Reisverhaal «China 2011 - Deel 3»

China | China | 0 Reacties 12 April 2011 - Laatste Aanpassing 12 April 2011

Bij ons vorige verhaal waren we in MENGLIAN beland; een gezellige stad als uitvalsbasis voor de kleurrijke omliggende dorpjes, elk met hun specifieke bevolkingsgroepen zoals FUYAN (met de Wa), CONGXIN (met de Lahu en Wa) en MANGXIN (met de Aini en de Wa).

Donderdagavond (24 maart) worden we, op de kamer, opgeschrikt door ons bewegend bed . . . ook de gordijnen en de staande lamp bewegen (en het zijn niet de overenthousiaste buren die hevig tekeer gaan) . . . we beleven één van de grotere naschokken van de aardbeving in Birma. Enkele tellen later staan we, samen met de rest van het hotel, in ons ondergoed, op de gelijkvloerse open binnenkoer maar de schokken blijken alweer voorbij, een onrustige nacht volgt.

Enkele (reis-)dagen later zijn we in LUCHUN om er de kleurige Huayao Dai te bewonderen (naast de Hani en Yi en Yao en …) en via de marktjes van PINGHE (met zijn pomponnekes-Pinghe-hani) en het moeilijk bereikbare ZHEMI, komen we toch aan in JINPING.
Ook hier hebben we in het verleden al mooie dorpjes bezocht, maar gezien we ons vlakbij de Vietnamese grens bevinden (in NAFA kunnen we via een 10 m lange loopbrug de grens oversteken) is de verscheidenheid des te groter: we zien allerlei Hani (de Tongchang-purperen, de de Nafa-pastelkleurigen) en Yao (de Vietnam-rode, de zwarte-tulband Pan, de witte-schort Sha) en Miao (de “gewone” kleurige, de zwarte-tippunthoed) en nog Yi en Dai en . . . een overvloed in JINPING en NAFA en MENGLA.

We reizen weer in een uithoek van het enorme land en dus is het transport weer niet als vanzelfsprekend:
- het is weinig frequent; gelukkig herkennen de marktkramers die 2 laowai (buitenlanders) van vorige markt(en) en kunnen we met hun af en toe meeliften (dat die marktkramers vriendelijke mensen zijn, wisten wij allang hé Tjer en Hilde)
- de wegen zijn vaak in erbarmelijke staat: voor de 167 km tussen JINPING en DIXIBEI waren we 9 uren onderweg, inclusief tankstop, lunchstop, bandenwissel, etc.
Daar bovenop steekt soms ook het taalprobleem de kop op, meestal kunnen we de (zeldzame) plaatsnaamborden niet lezen en/of verstaan die Chinezen ons accent niet zodat wij, op het traject van MAANDI naar HUANG CAO BA, het volgende ondergingen:
we vertrekken met 10 in een mini-minibusje (voorzien voor 7 passagiers van Chinees formaat, en de meesten zijn nog kleiner dan Fanny) en zoals gebruikelijk zijn er wel ergens wegeniswerken . . . deze keer echter pakken ze het wel grondig aan en is, dankzij de bouw van een dam, de weg over enkele kilometers verdwenen in het nieuw ontstane meer en vervangen door bootjes en aansluitende minibusjes aan de overkant; alles prettig geregeld met vlotte aansluitingen dus . . . tot we na de tweede bootoverzet een busje vragen naar Huang Cao Ba . . . beginnen al die Chinezen plots te lachen . . . blijkbaar ligt dat tussen het eerste en het tweede boottochtje op de heuvel . . . wij dus weer terug met het bootje en het busje ;-((Uiteindelijk bereiken we HUANG CAO BA (voor de tweede keer) en kunnen we, 's anderendaags tijdens de markt, genieten van de kleurige Pu Yi, de zwarte Dai en andere minderheden.

Onze volgende bestemming is MENGZI en deze grote stad bereiken we na 1 boottocht, 2 minibusritten en 1 rit in een luxebus over de tolweg en dit allemaal in een tijdsbestek van 3 uren . . . en ik zonet maar zeuren over transportproblemen in China ?!?