Reisverhaal «Italiaanse Rivièra»

KrisKras zomer 2015 | Italië | 2 Reacties 05 Augustus 2015 - Laatste Aanpassing 05 Augustus 2015

La dolce vita...

Dat is DE slagzin die iedereen kent en associeert met Italië. En waarom ook niet? Als je in Italië vertoeft, beleef je ook effectief het `dolce-gevoel` van je `vita`.

Lang geleden was ik al verschillende keren in Italië geweest maar voornamelijk om te gaan snowboarden. Ik was er dus nog nooit in de zomerperiode naartoe gegaan. Verhalen van collega`s die regelmatig daar vertoeven, vrienden die er al geweest zijn en uiteraard de mogelijkheid die ik had om me nogmaals op te geven voor een 2de KrisKras reisje, deden me kiezen voor de Italiaanse Rivièra.

Ondertussen ben ik al enkele dagen terug thuis en kan ik met zekerheid zeggen dat dit ook een bestemming is die de moeite waard is! Twee weken zijn we weggeweest in een groepje van 8. Onze dikke vriend op 4 wielen, minibus Caruur, bracht ons overal waar we wilden naartoe.

Samen met Olivia, Elise, Yasmien, Tineke, Eva, Filip en Bram vertrokken we de 19de juli rond 7u `s morgens aan het oude KK kantoor in Gent. Knal in de Gentse Feesten...dat merkte je zelfs hier. We mochten niet te luid laten blijken dat we vol enthousiasme wilden vertrekken want we kregen al op onze donder van iemand die hoogstwaarschijnlijk nog niet zo lang in bed lag. 

Eenmaal vertrokken, stelden we de GPS in richting Grenoble. Deze hoofdstad van de Alpen zou een eerste tussenstop zijn op weg naar Italië. We hadden geluk op de baan want er was geen file. Alles verliep vlotjes tot op het moment dat de GPS op eigen houtje besliste om niet meer mee te werken. 

Gelukkig leven we allen in een moderne tijd (hoewel ik die tijd soms ook licht `vervloek` doordat je constant en overal bereikbaar bent) en bestaan er smartphones met offline maps. Sygic, OsmAnd, .. u name it, we got it! Voorlopig dus geen probleem en met de telefoon verder. Een bevestiging hadden we niet bij dus vanaf nu zou en moest de co-piloot ten allen tijde wakker blijven om de luidere stem en het visuele beeld van de GPS te kunnen vertolken.

Iets later stelde onze minibus ons opnieuw op de proef want er begonnen allerlei lichtjes te flikkeren op de boordcomputer. Gelukkig in het mooie oranje ipv in het onheilspellende rood maar ja, negeren was geen optie, ze waren er. De pechdienst en caruur bevestigden me allebei dat het niets erg was. Er was iets dat waarschijnlijk vast zat of niet goed gereset was want het was het lampje van de uitlaat die brandde. 'Hou het in de gaten' zei hij. Zo gezegd, zo gedaan en ondertussen was het kermis-gevoel aanwezig in de auto!

In Grenoble kregen we een derde, iets leukere, verrassing van de dag, nl onverwachtse korting op ons verblijf en een update in kamers. ;-) De jongen die er aan het onthaal zat had ongelooflijk veel zin (lees: NIET dus) om te werken en vermoedelijk gaf hij ons zonder het goed te beseffen een cadeautje. Prima denk ik dan!

Nadat we ons geïstalleerd hadden, gingen we richting Grenoble city. Iedereen wou graag de kabelbaan van Bastille doen dus dan maar direct naar daar. Net toen we boven kwamen, konden we nog net een laatste liedje meepikken van een bandje die daar speelde. We genoten van een mooi uitzicht, een eerste drankje in het buitenland en later van een lekkere maaltijd beneden in het centrum.

De volgende dag reden we door van Grenoble naar Italië. Het verkeer zat ons vandaag minder mee want we hadden heel wat omleiding en file doordat er een groot stuk autostrade afgesloten was. Hierdoor kwamen we veel later aan thv Beausoleil, waar je een glimp kan opvangen van Monaco, en dus ook in Italië. Maar goed, van hieruit was het niet meer zo ver..we waren er bijna...althans dat dachten we toch.

Een 2-tal uur later dachten we "Yes, we zijn er!". We stonden klaar om gepakt en gezakt de korte wandeling van de parking naar de B&B te maken, totdat een oudere dame ons in het Italiaans kon duidelijk maken dat we in de Rochetta Nervina in de verkeerde provincie zaten.. Ja zeg...leve de kapotte GPS denken we dan....aiaiai!

De oudere vrouw belde haar zoon op die goed kon uitleggen hoe we terug moesten rijden. We zaten effectief aan de andere en foute kant van de berg. Aan de ene kant raast er dan door je hoofd "sh*t, hoe is dat nu toch mogelijk en dat op de 2de dag" maar langs de andere kant kan je er om lachen, weet je dat we anders nooit dit dametje ontmoet hadden en besef je dat deze stoot ook altijd zal bij blijven. Zowel bij ons als bij Simona, de eigenares van La Pecora Nera, die ons al gedurende enige tijd verwachtte. ;-)

Rond 22u30 kwamen we EINDELIJK toe in de juiste Rochetta Nervina en toegegeven, het zag het hier toch veel mooier uit dan in de R.N. in de foute provincie ;-) Hier moesten we zijn! Een doolhofje van smalle straatjes leidde ons tot de zalige, charmante, knusse B&B. Simona was al weg maar haar zus kon ons binnenlaten. We zwierden onze bazaar in de kamers en gingen direct terug richting de ene hoofdstraat. Het terras van Il Gentile lonkte. De keuken was jammer genoeg gesloten...maar gelukkig hadden we nog wat picknick over EN kregen we zoete lekkernijen van de baas die, denk ik, medelijden voelde met die toeristen die nog niet gegeten hadden. Reizen zit vol flexibiliteit en avontuur, dat is zeker!!

Op dit moment kan ik zeggen dat we toen die eerste 2 dagen onze portie `rariteiten` gehad hebben voor de hele reis. Vanaf dan is alles vrij vlotjes verlopen. Gelukkig maar hé. :-)

Onze eerste volledige dag op Italiaanse bodem kon aanvatten. We begonnen er sportief aan en startten met een leuke fietstocht vanuit Arma di Taggia. Met de citybikes van Mr Bike verkenden we de 24km-lange kustlijn tussen San Lorenzo di Mare en Ospedaletti. Deze platte weg was vroeger een oude spoorweg dat werd omgevormd tot een `fietsostrade`. Fietsend door dorpjes en enkele tunnels baanden we ons langs weerszijden van Arma di Taggia een weg tot op beide punten waar de fietsroute abrupt stopte. We genoten van de brandende zon, het heerlijk frisse briesje, het lekkere eten aan de strandbar in San Remo, het afkoelende zeewater op de stukjes `free beach` en het afsluitende ijsje. Het was een geslaagde eerste dag.

Op weg naar Rochetta Nervina (jaja, nog steeds in de juiste provincie...we waren goed bezig! ) maakten we halt in Dolceacqua. Dit middeleeuws bergdorpje vol charme vroeg er om om ontdekt te worden door 8 paar gretige, nieuwsgierige KrisKras-ogen. Maar eerst verzekeren dat 1 der primaire behoeftes, nl honger en zin in heerlijk Italiaans eten, vervuld zou worden. Op de terrasjes geen plaats meer maar de pizza`s, de pasta`s en de fles Rossese Superiore smaakten even goed binnen als buiten! Met een gevulde maag trokken we het oudere gedeelte van Dolceacqua in. Het brugje over de Nervia leidde ons naar smalle steegjes. De Doria-burcht torende hoog boven het oude stadsgedeelte uit. Prominent en trots aanwezig! Mooi was het hier!

Steegjes vol charme zoals ze die in Italië hebben, vind je bij ons niet. Het voelt telkens opnieuw aan alsof je door een nieuw doolhof wandelt met achter elk hoekje en door elk spleetje een nieuwe verrassing. Je voelt je effectief als een personage uit de tijd van de toen, de tijd van de Middeleeuwen. En of het nu in het donker is dat je op verkenning gaat of `s morgens vroeg, de betovering blijft. Zo ook de volgende ochtend in Rochetta N. Het doet je ook alweer eens stilstaan bij het feit dat de mensen die daar wonen, veel meer buiten vertoeven dan wij en gelukkiger zijn met minder en kleiner. Waarom moeten wij vaak altijd meer en meer hebben? Wanneer is het ooit genoeg? Kunnen we ooit evenzeer het kleine, het eenvoudige, de natuur respecteren zoals anderen dat kunnen? Ik vraag het me af..

Maar goed, deze kronkel terzijde.. Na het ontdekken van de steegjes in R.N. sloten we onze laatste uurtjes hier af met een korte wandeling en een plons in het paradijslijke meertje iets verderop. Het water was er kouder gezien de zon er telkens enkel in de voormiddag op zit maar dit hield ons niet tegen. Het was te warm dus de nood aan verkoeling won t.a.v. de kippenvelhaartjes die we zouden krijgen. 

Rond half 12 namen we afscheid van La Pecora Nera en vertrokken we richting Valloria en Dolcedo. 

`Serendipity is the joy of travel` oftewel `toevallige ontmoetingen maken het reizen leuk`... Zo voelt aankomen in Valloria. Verscholen tussen de bergen en hoog uittorend boven een groene vallei houdt dit bergdorpje zich staande. Gekend als "il paese delle porte dipinte" (het dorpje met de geschilderde deuren) maakt het zijn faam. Wat in 1994 begon als een noodzaak om een authentiek stadje terug fris, nieuw leven in te blazen, is nu uitgegroeid tot een soort traditie waarbij er elk jaar nog steeds enkele deuren onder handen genomen worden door bekende Italiaanse en buitenlandse schilders. Al meer dan 126 deuren zijn kleurrijk beschilderd. Elk met hun eigen verhaal en handtekening. De ene siert het oog meer dan het andere, hoewel dit persoonlijk bepaald wordt. Ik vond het zelf alleszins een spannende zoektocht. Ook hier is het een doolhof van steegjes dus op kruisingen moet je beslissen. Ga je links of rechts? Volg je de weg verder of keer je terug en sla je dan de andere kant in? Heb je er genoeg van of wil je blijvend nieuwe deuren ontdekken? Zelfs in het kleinste hoekje en in het donkerste holletje vind je prachtige exemplaren terug. Wij hebben ze niet allemaal gezien maar het heeft ons toch een mooi beeld van dit artistieke dorpje gegeven!

Waar Valloria kan pronken met zijn deuren kan Dolcedo pronken met zijn mooie helblauwe kerk en zijn lokale lekkernijen. Een bezoekje aan de plaatselijke olijfboer gaf ons meer inzicht in hoe ze te werk gaan om olijfolie te persen. Vroeger perste bijna elke familie zijn eigen olijfolie. Nu komt iedereen naar de olijfboer en wordt het daar gedaan. Echter geen nood, elke familie krijgt terug wat die afgeeft. Het systeem werkt nl volgens allemaal aparte buizen waardoor je de olijfolie van jouw olijven en niet die van een andere familie krijgt. En een leuk weetje (of misschien weten jullie dit al): net zoals de paprika zijn de groene, bruine en zwarte olijven dezelfde maar verschillen deze in kleur o.w.v. de rijpingsfase. Het zijn dus geen 3 verschillende soorten zoals enkelen onder ons dachten.

Na deze dag vol ontdekkingen reden we door naar Finale Ligure. We werden daar hartelijk ontvangen door Roberta. Zij ontvangt al enkele jaren verschillende KK groepen in haar leuke B&B `L`Allegra Brigata`. En omdat ze ons zo leuk vindt, wil ze ook telkens een BBQ organiseren voor wie wil. Uiteraard zeggen wij daar geen `neen` tegen. Heerlijke lekkernijen werden ons voorgeschoteld, allemaal met liefde gemaakt. De receptjes krijgen we nog dus dan kunnen we hier datzelfde zuiderse gevoel nog eens nabootsen. Het eten en de heerlijke wijn hebben ons ongelooflijk gesmaakt al is het wel overduidelijk geworden dat wij veeeel te rap eten. Ze had ons gewaarschuwd maar ja, `go figure` we hebben niet goed geluisterd.. Gevolg: te snel een vol gevoel en te weinig plaats in de maag voor nog meer lekkers.

Het is een kunst om te eten zoals de Italianen..  Soms eten wij even gejaagd als dat we ons voortbewegen in het leven. Afremmen, genieten, dat moeten we doen! ;-) Oefening baart kunst?!

Onze tijd in Finalborgo brachten we door met bezoekjes aan de Grotte di Toirano, Alassio, Finale Ligure en Borgio Verezzi.

De grotten konden ons bekoren met hun magnifieke stalagmieten en stalagtieten. Blijft toch gek hoe het miljarden jaren kan duren om dergelijke natuurlijke creaties te maken. 

Alassio had zijn Il Muretto en het verfrissende, 3m brede stukje gratis strand. Een beetje gelijkaardig als in Valloria ontstond het idee van Il Muretto hier door een kunstenaar die het stukje muur wat wou opfraaien. De muur bestaat ondertussen uit 550 tegels, gemaakt door beroemdheden van overal ter wereld die Alassio al bezocht hebben.

Borgio Verezzi dan heeft geen Muretto en ook geen grotten maar wel een oud, charmant stadsgedeelte. Ondanks dat het dorpje de grootte heeft van een pindanoot, blijft het de moeite om er eens door te lopen.

Tot slot: Finale Ligure dat vol leven zit. Op de promenade is er van alles te doen en als je echt lekker wil eten en ondertussen ook wel knappe Italianen wil zien, ga dan naar Il Bethulle..maar doe het snel, want de knapste vertrekt na het seizoen naar Perth-Australië. :-)

De ochtend van 24/7 namen we uitgebreid afscheid van Roberta. De lieverd zal ons bij blijven!

Hop naar Genua nu! Dè hoofdstad van Ligurië en tevens geboorteplaats van Christoffel Colombus. Het leven in Genua is een heuse belevenis, net als het navigeren ernaartoe. Om de één of andere duistere reden dacht de telefoon GPS dat de inrijstroken voor de ferries tot de normale weg behoorden. Het scheelde dus niet veel of we zaten op de boot. :-) Met een officieel ticketje dat we per ongeluk in de ferry terminal gereden waren en er nu terug uit moesten zien te geraken, bolden we verder. Lag het aan de wegaanduidingen of aan de GPS, geen flauw idee..het was alleen overduidelijk dat we zeker en vast niet de enigsten waren die per ongeluk aan wat extra sight-seeing deden.

Het vinden van de parking was ook spannend want Genua is druk en het is er ook niet zo veilig om je auto er zomaar te laten staan. Maar wie zoekt, die vindt zeggen ze hé! 

Anderhalf dagje hadden we in Genua. Je kan hier heel veel palazzo`s en musea bezoeken of je kan vooral rondslenteren, de verschillende delen van de stad verkennen, naar het aquarium gaan, terrasjes doen, .. . Wij kozen allemaal voornamelijk voor het tweede. Sommigen onder ons konden er zelfs niet genoeg van krijgen om alles tot in de puntjes te bezichtigen en te beleven. Zodanig zelfs dat ze ook de lift in het gebouw eens tot in detail wilden bekijken en ervaren. Enkel het bordje waar op stond "max 3p, max 250kg" hadden ze niet gezien... De lift zakte en zakte maar stopte niet aan het juiste verdiep. Ach neen, de remmen konden het extra gewicht niet tegenhouden en dus kwam de lift iets onder het verdiep tot stilstand waardoor het contact er niet was om de deur open te klikken. Het waren spannende momenten in de claustrofobische lift. Vijf sardientjes gepakt op elkaar, zo stonden ze daar. GELUKKIG kon Filip het deursysteem wat analyseren waardoor hij vrij snel kon aangeven hoe ze de deur moesten open krijgen. Goeie tip aan allen die dus in Italiaanse liften willen kruipen: kijk goed naar de bordjes en neem de richtlijnen strict op ;-)

Na Genua was het de beurt aan Camogli. Een uiterst charmant vissersstadje en tevens onze voorlaatste bestemming alvorens de Cinque Terre.

Camogli straalt een echte visserssfeer uit. Het stadje is genoemd naar de `Cà della Mogli` ofwel `Huis van de Echtgenotes`, die vnl bestond uit vrouwen die wachtten op hun mannen (ervaren zeelui die elke wereldzee bevoeren). De kleurige huisjes hier worden gekenmerkt door net dat kleine extraatje, nl de `trompe l`oeils`. Daar waar vroeger geen ramen mochten gemaakt worden, werden er geschilderd op de gevel om zo de gevel mooier en aantrekkelijker te maken.

Je kan hier heerlijk slenteren, pootjebaden in de beduidend wildere zee en mooi wandelen. Het is tevens de ideale uitvalsbasis om een tripje te ondernemen naar Portofino, a.k.a. miniatuurversie van het mondaine Monaco. 

De gemakkelijkste manier om dit tripje te maken is via de boot. Omdat Neptunus er echter anders over besliste en het leuker vond dat de boten niet uitvaarden, zat er niet veel anders op dan de kuiten in te smeren, de wandelschoenen aan te trekken en te voet te gaan. 

Het pad voert eerst via talrijke trappen, trappen en nog eens trappen omhoog tot in San Rocco. Vandaar kan je naar Punta Chiappa gaan of rechtstreeks naar San Frutuosso. Gezien wij de dag voordien gekozen hadden om te chillen, kozen we er nu voor om ook ineens tot aan Punta Chiappa te wandelen. We waren hier nu toch zo dichtbij. Punta Chiappa ligt aan de westelijke kant van het schiereiland Portofino. Je hebt er een prachtig zicht en waaghalzen kunnen er zich in de zee wagen, al zou ik dan toch opteren voor een stukje waar de golven niet als een gek opbeuken tegen de rotsen!

Van Punta Chiappa verder naar San Frutuosso via de klettersteig-weg. Hoog langs de kliffen en op sommige stukken langs kettingen. Spannend en geweldig leuk voor de ene, verschrikkelijk voor de andere. Van San Frutuosso tot slot verder naar Portofino via een easy wegje. Helaas eiste de hitte hier zijn tol en werd iemand wat misselijk. Je ziet, do not underestimate the power of the sun. Goed insmeren, voldoende hydrateren, suikers eten, ... allemaal oh zo belangrijk!

Eenmaal aangekomen in het poepsjieke Portofino voelden we ons eigenlijk wat vuil. Hadden we gewild, we hadden misschien wat styling advies kunnen vragen aan `Trinny-without-Susannah` maar dat hebben we toch maar net niet gedaan.

Je loopt daar moe, bezweet en met Hobbit voeten (als je, zoals ik, je sandalen aan had) tussen de jet-set). Je voelt je ergens wel bekeken door al die poppemiekes en hun sjieke mannen. Waarschijnlijk vroegen die hun af uit welk hol of welke sloop wij kwamen gekropen :-) Het contrast was, om lichtekes te duiden, nogal heel groot. :-) Haha!

Nu, ondanks de brandende ogen voelden we ons trots. We waren er geraakt na een prachtige wandeling en wie wil, had potverdorie zijn reteduur ijsje verdiend! Het is uiteindelijk niet elke dag dat je bijna 4euro betaalt voor een enkel bolletje ijs. :-)

Neptunus versus KrisKras: 0-1!

En dan werd het tijd om Camogli achter ons te laten en de Cinque Terre te omarmen. De verwachtingen t.a.v. het hoogtepunt van deze reis waren hoog gespannen.

De komende dagen zou het vakantiehuisje in Bonassola dienen als uitvalsbasis. Bonassola ligt vlak naast Levanto en met de trein sta je op 10min in het allereerste CT dorpje. 

De Cinque Terre liggen aan de ruige Ligurische kust, in de noordwestelijke oksel van Italië. De kliffen, hoog boven de zee, bezaaid met wijnranken en olijfbomen, geven om de beurt plaats en faam aan vijf pittoreske, kleurrijke dorpjes. 

Hun namen klinken, op het ritme van de golven van de zee, als muziek in de oren: Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore. Een magische plek die eeuwenlang enkel per boot of via steile muilezelpaadjes kon bereikt worden.

Vandaag is het een, tot UNESCO werelderfgoed behorend, nationaal park. Wie hier komt, kan moeilijk niet verliefd worden. De paradijselijke kustlijn, het geluid van de golven die hard inbeuken op de rotsen, de wind die fluistert in je oren, de aanblik van de rommelig tegen elkaar aanleunende, gekleurde huisjes, ... .Het heeft het allemaal en het is nog eens gemakkelijk om er je weg te vinden ook.

Je kan van het ene dorpje naar het andere wandelen of je kan de trein nemen en dan sta je op enkele minuten in het volgende dorpje. De massastroom toeristen moet je er wel bijnemen want elk dorpje wordt bijna letterlijk overspoeld...

De meesten van ons kozen ervoor om CT al wandelend te verkennen. Van Levanto naar Monterosso en van Riomaggiore naar Porto Venere. De eerste binnen het Cinque Terre gebied en de tweede tot buiten de 5 dorpjes. Ook al behoort Porto Venere niet tot de Cinque Terre, laat het daarom niet zomaar aan je neus passeren. De wandeling ernaartoe is prachtig. Het zicht waar je op getrakteerd wordt, doet je nietig voelen. 

Porto Venere ligt op het puntje van een schiereiland aan de Golf di Poëti en je vindt er alles wat je je maar kan bedenken. Een pittoreske 'hoofdstraat', de typische schilderachtige huisjes, een haventje met luxueuze jachten, een poëtisch kerkje op het uiterste van de landtong en een citadel die hoog boven het stadje uittorent. Redenen te meer voor een bezoekje!

Maar ook de 5 dorpjes zijn dus een bezoek meer dan waard. Gelijkaardig door hun typisch ligurische kleuren (rood, roze, oker) en toch elk met hun eigen unieke vibes. 

Persoonlijk zijn Vernazza en Manarola mijn favorieten maar je moet er naartoe gaan om het zelf te ontdekken! En als ik een goede raad mag geven, ontdek het via land EN via het water. Op ruigere golven is dat iets spannender en is de kans dat je kletsnat wordt groot :-) maar het geeft toch een ander perspectief. 

En...gebruik je zintuigen... Zie, hoor, ruik, proef en voel de Cinque Terre! Laat je opslokken door de ervaringen en beleef ze, elk met evenveel aandacht!

"As sunset settles upon the Cinque Terre, the sky becomes a curtain of gold, the sea an undulating sapphire veil.

This is a place of poetry.

Visually stunning, breathtaking in its scope, musical in its winds, poetic to the soul. "

Met dit als mooie afsluiter hoop ik dat ik jullie geïnspireerd heb om verder de wereld te ontdekken!

Ciao e grazie mille!!

Kristel