Reisverhaal «Tsjoeke tsjoeke tuutuut richting World`s End»

KrisKras zomer 2015 | Sri Lanka | 0 Reacties 07 September 2015 - Laatste Aanpassing 07 September 2015

Dag 14 vroeg in de ochtend en helemaal klaar voor de treinreis. De trein zal ons brengen tot in Ohiya en dan een dag later nog eens tot in Ella. Omdat er in Colombo geen gereserveerde tickets meer beschikbaar waren, werd het een beetje spannend of we al dan niet allemaal zitplaatsen zouden hebben. Malik had zijn `lange arm` al gebruikt om 4 zitplaatsen in 3de klas te verkrijgen voor ons. Meer was er echter niet meer dus dan maar 6 ticketjes voor 2de klas in de niet-gereserveerde wagon. Dat betekende dat het niet zeker was of we gingen moeten staan of zitten en dat gedurende 5,5u.

De trein kwam aan op het perron dus het werd menens. Er stonden heel veel toeristen te wachten om op te stappen dus ik zag de kans op zitplaatsen alsmaar verkleinen. Maar toen nam Malik mijn kleine rugzak en hij zette die via het open raam binnen in de trein. Wat onwennig omdat mijn camera er in zat en ook wel redelijk wat cash geld, vond ik dat toch geen al te goed idee. Hij verzekerde me echter dat hij er op ging kijken. Dus ja, vertrouwen maar en instappen. Ineens zag ik in mijn ooghoek een lang blank been van een `platte jat` in de groep (u know who u are hihi en bij deze heb ik jouw woordje toch al 1x in de blog gebruikt :p) verdwijnen via het raam. Blijkbaar had Annemieke het initiatief genomen om heel snel van op het perron door het raam te kruipen. Laurens, David en Marieke waren haar gevolgd waardoor we al redelijk wat zitplaatsen konden vrijhouden. Iris en ik stonden als 2 onozelaars binnen aan te schuiven maar ja, de trein stopt niet zodanig lang dus uitstappen en via het raam er terug inkruipen zou misschien een risico zijn... Dus dan maar heel lief kijken naar iedereen, zeggen dat onze vriendjes er al waren, hopen dat we niet te veel mensen pijn zouden doen bij het passeren met de grote rugzak en de dodelijke blikken van bepaalde boze toeristen kalm negeren. We hadden plek, YES!!! En sorry, maar op zo`n moment is `t leven echt wel voor de rappe, de flexibele en de probleemoplossende toerist! Nèh! Hahaha

In het begin met 6 gepropt op 5 stoeltjes en later elk op een stoel waren we allen ongelooflijk opgelucht dat we al die tijd konden zitten. Had Annemieke dit initiatief niet genomen, dan hadden we fijn mogen rechtstaan. De wagon zat en stond overvol!   

Doordat er heel wat mensen in de middengang recht stonden en er ook heel wat verkopers met spicy food passeerden, zagen we iets minder van het mooie uitzicht aan de andere kant van de trein. De momenten dat we aan onze kant echter open zicht hadden, was dit heel mooi! Ik kan aan iedereen die in Sri Lanka rondreist, deze treinrit aanraden!

In Ohiya werden we opgewacht door Eomal. Alle bagage en 4 mensen kropen in de auto op weg naar de lodge. De rest ging te voet. De weg slingerde rustig omhoog tot op het punt dat we een mooi uitzicht kregen op de onderliggende vallei. Dit was een totaal ander stukje Sri Lanka dan hetgeen we al gezien hadden! We settelden ons in de lodge en wie wou kon nog mee een wandeling doen naar een uitzichtpunt nabij. Het was een korte wandeling maar wel heel mooi. De uitzichten konden tippen aan die van World`s End. Op de terugweg passeerden we opnieuw de huisjes waar de kindjes eerder vol enthousiasme `Hello` zwaaiden naar die blanke toeristen. Ze zagen het fototoestel hangen en wilden graag op de foto. Hoogstwaarschijnlijk hadden ze dit nog nooit, of alleszins niet veel, gezien want ze waren zo verwonderd over het feit dat ze gepakt werden op camera en dat ze nadien zichzelf konden zien. Ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Zelfs bepaalde oudere mensen vroegen zelf ook om een foto. Hopelijk zijn ze blij met de uitgeprinte foto`s die ze in oktober van Lisa zullen krijgen! ;-)

Die avond gingen we vroeg gaan slapen want morgenochtend moesten we heel vroeg opstaan! Een uitstapje naar Horton Plains stond op het programma en daar moet je liefst zo vroeg mogelijk naartoe gaan, anders is de kans op overtrekkende mist zeeeeeeer groot!

Dus omstreeks 6u vertrokken we met het busje. Het busje hobbelde over slechte banen met losliggende stenen, een uurtje lang tot aan de ingang van het park. Daar dropte Eomal ons met de afspraak dat hij ons rond 12u terug ging komen halen.

We startten de wandeling in tegenwijzerszin. Op die manier zie je eerst little world`s end, world`s end en tot slot baker`s falls. Zo is de kans op mooie uitzichten zonder mist het grootst! De wandeling was prachtig! Had ik niet geweten dat ik hier in Sri Lanka zat, ik zou het moeilijk kunnen geloven. Wat een diversiteit! 

En zo gezegd, zo gedaan...om 12u was Eomal daar. We reden terug naar de lodge voor de lunch en een spelletje Bonanza (deze keer met minder `schmedt-streken` - jaja Laurens, ook geïntegreerd in de tekst nu :p) vooraleer we terug richting het station gingen. We zwaaiden Eomal vaarwel....onze tijd hier op deze mooie plek was te kort...veel te kort...

Voor de treinrit Ohiya - Ella hadden we wel allemaal zitplaatsen dus door het raam kruipen was niet meer nodig. Jammer wel, want ik had het zelf ook eens graag geprobeerd, haha! Misschien een andere keer in een ander land. ;-) Deze keer was het een veel kortere rit en met open zichten langs beide kanten. We reden door theeplantages en langs kleine dorpjes. Dit aan een rustig tempo en met deuren en ramen open tot in Ella. Slingerende ledematen, hoofden, volledige lichamen bungelden de hele rit langs de zijkanten van de trein.

Ella is wel degelijk een straat groot, vol guesthouses en restaurantjes. De baan ligt er eerder slecht bij en stof waait er constant rond door het verkeer die er passeert. De vele straathonden, die je ook hier in groot aantal treft, liggen langs de weg te slapen..hopend dat iemand ze misschien wat eten en liefde geeft.

De hoogtepunten van Ella zijn de wandeling naar Ella`s Rock en Little Adam`s Peak. Het plan was om eerst het ene en dan het andere te doen. Opnieuw vroeg in de ochtend vertrokken we richting Ella`s Rock. Eerst moet je over de spoorlijnen stappen om dan af te slaan en te beginnen stijgen. Een Zwitserland is het hier zeker niet want nergens zijn dan ook maar aanduidingen te vinden die wijzen naar waar je moet. Een beetje opzettelijk denken we gezien locals zich onderweg, wanneer ze zien dat je verkeerd loopt, aanbieden als gids. Samen met dus onze-niet-geplande-gids wandelden we richting het uitzichtpunt voor de Ruwana waterfalls en dan richting Ella`s Rock. Ook hier een heel mooie wandeling met een prachtig zicht boven op de berg. Jammer dat het ineens heel fel overtrok en begon te gieten waardoor we niet echt lang konden blijven.

Het eerste stuk dalen was steil dus dat maakte het wat spannend gezien de ondertussen zeer modderige en glibberige ondergrond. Toen we helemaal beneden waren, was het al later dan gepland waardoor het geen goed idee meer was om ook nog eens Little Adam`s Peak te doen. Het weer zag er ook nog wat onstabiel uit dus we beslisten om beneden te blijven en onze tijd anders in te vullen.

De volgende dag brachten we een bezoekje aan de theefabriek. Er was productie aan de gang dus het wel interessant om te zien hoe ze de thee maken. RESPECT voor de vrouwen die dag in, dag uit theeblaadjes gaan plukken en voor diegenen die in de fabrieken het harde labeur doen! Met de tuktuks, deze keer bestuurd door 4 stoere Ella-dudes, keerden we terug naar de guesthouse. En welke `oude` bekende kwam er daar ineens van achter het hoekje piepen??? Nilantha! He`s back!

In de vertrouwde minibus en met Nilantha achter het stuur vertrokken we richting Tissamaharama. Tijd genoeg vandaag dus onderweg stopten we even aan Kataragama. Voor de Hindoes is deze plek `de heiligste van alle heilige plaatsen in Sri Lanka` omdat hier de tempel van Skanda staat. Veel gelovigen komen hier baden in de rivier, offers brengen en aan boetedoening doen. Wij waren iets te vroeg voor de puja. hoewel er toch heel wat aan de gang was. Het viel wel op dat je hier meer armere en zieligere mensen vindt die bedelen om geld. Het steekt om sommige mensen te zien. Mensen die bijna niet meer kunnen stappen omdat hun voeten zo ontstoken en gezwollen staan. Mensen met geamputeerde ledematen. Mensen die uitgemergeld zijn. Mensen bij wie de pijn in hun ogen te lezen is... Pijnlijk hoe het leven zo oneerlijk verdeeld kan zijn. Dat we hier allemaal ongelooflijk gelukkig mogen zijn met wat we hebben, blijft overduidelijk. Of iedereen dat goed en wel beseft, is een groot vraagteken...

We spraken hier ook nog eens snel af met Nilantha zijn zus. Ze was op reis met een grote groep en ze nodigde ons uit om mee te gaan tot aan hun verblijfplaats. Dit was 1 kamer waar het vol lag met matrassen. Ongelooflijk veel mensen passeerden en liepen binnen en buiten. Iedereen bleef hier precies slapen. Morgen zouden ze weer vertrekken. Ze bood ons iets lekkers aan en nadien namen we fijn afscheid van deze alweer zeer gastvrije mensen!

En dan van Kataragama naar Debarawewa, nabij Tissamaharama. Een verblijfplaats waar ik al lang naar uiteejk want vanavond gingen we slapen in boomhutten! We werden warm onthaald door Dimuthu en zijn vrouw en kregen direct een king coconut aangeboden. Normaal gezien ben ik niet zo`n fan van vers kokossap maar deze smaakte toch beter dan de andere die ik al geprobeerd had. We installeerden ons in de ferme boomhut (met toilet, douche en kikkers) en schoven aan aan de lange tafel voor de Sri Lankaanse BBQ. Heerlijk!

Laat hebben we het die avond niet gemaakt want morgenvroeg zouden we om 5u moeten vertrekken naar Yala NP. Wonder boven wonder pikte het de ochtend daarna totaal niet. Het was heel vroeg `s morgens maar de adrenaline gierde zodanig door mijn lijf van opwinding voor de ferme safari dat het mij niet kon schelen dat het zo vroeg was. We vertrokken met 2 jeeps en een uurtje later bevonden we ons in Yala. We zagen al direct veel dieren maar de kers op de taart zou zijn als we vandaag een luipaard zouden zien. Dat zou zooooo wijs zijn! Helaas is het niet gemakkelijk om luipaarden te spotten omdat die vooral `s nachts en `s morgens actief zijn en omdat het ook zeer schuchtere dieren zijn. Het geluk was dan ook groot, zowel voor ons als voor Dimuthu en Anushka (oef...we hebben er één gevonden voor hen) toen een luipaard gesignaleerd was. Hij lag heel ver in een hoge boom te snurken maar goed, we hebben hem gezien. 

Leve Dimuthu dat hij met zijn jeep tot op een goed plekje reed waar we het goed konden zien! Hihi!

Los van het luipaard zagen we talloze waterbuffels, krokodillen, speciale vogels, reigers, pelikanen, wezelachtige dieren, varanen, vossen, wilde zwijnen, enz.. . Heel ferm allemaal! Het was vooral in de voormiddag dat we heel wat zagen, de namiddag was iets rustiger maar dat was ok. We namen voldoende tijd voor de lunchpauze op het strand. Hetzelfde strand waar enkele jaren geleden de tsunami veel mensen doodde maar daar denken we niet teveel bij na.. En nadien reden we door naar een smal, ondiep riviertje waar we rustig konden baden en de krokodil konden uithangen.

Voor alle duidelijkheid: die zweten met hun muil open dus onze krokodillenfoto is toch goed gelukt, niet?

`s Avonds was iedereen tevreden van een super toffe dag en dat zonder aanvallen van olifanten deze keer! :-) We genoten van een heerlijke sri lankaanse rice&curry en gingen op tijd slapen. 

De volgende dag was het plan om ineens door te rijden naar Mirissa. Het plan wijzigde echter drastisch doordat Dimuthu ons plots uitnodigde voor de trouw van zijn neef. Heel spannend!! Vermits we enkel vuile, vochtige toeristenkledij hadden om te dragen en dit niet echt geschikt was voor het trouwfeest, haalde zijn vrouw de helft van haar kast ondersteboven om alle dames iets van traditionele kledij te geven. En Dimuthu, die ging naar de winkel om 2 sarongs te kopen voor de mannen. 

Rond 11u vertrokken we naar het feest en daar konden we genieten van een warm onthaal, een welkomstdrankje, een buffet en een dansfeest! Super uniek om mee te maken! Wat mij betreft, 1 van de compleet onverwachte hoogtepunten van de hele reis!!! Vooral het moment dat Laurens zijn sarong ineens naar beneden viel te midden van de massa, zal me altijd bij blijven :-) .... en ik denk dat de dames achter hem het ook niet te snel zullen vergeten. Hoop maar dat het binnenkort niet op youtube te vinden is :-) haha

Wie ooit durft zeggen dat Sri Lankanen ongastvrij is, die krijgt van mij persoonlijk een schop onder de poep. Zoiets zou bij ons nooit gebeuren dus ik voelde en voel me nog steeds enorm vereerd dat wij werden uitgenodigd om deel uit te maken van zoiets mooi! Fantastisch!!!

We namen uiteindelijk afscheid van het bruidspaar, van Anushka en van Dimuthu en zijn vrouw. Onze laatste bestemming was Mirissa.

Mirissa ligt terug aan de kust dus waar kan je beter chillen dan hier? Helaas strooide het tropisch weer de eerste dag ferm roet in het eten zodat we er wat `vast` zaten. Het regende zoooodanig hard dat we niet veel meer konden doen dan spelletjes spelen (uhu...bonanza, again!), boekjes lezen, babbelen en heerlijk eten en drinken in Dewmini Roti Shop. Voor ochottekes 5 euro pp aten we daar ontbijt, dronken we allerlei lekkers tussendoor en aten we lunch. Een Bourgondisch festijn op z`n Sri Lankaans! 

Het zag ernaar uit dat de 2de dag even tropisch nat ging zijn maar dan klaarde de hemel ineens open. Het werd een fantastische, zonnige dag! We leefden ons uit in de zee, verbrandden hierdoor keihard maar genoten van elk moment. Sommigen onder ons lieten zich ook masseren en ook dat was hemels goed! Jonge kerels maar man man, wat een massage talenten!  

En dan was het zover...de laatste avond en het laatste avondmaal, de laatste cocktail, de laatste juice, ... snif snif! Met een paar sloten we af in de lokale dans-strandbar vooraleer we terugkeerden voor een laatste nacht onder het muskietennet.

Dag 22 was aangebroken en meteen ook de dag waarop we terug naar huis zouden vliegen. De voormiddag was nog vrij dus we passeerden nog eens langs Galle. Dit is een fijn stadje en net groot of klein genoeg (`t is te zien hoe je het bekijkt) om enkele uurtjes in rond te wandelen. Rond 15u vertrokken we dan richting de luchthaven en enkele uren later namen we afscheid van Nilantha en checkten we in.

Het avontuur was gedaan! Het was FANTASTISCH en ik ben blij dat ik deze reis heb mogen begeleiden! Mooie herinneringen zullen me altijd bij blijven, alsook de warmte van de vele fijne mensen die we daar ontmoet hebben! 

En merci KrisKras dat jullie bestaan!

Over and out...

ps: tot binnen enkele dagen want dan zit deze verslaafde globetrotter op het vliegtuig richting Colombia. 

The biggest adventure is yet to come.