eens afscheid van Luis Daniel, wisselden we foto's uit (dat was nl de deal aangezien hij ook als een echte paparazzi telkens de jungle in trok om betere foto's te trekken :-) ) en gingen we uitgebreid gaan eten.

En dan zat er niets anders meer op dan terug de bus op richting San José, waar we een allerlaatste keer een maaltijd nuttigden op Costa Ricaanse bodem alvorens ons bed in te duiken voor slechts luttele uurtjes..

Het was vroeg tijd om op te staan en het was een lange, vermoeiende reis terug.

De drie weken zijn voorbij gevlogen zoals altijd wanneer je het naar je zin hebt! En wees maar zeker: Costa Rica, vale la pena! Het is het waard!

Merci KrisKras voor een 5de fantastische reis en een welgemeende dank u aan mijn groep! Zonder jullie enthousiasme en spirit zou deze reis niet hetzelfde geweest zijn!

En voor ik het vergeet...naar behoren en naar waarheid....

PURA VIDA !!!!!

Saludos

Kristel

 

 

 

 

Fotoalbums van Costa Rica

Costa Rica (206)

16 Augustus 2016 | KrisKras zomer 2016 | Costa Rica | Laatste Aanpassing 16 Augustus 2016

 

Plaats een Reactie

4ke alweer een prachtig stukje om te krassen op je wereldkaartje ;-) je hebt gelijk, de natuur ziet er PRACHTIG uit daar! maar... ik ben zo geen avonturier, dus ben blij dat ik kan genieten van op afstand ;-) Geplaatst op 22 Augustus 2016

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking