Reisverhaal «Het langverwachte Nepal»

Nepal | Nepal | 0 Reacties 22 April 2017 - Laatste Aanpassing 23 April 2017

Namaste!

Een woord dat je hier constant hoort. Het betekent 'gegroet en wees welkom' en het gaat meestal gepaard met een brede glimlach!

Deze keer neem ik jullie mee op reis naar Nepal. Een droombestemming die al heel lang bovenaan het lijstje prijkt. De Annapurna Base Camp trekking wil ik al jaren doen dus het maakt me dan ook ongelooflijk blij dat ik deze droom ineens mag verwezenlijken met de liefde van mijn leven. Ooccchhh... ;-)

We begonnen de reis in Kathmandu. Een hoofdstad waar je overspoeld wordt door duizend-en-één prikkels. Er is veel lawaai, constante chaos met heel druk en in onze ogen ongeorganiseerd verkeer en je ziet er ook heel veel armoede en tonnen afval. Een stad waar je ineens geconfronteerd wordt met een harde werkelijkheid. Geen comfortabele omgeving maar een hoofdstad waarin ze zich proberen redden zo goed als ze maar kunnen. De kleinere straten zijn grotendeels aardewegen dus bij regen worden dit heuse modderslides. Ook de gevolgen van de aardbeving zijn nog op veel plaatsen duidelijk zichtbaar. Zo is het meest centrale plein, Durbar Square, nog volop in heropbouw.

Het straatbeeld in Kathmandu is heel druk dus enorm rustig wandelen is hier niet echt een optie. Je zou zelfs een extra paar ogen kunnen gebruiken. Brommers, auto's en taxi's scheuren door de smalle straten en allen toeteren ze tegen de sterren op. Of het nu is om te laten weten dat ze er aan komen of om voorbij te steken... een echt duidelijke functie lijkt het getoeter niet te hebben gezien het non-stop is en je daardoor niet meer kan onderscheiden van waar of wie het komt.

De wijk waarin we verbleven was de Thamel wijk. In vergelijking met de buitenwijken van Kathmandu is het hier toch nog anders. Op zich heeft het zeker zijn charme, al was het naar ons aanvoelen, snel allemaal té veel. Echt rust vind je hier nl. niet. De wijk doet me denken aan de soeks in Marokko. Smalle straten, heel veel kleine winkels die allemaal hetzelfde verkopen en een outdoorkledij-'hemel'. Van het type Jack Wolfskin, North face, Millet, Leki... spotgoedkoop in vergelijking met onze westerse prijzen maar laat je niet vangen, het is dan ook grotendeels real fake. Wil je echter enkele basiszaken aankopen, dan ben je er wel aan het juiste adres. Dat je aankoop misschien niet heel lang zal leven, is te verantwoorden door het kleine bedrag dat je ervoor neertelt.

In Kathmandu hebben we de eerste dagen vooral rondgewandeld en de Monkey temple `Swayambhunath` bezocht. 

Tot slot spraken we er ook af met Pradip van Wilderness Excursions. Vanuit België had ik al regelmatig contact gehad met hem om onze trekking wat uit te stippelen. Op basis van de ongelooflijk veel tips die we kregen van Mieke en Jeroen (waarvoor nogmaals duizendmaal dank!) kozen we ervoor om te werken met dit kleine bureau. Zonder enige vorm van mond-aan-mond reclame is het  nogal moeilijk om uit de duizenden trekkingsbureaus een keuze te maken. De vlotte communicatie en de eerlijke prijzen trokken ons over de streep. Het oorspronkelijke plan om te gaan voor een volledig pakket van 1 gids, 1 drager en alle overnachtingen/maaltijden inclusief veranderde in simpelweg 1 porter cum guide, genaamd Suppa. De overnachtingen en maaltijden zouden we dan ter plaatse zelf regelen zodat je meer controle hebt over het te spenderen budget en je ook vrijer kan kiezen waar je blijft slapen. 

Het nemen van een porter cum guide, drager of gids is geen must als je een typische toeristische trekking wil doen maar het biedt wel een zekerheid dat er iemand bij je is moest er iets gebeuren en je steunt de bevolking door ze werk te geven. Het voordeel is ook dat die persoon de hele tijd bij je blijft (zoals een gids zou doen, al is het Engels wel iets minder) en dat die ook je rugzak draagt (zoals anders een drager zou doen, hoewel die normaal zijn eigen tempo wandelt en dus vaak apart loopt). En gezien Jonathan zijn recente knie-operatie was dit voor ons een echte MUST.

Het moment dat we Kathmandu verlieten, was een verademing. De busrit duurde 3u langer dan normaal want om uit Kathmandu te geraken zat het verkeer helemaal strop. En je zou denken dat je daar dan eeuwig blijft staan maar toch slagen ze er in alle chaos in om tussen elkaar door te manoeuvreren. Gelukkig maar!

De busrit was hobbelig en er leek maar geen einde aan te komen.

En tóch bereikten we op een gegeven moment Pokhara. Een stad die in vergelijking met Kathmandu een oase van rust uitstraalde. Veel tijd om hier al enige verkenning te doen was er niet want de dag nadien vertrokken we op trekking en we moesten de rugzakken nog volledig herorganiseren. We spraken ook kort af met Suppa om af te spreken hoe laat we moesten klaar staan.

Gepakt met een grote rugzak van 12kg voor Suppa en onze 2 dagrugzakken, waren we er klaar voor om de volgende ochtend vroeg te vertrekken. De goesting was er maar werd de kop ingedrukt door de aanhoudende regen en het zag er niet goed uit voor de komende dagen... We namen de taxi naar Nayapul en gedurende de rit klaarde de hemel open. We konden onze tocht toch aanvangen met mooi weer. Gelukkig!

De initiële planning hebben we tijdens de trekking wat aangepast omdat we op een gegeven moment iets sneller zijn gestegen naar MBC-ABC en vandaaruit ook terug sneller zijn gedaald o.w.v. de koude. Onze route is dus uiteindelijk de volgende geworden: Nayapul - Ulleri - Ghorepani - Poon Hill - Tadapani - Chomrong - Dovan - MBC - Bamboo - Chomrong - Jhinu Danda - Tolka - Pothana - Phedi.

We hebben er 12 dagen over gedaan en dit was goed op't gemak. Je kan er gerust minder dagen over doen maar dan blijft er minder tijd over om te genieten en zijn de stapdagen langer. Aanvankelijk bestonden onze stapdagen uit een 5-6-7 tal uur wandelen maar naar het einde toe verminderde dit naar 1 tot 2u30/dag. Dit gaf ons tijd om op de verschillende plaatsen ook echt eens te genieten in de zon van de wondermooie uitzichten. Én het liet ons ook toe om onze eigen drukke wereld te onthaasten en te vergeten. Om al het tijdsbesef te verliezen. Om nog eens goed te beseffen dat het leven zoveel meer is dan opstaan-werken-slapen, om de dag nadien alweer hetzelfde te doen.

Het weer was 's morgens meestal stralend en vanaf 14-15u begon het pijpenstelen te regenen, tenminste tot in Chomrong. Lager gelegen gebieden aan de kant van Jhinu bleven zo goed als de hele dag stralend en zonnig. Eén keer hebben we een storm en een heuse hagelbui meegemaakt. Gelukkig zaten wij toen al binnen maar er waren echt nog veel mensen onderweg die dan druipnat binnen kwamen en al hun gerief moesten gedroogd krijgen! Het duurde even totdat de bui over was, wat zorgde voor meerdere elektriciteitspannes, klapperende enkelvoudige ramen die bijna uit hun omringend kader schoten en rondvliegende keukenpotten omdat het raam er nog open stond. De ongerustheid en alertheid was voortdurend te lezen in de ogen van de Nepalezen... Ik vermoed dat ze dergelijke stormen ook niet zo heel veel meemaken.

Onze stapdagen waren dus perfect afgestemd op het wisselende weer! De route was zalig mooi en we hebben er ongelooflijk van genoten! Ook al waren bepaalde stukken fysiek echt lastig o.w.v. de duizenden trappen omhoog of omlaag, dan nog was het zó de moeite waard!

Onze dagen begonnen meestal om 6u om dan tussen 19-20u te gaan slapen. Heel vroeg maar je raakt hier snel aan gewoon! Iedereen is moe, er is niet veel anders te doen en het wordt ook kouder waardoor je al snel de warmte van de slaapzak gaat opzoeken. Op sommige plaatsen hadden ze een soort kachel die dan werd aangestoken vanaf een bepaald uur maar dit was niet overal het geval. Dit zorgde ervoor dat het op bepaalde plaatsen ook echt koud was! Zo was het na aankomst in MBC afzien van de koude. Het weer was op dat moment slechter dus je kon niet buiten. Nergens was enige vorm van warmte en alle deuren stonden wagenwijd open. De enige warmte die je kon vinden was die onder de vorm van verschillende thermische laagjes/muts en handschoenen, dicht tegen elkaar onder een vochtig deken in de gemeenschappelijke zaal.

Die volgende ochtend stonden we dan ook heel vroeg op om tegen 4u al te beginnen stappen naar ABC. Op die manier konden we de zonsopgang zien, hadden we meer kans op open zichten en konden we nadien ook terug verder afdalen zodat we niet nog een dag en nacht in de kou moesten zitten.

Een beslissing, onder lichte peer pressure van een toffe groep mensen, om zo vroeg mee op te staan was de beste beslissing die dag! Nadien trok de lucht terug vrij snel dicht met wolken en uiteindelijk hadden we ons doel bereikt in het gezelschap van al de rest! Fantastisch!!

Uiteraard leerden we ook op andere plekjes enkele fantastische mensen kennen en hadden we interessante en grappige gesprekken of speelden we monopoly. De gedachten zullen altijd bij blijven en hopelijk kruist ons pad opnieuw met enkele mede-hikers!

Dat we in de toekomst o.a. nog enkele andere parels van trekkings willen doen, staat vast! Deze regio is té mooi om niet te ontdekken en de ervaringen tijdens zo'n trekking zijn te intens en te mooi om niet nog meer van dat alles te willen!

De dagen vlogen voorbij en langzaam maar zeker verlieten we de bergen en de rust en keerden we terug. Back to civilization!

Een 12-tal dagen geleden voelde Pokhara aan als een heuse verademing na Kathmandu. Dit keer voelde de terugkeer onrealistisch. In welke drukke wereld zijn we opnieuw terecht gekomen? Welke chaos is dit toch weer? En waar is die rust, waar zijn die magnifieke bergen,... Zucht... Het duurde even om terug gewoon te geraken aan de overload aan prikkels in de stad. Gelukkig was de terugkeer naar Pokhara dat met zijn lakeside wel een leuke sfeer heeft. Waren we geëindigd in Kathmandu dan had ik even tranen gelaten van moedeloosheid denk ik. Het contrast zou veel te groot geweest zijn... :-)

We hadden na de trekking nog 3 nachten geboekt in Pokhara om op't gemak wat te bekomen. Moesten we het nu opnieuw doen, ik zou opteren voor een nog langere trekking en minder tijd in de steden want het is vooral in de Himalaya dat de grootste schoonheid van Nepal schuilt!

Om de overgang rustig te laten verlopen, kozen we voor enkele uitstapjes, gecombineerd met terrasjes en happy hours. Zo bezochten we o.a. een Tibetaans klooster. We mochten er vrij rondlopen en konden zo de jonge monniken bezig zien. Momenteel was het examentijd dus velen waren nog hun testen aan het afleggen. Anderen gingen volop voor een partijtje voetbal of verstoppertje.

Het is ook mogelijk om in dit klooster te overnachten en voor een volgende keer staat dit toch ook op de wish list. Dé ideale manier om nog meer ondergedompeld te worden in hun manier van leven en om te onthaasten in een drukke omgeving!

We maakten ook nog een mini boottripje naar de Barahi tempel. Deze Hindoe tempel ligt op een mini eiland op het Phewa meer. Je huurt een reddingsvest (verplicht) en je betaalt de bootman voor een rondje varen. Je kan afstappen op het mini eilandje en even de sfeer opsnuiven. De tempel is klein en enkel toegankelijk voor Hindoes. Het constante gerinkel van klokken die geluid worden zoemt door de oren. De wierook bereikt het reukorgaan. De ogen krijgen hun kost, alleen al door de mensen te observeren. Anderzijds hebben ze ook een waakfunctie om in de gaten te houden dat de vele, aanweige duiven geen cadeautje laten vallen op je hoofd.

Tot slot maakten we ook een lange wandeling naar de peace pagoda, bovenop een berg. We raakten even verdwaald in het terugkeren maar dankzij de hulp van een jonge 'gids' vonden we onze weg terug.

Jammer dat de hemel gedurende onze tijd in Pokhara nooit echt open was. Een laaghangend stof-smog-wolkengordijn verhinderde het uitzicht op de omringende bergketen.

De rest van onze tijd in Pokhara genoten we op een terras aan de lakeside en observeerden we de vele mensen die passeerden.

De laatste avond in Pokhara vierde men Nepalees Nieuwjaar! Happy 2074!! Jongelui, opgekleed gingen een zwaar feestje bouwen. Wij, moe van ons uitstapje, kropen ons bed in. De wekker zou om 5u20 nl ook alweer afgaan om de bus richting Chitwan te nemen.

Onze busrit naar Chitwan bleek geen evidentie te zijn. Men had ons verteld dat de reden waarom we zo vroeg moesten vertrekken was omdat er vlak voor Chitwan wegenwerken waren en de weg dagelijks van 10-16u volledig afgesloten was. Helaas was er overal weer super druk verkeer dus ja, je raadt het al.. op een gegeven moment stonden we opnieuw rotsvast en helemaal stil. Niks bewoog, complete chaos van auto's en minibusjes die probeerden voorbij te steken terwijl er ondertussen ook tegenliggers kwamen. Absoluut hectisch! Op de T splitsing, waar ook de auto's van Kathmandu kwamen, hebben we een goeie 3u stilgestaan. De 'airco' (lees: blazertjes) enigszins aan, volle zonnestralen op de bus, opwaaiend stof rondom, overal stilstaand verkeer, brommers die overal nog probeerden tussen te rijden, mensen die stonden te kijken/bestofte komkommers probeerden te verkopen/het vastzittend verkeer aan't regelen waren/... Onze westerse logica kan dit niet bevatten! Wij denken direct hoe we het allemaal anders en beter zouden doen maar de werkelijkheid is dat je het op zo'n moment alleen maar kan ondergaan en er best wat mee kan lachen. :-)

En dus na 3u begon er terug eindelijk alweer wat schot in de zaak te komen. Het was nochtans nog geen 16u maar misschien hadden ze geen zin meer om te werken. Wie weet? Hoe dan ook, gelukkig dat we konden verder rijden want het duurde nog lang genoeg om Chitwan te bereiken. Aan gemiddeld 12km/u reden we verder over de extreem hobbelige weg. Zichtbaarheid was vaak zo goed als nihil door al dat oplaaiend stof en toch stak iedereen elkaar nog voorbij naast een afgrond die mooi zicht gaf om een blauwgrijs kolkende rivier. Kwam er dan net een tegenligger van achter de bocht..dan slaagden ze er enigszins in om bijna met 3 naast elkaar te manoeuvreren.

Langs de weg passeerden we het ene armzalige 'huisje' (barak) achter het andere. Geiten vastgebonden aan stokken, honden languit op de grond liggend, kinderen voor zich uit starend, vrouwen en mannen in de weer of ook voor zich uit starend,.. en dat allemaal terwijl het stof hen constant rond en in de oren vliegt. Gezond kan het hier zeker en vast niet zijn.

En dan Chitwan! Na een bijna 11u durende bumpy ride waren we er dan toch geraakt! Oef! Veel hadden we niet meer aan onze voorziene halve vrije dag dus we hielden onze Chitwan ervaring voor morgen.

Van alle activiteiten kozen we ervoor om een kanotocht en een volle dag jungle walk te doen. Geen Jeep en olifanten safari o.w.v. de ecologische impact van beiden.

Het was nog goed aan het regenen toen we opstonden wat ervoor zorgde dat het toch iets afgekoeld was en de lucht weer wat blauwer stond. We zaten de grootste vlaag uit en vertrokken met goeie moed en hoop dat het voor de rest van de dag droog zou blijven. Regen betekent nl dat de dieren zich meer verstopt houden, wat de kans op 'spotten' drastisch verkleint.

De kanotocht was rustig en ideaal om veel verschillende vogels en krokodillen te zien. In een bootje dat wat wankelde en toch niet zoveel boven het wateroppervlak uitkwam, was het wel spannend om soms de krokodillen vlak naast je te zien zwemmen.

De jungle walk zelf was lastig o.w.v. de hitte en dan hadden we nog geluk dat het niet zó warm was. Schaduw en briesjes waren zeldzaam. Op dat moment begreep ik waarom ze zeiden dat je toch zeker 3-4L water moest mee hebben per persoon! We zagen die dag veel herten, wilde buffels, dassen (of iets wat er op leek) en badende en vechtende neushoorns. Vooral de badende neushoorns, die we toch wel van vrij dichtbij op't gemak konden observeren waren de kers op de taart! En moesten ze in onze richting beginnen lopen, wat trouwens tot 40km/u kan, dan moesten we in grote zigzag zo hard mogelijk rennen naar een heuvel. Gelukkig is het niet tot op dit punt gekomen!

De dag nadien, kropen we voor de laatste keer de bus op richting Kathmandu. We hadden ons er al mentaal wat op voorbereid dat de rit veel langer kon duren dan gepland en we zijn op dat vlak niet, of juist wel, teleurgesteld. Het begon al met onze bus die langer moest wachten op enkele te late passagiers. Nadien bleek er een platte batterij te zijn die diende vervangen te worden. En nog veel later geraakte de bus verwikkeld in een accidentje doordat een andere chauffeur hem de pas afsneed en daarmee ineens de rechtervoorkant van de bus mee nam. Een daarop volgende vrij lange discussie over wie al dan niet in fout was en wie wat zou betalen, volgde. Hadden ze nu toch maar deftige verkeersregels, rijstroken en enige vorm van verzekering. Het zou het er misschien toch wel wat simpeler op maken. :-)

Van onze namiddag vol plannen is er dan ook niets meer in huis gekomen vermits je geen gebedsplaats noch stoepa meer op je gemak bezoekt na 18u en je gebroken lijf daar ook compleet geen zin meer in heeft..

Gelukkig kon ons diner in de OR2K de pijn van de lange busrit verzachten. Mannekes, wát een lekker eten daar!! Een echte place to be aan allen die ooit naar Nepal gaan! Daar moet je gewoonweg minstens 1x gaan eten!

Na een nacht welverdiende horizontale rust, was onze laatste dag op Nepalese bodem aangebroken. Vol plannen vandaag en een vrij druk schema vermits gisteren wat in het water is gevallen.

We startten onze dag in Pashupatinath, onbetwist hét grootste hindoeheiligdom van Nepal. Elke dag stromen hier duizenden mensen toe om de tempel te betreden en offers te komen brengen en de wachtrijen zijn lang....heel lang! Deze tempel aan de oever van de Bagmati rivier is opgedragen aan Shiva, en meer bepaald aan diens incarnatie als Pashupati, één van de vriendelijkste manifestaties van deze anders zo bloeddorstige god. De tempel zelf is verboden voor niet-hindoes, maar de directe omgeving is vrij toegankelijk mits een ferme toegangskost van 10usd pp! En betalen zal je, gezien er zo goed als via elke toegangsweg 'tourist police` staat die je ticket controleert.

In Pashupatinath zie je heel wat sadhoes die hun gelofte van ascese gemakshalve hebben ingeruild voor een lucratief bestaan als impromptu fotomodel: ze maken vrolijk het V-teken voor elke toerist en verwachten vervolgens een stevige donatie. Vaak staan ze nog 'slim' gepositioneerd zodat het sowieso altijd opvalt als je van dichtbij een foto zou durven nemen zonder een cent te doneren.

Dit is uiteraard een ferme zoom en snelle handelingen niet meegerekend.

Aan de oever van de Bagmati is het ook zo dat de doden worden gecremeerd. Elke dag vinden er crematies plaats, vaak meerdere tegelijkertijd. Zo is het niet ongebruikelijk dat er 7 of 8 brandstapels tegelijkertijd smeulen. Voorafgaand aan de effectieve crematie vind er een soort ceremonie plaats waarbij de overledene gereinigd wordt met het heilige water van de rivier. Er worden ook kransen aangedaan, bloemblaadjes worden gesprenkeld over het lichaam en zoveel meer. Dit ritueel neemt enige tijd in beslag. Nadien brengen ze de overledene naar de andere kant van de brug, waar ze een soort brandstapel bouwen die ze in brand steken. Langzaam maar zeker vat het lichaam van de overledene ook vuur en brandt het helemaal op. Vervolgens laten ze alles smeulen tot wanneer er niets meer overblijft. De assen gooien ze bijgevolg in de rivier. In principe is het niet toegestaan een crematie te fotograferen omdat de ziel van de overledene zou worden meegenomen in de foto. Vroeger werd er streng op toegezien dat bezoekers zich aan deze ongeschreven wet hielden, maar er is helaas danig klad op gekomen. Het is niet uitzonderlijk een hele buslading toeristen met snorrende videocamera’s bezig te zien. Weinig onrespectvol aangezien je bij ons ook geen begrafenis begint te fotograferen....

