Reisverhaal «India 2009 - Gujarat deel 2»
ETHIOPË 2010
|
Indië
|
0 Reacties
22 Januari 2009
-
Laatste Aanpassing 22 Januari 2009
Hoi allemaal,
Ik dacht: ik ga nog een hartverwarmend woordje sturen naar Belgie want na ons vorig berichtje is blijkbaar de sneeuw gesmolten ... mischien dat morgen de zon al een beetje doorbreekt ;-)
Hier is het in ieder geval warm genoeg; 's morgens een aangename 20 graden en rond de noen stijgt dit tot boven de 30. Vele Indiers genieten daarom tussen 1200 en 1500 Hr van een siesta maar wij willen weer het onderste uit de kan en zoveel mogelijk zien, waardoor wij, ook tijdens de hitte, slenteren tussen tempels en marktkraampjes.
Op 16 januari zijn we, in de late namiddag, aangekomen in BHUJ en, na enig zoekwerk, hebben we een leuk hotelletje gevonden in de oude stad. Hotel Gangaram wordt gerund dor een vaderlijke moslim die de zware last op zich heeft genomen om zoveel mogelijk te eten en ondertusen probeert hij de drie -uiterst charmante- belhamels van bedienden (± 18 jaar) in toom te houden; leuke sfeer en lekkere keuken.
Zaterdag verkennen we uitgebreid de wirwar van smalle straatjes in de oude stad, vol geurige winkeltjes en kleurige ateliers (lijkt wel de souk van Damascus) en bewonderen we de voormalige paleizen en graftombes (al heeft de aardbeving van 2001 veel schade aangericht en is er nog niet vldoende tijd en geld gevonden vor de nodige restauratiewerken).
Zondagmorgen, om 0800 Hr al (dus geen pistoleekes maar een bordje havermoutpap), worden we opgepikt door Mr Parbat, onze gids voor de volgende dagen. Om 1000 Hr (na een eerste lekke band en natuurlijk een kopje chai masala (zoete, kruidige melkthee)) kan de dag al niet meer stuk ... in het eerste dorp dat we bezoeken leven de kleurrijke MARWAR HARIJAN.
Zij behoren tot een zeer lage kaste (inderdad is het kastesystem nog steeds in voege hier en dit wil bvb zeggen dat mensen van een lage kaste enkel voor het (slechtbetaalde) vuile werk worden aangeworven en dus enkel als zelfstandig ondernemer een groter inkomen kunnen vergaren) maar zijn heel trots op wat zij zijn en behalen:
-hun hutjes zijn piekfijn onderhouden, buiten kleurig geschilderd en binnenin fraai afgewerkt met sierpleister en spiegeltjes;
-de vrouwen zijn overdadig behangen met arm- en enkelbanden, de gehuwde vrouwen dragen een dikke halsketting en de pasgehuwde draagt, gedurende 30 dagen, een speciaal grote neusring (door ons later als "hangslot" vertaald)
. . . en we lopen toch wel zo'n "hangslot" tegen het lijf zeker . . . PRACHTIG en UNIEK.
En de dag is nog lang . . . we ontmoeten nog:
WADA (minder kleurig maar zeer goede hout- en lakwerkers),
enkele DANETAH JATH (een herdersvolk dat zich zelden vertoont in de dorpen en waarvan de vrouwen een soort 'buckle' door hun neus hebben en die, vanwege het gewicht, wordt ingebonden in het hoofdhaar);
we bezoeken nog een AHIR-dorp (krishna-gelovigen waarbij de gehuwde vrouwen ('t zijn altijd dezelfde hee, als ze maar kunnen opvallen!?!) een 4 cm dikke, witte armband (vroeger ivoor, nu plastic) dragen die ze als "sati" gebruiken (dwz dat de weduwe zich vroeger op de brandstapel wierp als haar man werd verast, nu breken ze hun armband en leven eenzaam verder)
en als afsluiter lopen ook de DHABARIA RABARI nog voor de lens (1 van de 3 soorten donker geklede vrouwen (maar donker is niet sober) MAAR warvan ook de mannen opvallend gekleed gaan in hun witte 'todhi' (broek/rok) en ruim uitlopend vestje, grote tulband en krulpuntschoenen).
Een verbluffende dag vol vriendelijke, kleurrijke en vooral trotse mensen.
De volgende dag gaan we met de bus naar de markt van ANJAR (zo'n 45 km oostwaarts) en hier zien we weer andere volkeren: de KASI RABARI (een donkere rabarisoort maar nu met grote, lange oorbellen en een versierde 'gaghra' (= lange hofddoek die rijkt tot aan de enkels)) en de WAGRIA RABARI (de derde donkere soort herkenbaar aan hun 15 cm brede, witte armband).
Even tussendoor: opweg van ons woestijnavontuur naar Bhuj hebben we enkele nomadische groepen gezien . . . een beeld als een postkaart:
enkele kamelen, beladen met huisraad en daar bovenop een omgekeerd bed, op elke poot een blinkende, metalen pot en daartussen de kleine lammetjes, nog te jong om met de kudde te volgen, alles omringd door de herders met hun schapen en geiten en de kleurige vrouwen . . .
en dan zit het fototoestel net niet binnen handbereik OF heb je de volgende groep alweer te laat opgemerkt . . . geen foto's dus maar wel prachtige beelden in 't geheugen.
Terug naar Anjar; in de namiddag hebben we opnieuw afgesproken met de gids en als hij vertelt dat een van zijn vrienden met zijn kudde 'ten velde' is, besluiten we hem op te zoeken; zo krijgen we toch een "plaatje" van het nomadische leven (al zijn de herders met hun geiten en kamelen naar de graasvlakte, de vrouwen bewaken hunt hebben en houden, doen wat bordurwerk EN tonen hun goede manieren zodat we niet kunen weigeren aan (alweer) een kopje chai masala).
Na een ganse dag 'bussen' (9 uren rijden voor 388 km) komen we, op 20 januari, toe in PALANPUR, het heuvelachtige noorden dat de grens vormt met de provincie Rajasthan.
Van hieruit bezoeken we het hindoe-pelgrimsoord AMBAJI; zoiets als Scherpenheuvel maar dan op zijn Indisch: overal verkopers van snoep en speelgoed en offerandes, een uitgelaten bende bezoekers omringd door de gebruikelijke bedelaars en een aantal securitymensen die de massa, in georganiseerde stromen, zo snel mogelijk terug naar buiten leidt !?!
Anders gaat het eraan toe in KUMBARIA, waar we 4 prachtig, uitgewerkte, witmarmeren Jaintempels kunnen bewonderen in een groene, rustige omgeving tot . . . we de laatste tempel uitkomen en een of andere pipo/verantwoordelijke zegt dat we 300 Roupie (=4,5 E) moeten ophoesten voor het nemen van foto's . . . dat moeten ze maar aan de ingang bekendmaken hee . . . die gast is nog naar zijn centen aan 't fluiten.
En wat we vandaag alweer gezien en beleefd hebben . . . dat moeten we zelf nog even verwerken en zal dus voor een volgende (zonnige) dag zijn.
Tot dan ;-)))))))
