Reisverhaal «Zuidelijk Afrika - deel 2 BOTSWANA»
Zuidelijk Afrika 2016-2017
|
Botswana
|
2 Reacties
06 December 2016
-
Laatste Aanpassing 29 December 2016
Hallo allemaal,
Er was eens … Zuid-Afrika …
… en we hebben verscheiden big-5-days gehad, de uitzonderlijke sabelantilope gezien, de gevlekte hyena, cheeta's, etende leeuwen, we hebben zelfs bijna 2 uren staan genieten van een relaxed luipaard, dat 3 meter van de auto in het gras lag … wij 3 alleen in het bos … prachtig zo’n momenten.
Maar toch, na 12 dagen Kruger gaan we weer verder, op naar BOTSWANA, maar da’s voor een volgend verhaal …
Op 12 november rijden we dus Botswana binnen … rijden is veel gezegd want BOTSwana doet zijn naam alle eer aan bij de grensovergang van PONT DRIFT: het gladde zoevende asfalt van Zuid-Afrika stopt na 50 meter in niemandsland … en dan hobbelen we een zanderige oever op van een -gelukkig- droge rivier en houden halt aan het immigratie-/douanekantoortje van Botswana.
Héél vriendelijk en vlot (toch na het betalen van de nodige roadtax enzo) mogen we verder en onmiddellijk belanden we in het TULI Game Reserve, zanderige pistes, droge rivierbeddingen, een 30 meter hoge, steile rotswand en in diens schaduw zo’n 20 olifanten, iets verder nog giraffen, zebra’s, elanden (nee, niet de Scandinavische, maar de Afrikaanse soort) en kudu’s … we zien ze allemaal nog voor we onze campsite bereiken.
De volgende dag ontdekken we dat ze hier toch asfaltwegen hebben en dus zoeven we naar FRANCISTOWN, de tweede stad van ’t land en dus goed om de voedselvoorraden aan te vullen (met o.a. echte Nutella, Barilla-pasta en green tea lemon) en een korte pitsstop, bij Land Rover, om de koppeling te laten ontluchten.
En wij weer verder, via NATA naar ELEPHANTS SANDS “where elephants rule” staat er op het bordje en ja hoor … het niet-omheinde domein bevat één van de weinige waterpoelen in de ruime omgeving en de dorstige, oververhitte ollies lopen de ganse dag af en aan, tussen de hutjes en tenten door … ’t is effe wennen aan die oren-flapperende en slurf-toeterende kolossen, maar de lodge/camping bestaat al jaren en er zijn geen meldingen van vertrappelde of vermiste toeristen … alle OK dus.
Onze volgende halte wordt KUBU-ISLAND; niet onmiddellijk wegdromen van een tropisch paradijsje in de stille oceaan, denk eerder aan een 20 meter hoog rotsplateau met doornige, dorre struiken en enkele eeuwenoude baobabs in een immense zoutpan (wat héééél lang geleden ook wel een zee was, dus bijna zoals je eerste droombeeld).
Al bij al een prachtige lokatie voor een filmpje met de drone … tot ik bij de landing met de bijna-lege accu ontdek dat ik de knop “record” niet heb ingedrukt … mooie beelden maar enkel in ons hoofd dus.
Net als in Zuid-Afrika is het hier in Botswana wel handig om met onze Belgische wit/rode nummerplaat rond te rijden … de politie en nog andere overheidsdiensten rijden met hetzelfde soort kenteken en meestal worden we bij controles (politie, veterinaire en andere) al van ver doorgewuifd (of is het vanwege onze stoere Defender en dat blondje achter het stuur ??)
Ploeterend (door het losse zand) en piepend bekrast (door de doornige acacia’s die het smalle karrenspoor insluiten) bereiken we later GWETA, waar, dankzij een verkoelende duik in het zwembad, de ontberingen (en blunders) van de laatste dagen worden weggespoeld.
Eens bekomen van de hitte rijden we verder; via het weinig inspirerende NXAI PAN (vééél los zand, nog meer dorre grassen en nog minder wildlife) naderen we MAUN onze uitvalsbasis voor het Moremi Game Reserve en het Chobe National Park, de trots van Botswana.
Dat het hier anders is dan Zuid-Afrika blijkt niet alleen voor de wegen op te gaan, ook de parken zijn “anders”: ze zijn veel “natuurlijker” dan elders (lees: gebrek aan onderhoud en ongemotiveerd personeel), er zijn enkel de stukgereden, uitgeholde karrensporen, bij omgevallen bomen of overstroomde beken ontstaat een “omweg” dankzij de bezoekers die hun weg verder zoeken.
Desondanks hebben we, in het moerassige MOREMI GR wel genoten van het rijke dierenleven nabij Black Pools, de uitdagende pistes met gammele bruggetjes nabij Third Bridge en de sompige crossings in de “dierentuin” nabij de Kwai River.
Vervolgens stond CHOBE NP op ons lijstje:
- bij de zuid-noord doorsteek hebben we weinig dieren gezien (vermoedelijk vanwege de lange droogte die er heerst) maar
- het noordelijk gelegen riverfront daarentegen bood dan weer een overvloed aan soorten en aantallen: oryx en sabelantilope, kuddes van +200 buffels, watervogels in alle soorten en kleuren en ook veel insekten …
… ’s avonds, na een zaligmakend douchke, vliegt zo’n brommend kevertje in mijn oor … HELP … een hersenvretertje !!!
Oorpeuteren, opnieuw douchen en overvloedig water in en uit mijn oor … niets helpt om dat zoemend beestje eruit te krijgen … zo’n 3 uren later wordt het stil in mijn oorgang … dat beestje is vermoedelijk voldaan na het eten van die kwaliteitsvolle massa … of of … is omgekomen van de honger … anyway … de volgende dag bereiken we KASANE, een stad met een dokter die me oordruppels en antibiotica geeft en vermoedelijk is dat beestje er nu wel uit … denk ik.
Botswana lijkt ons, na die persoonlijke aanval door bloeddorstige, hongerige dieren te gevaarlijk (en we zitten nu toch op de grens) en dus rijden we weer verder naar onze volgende bestemming: NAMIBIË.