Het hele gebeuren beklijft toch wel wat maar het is ook, vind ik, een mooi gebeuren. We hebben 1 volledige crematie van begin tot einde kunnen meevolgen van aan de overkant van de rivier en ondanks alle chaos rondom (stieren die gewoon rondlopen tussen het volk, Nepalezen en toeristen die overal zitten/wandelen, klokken van de tempel die geluid worden, mensen die bloemen en centjes naar beneden gooien van boven in de tempel, enz...) lijkt het wel een ingetogen ritueel. Een bijzondere belevenis om alvast eens mee te maken!

Terwijl alles nog wat nazinderde, wandelden we van Pashupatinath naar de Bouddhanath stupa, de grootste en belangrijkste stupa van Nepal. Hier geen Hindoes maar wel veel monniken en Nepalezen die de kora maken, de religieuze rondgang rond de stupa in wijzerszin. Een prachtig mooie stupa met honderden gebedsvlaggen rond. Mooi om te zien!

Tot slot reden we naar Bhaktapur. De dame in het hotel had ons aangeraden om hiernaartoe te gaan, ipv Patan, omdat er een festival gaande zou zijn. Ideale gelegenheid dus om dit mee te pikken. Zo konden we ineens ook 2074 vieren!

Bhaktapur is één van de koningssteden in Nepal en een waar openluchtmuseum. De aardbeving van enkele jaren geleden heeft hier ook zijn tekenen nagelaten, al is er al een groot deel terug heropgebouwd. Ook hier betaal je een ferme toegangskost, nl 15usd pp. Het ticket geeft je dan toegang tot de volledige historische stad.

Bhaktapur heeft enorm veel charme. Het staat vol wondermooie tempels waarin úren aan fijn graveerwerk aan te pas zijn gekomen. Je kan het je alleen maar inbeelden hoe wondermooi het moet geweest zijn vóór de verwoestende aardbeving!

Gezien het festival heerste er een gekke, gezellige drukte. Overal mensen op straat, heel veel mensen in traditionele kledij en langs alle kanten een groepje muzikanten. Soms te veel verschillende ritmes tegelijkertijd waardoor het wat raar begon te klinken in onze westerse oren maar het was fantastisch om te zien hoe de mensen er volledig voor gingen. Met een ongelooflijke energie werd er gespeeld en gefloten op trommels, cimbalen en dwarsfluiten. We slenteren door de kleine straatjes en namen alle prikkels in ons op.

Doodop keerden we terug naar Kathmandu. Deze laatste dag was er eentje van formaat! Ons laatste avondmaal nuttigen we nog eens in de OR2K en dan kropen we onder de lakens om morgen afscheid te nemen. Onze 3 weken zaten er alweer op!

Nepal, je was prachtig! Je kon heel druk zijn maar ook heel rustgevend! Je shockeerde. zinderde na, raakte ons. Je was leerrijk en bovenal vol kleur! Je stelde ons geduld en ons relativeringsvermogen soms op de proef en je confronteerde ons ook met een harde werkelijkheid. Want desondanks de vreugde die we vaak zagen, blijft het een harde, eenvoudige en vaak armoedige werkelijkheid waar velen onder ons liever de ogen voor sluiten...

Niet altijd geschikt voor gevoelige kijkers en zeker geen evidentie voor al wie grote luxe wil maar als je bereid bent om je onder te dompelen in een land vol cultuur, ongelooflijk lieve mensen wil leren kennen en een natuurpracht wil bewonderen om "U" tegen te zeggen... laat dan Nepal rotsvast je volgende bestemming zijn!

Wij komen alvast ooit terug! 

Namaste!

 

 

 

 

Fotoalbums van Nepal

Nepal (232)

20 April 2017 | Nepal | Nepal | Laatste Aanpassing 20 April 2017

  • nepal (101)
  • nepal (95)
  • nepal (129)
  • nepal (30)

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking