Reisverhaal «China - part 3»

ETHIOPË 2010 | China | 0 Reacties 22 April 2008 - Laatste Aanpassing 25 April 2008

Hello everybody,

't is weer even geleden dat we vertelden klaar te staan om de markt van GENGMA te bezoeken, dus hier het vervolg:
in 't kort gezegd: "de markt was gene vette".
Aangezien wij "geen zittend gat" hebben en dus liever onderweg zijn dan ergens te zitten nixen, zijn we na de lunch vertrokken.
Onze grensroute brengt ons via SHUANGJIANG
(we zitten nog steeds vlakbij Birma, dus: politiecontrole; 1 voor 1 uitstappen, controle van paspoorten en overschrijven in register, doorzoeken van bagage en -in ons geval- uitleg geven over het gebruik van flosdraad en de achterzijde van een boek, dat hij toevallig ondersteboven houdt (?!?))
en LANCANG (waar we alweer Jef en Leen ontmoeten en enkele dagen samen rondtrekken) tot in MENGLIAN.

Deze stad wordt vooral bevolkt door Dai en zij vieren hun Nieuwjaar (zij gebruiken een andere kalender), tussen 13 en 16 april, met het water-splashing-festival (waarvan we drie dagen eerder al konden proeven in CANGYUAN) waarmee zij de 7 deugdzame, Dai-meisjes herdenken die, na het doden van een boze demon, het bloed van zich afspoelden, geholpen door de omstaanders. Tegenwoordig is het een leuk spelletje voor de kinderen met hun waterpistolen, maar wordt het, na de noen, te gortig als de jeugd en de dronkaards de stad terroriseren met hun emmers, tuinslangen en watertrucks (lees: de laadbak van een vrachtwagen vol water gieten, er een 10-tal jongeren inzetten met bekers en potten en dan, al rijdend door de stad, "verfrissing" brengen).
Toegegeven ... 't was er aangenaam warm (zo'n 30 graden, maar jullie zitten er de laatste dagen ook warmpjes in he) en toen we de tempels van de stad bezochten, moesten we constateren dat ook de boedha-beelden niet konden ontsnappen aan hun jaarlijkse wasbeurt.
Woensdag 16 april is D-day . . . het festival wordt afgesloten met dans en "Vlaamse kermis" EN met de wekelijkse markt en . . . "we hemme wer WA gzien ze", alsook LAHU en AINI en natuurlijk ook DAI (in het dagelijkse leven weinig spectaculair, maar op deze feestdag toch in hun meest "schitterende" kleedje, versierd met bloemstukjes e.d.)

We hebben hier ook een leuk 'travellerscafe" ontdekt (al komen hier zeer zelden Westerse toeristen) en de eigenares (zelf een WA) spreekt een mondje Engels; zij helpt ons om een tocht te organiseren naar een afgelegen (en dus autenthiek) AINI-dorp nabij MENXIN.
Donderdagmorgen wij dus met 4 mot..... brommerkes (met chauffeur) opweg (Jef, Leen, Fanny en ikzelf); na een kleine 2 uren over stoffige zandwegen, door berg en dal, arriveren we in een strooien-hutjes-dorp (niet dat in Leopoldsburg) . . . prachtig . . . gelegen op een bergkam (die mannen zoeken het altijd hoog en ver weg van anderen) met slechts enkele tekenen van de oprukkende beschaving (4 bakstenen huizen, 30 vierkante meter betonplaat en electriciteit).
De rest van de dag hangen we rond in het dorp, worden hier uitgenodigd voor de thee, daar voor een kom rijst en overal voor een babbel (met handen en voeten) . . . leuk, ontspannend en prachtige foto's; Fanny doet zelfs, de tradities indachtig, aan ruilhandel: 2 pareltjessnoeren voor een metalen armband.
Fanny's ruilhandel is niet enkel en alleen met respect voor traditie . . . we proberen al enkele dagen (sinds GENGMA) om geld af te halen met een creditcard . . . helaas.
Bij navraag blijkt dit enkel te werken in de "toeristische" steden (zelfs dollars of euro's wisselen gaat niet); gelukkig hebben we Jef en Leen in de buurt en kunnen zij (misschien dankzij Jef's verleden in het bankwezen) ons voorlopig uit de nood helpen.

's Anderendaags nemen we weer afscheid en trekken wij op daguitstap naar FUYAN. Dit WA-dorp ligt er vrij verlaten bij . . . de lokale zilversmid echter heeft de gaatjes opgemerkt in Fanny haar oren en kan ons verleiden met een stel WA-oorbellen . . . alleen blijken de gaatjes bij Fanny zo'n 3 cm te klein ?!?.

Twee dagen en evenveel busritten later arriveren we, via LANCANG, in XIMENG; de grootste WA-stad, gekend om zij offerplaats en het hair-swinging-dancing (de jonge vrouwen hebben heeeeel lang haar waarmee zij ritmisch zwieren tijdens de ceremonien).
Gelukkig ontmoeten we ook Thun, een Hong Kong-chinees/toerist (en, samen met die van het rijke Shanghai, meestal niet als ECHTE chinezen beschouwd want ANDERS) die deze streken al vaak heeft bereisd en ons dus veel nuttige info bezorgt. Dankzij (en met) hem bezoeken we de markt van het nabijgelegen MENGSUO (met LAHU en WA) en vinden we de offerplaats met zijn honderden buffelschedels en de hoge (gelukkig lege) manden waar voorheen (to de jaren 1970) de mensenschedels in werden bewaard.

Terwijl ik dit aan 't voorbereiden ben, ondertussen (alweer) in LANCANG aangekomen, komt een man naar ons toe (we zitten in een restaurantje te wachten op onze bestelling) begint in 't chinees te brabbelen (waarvan wij natuurlijk geen jota verstaan, maar dat ligt misschien aan 't feit dat hij wat teveel gedronken heeft en er nog een sigarettenpeuk tussen zijn lippen bungelt) en (vrijpostig als ze zijn) neemt hij de pen uit mijn handen en kribbelt "WE LOVE CHAIRMAN MAO" in mijn boekje . . . trots dat hij Engels kan schrijven en fier om Chinees te zijn . . . daar kan ik niet tegenop.

Tot later maar weer.