Reisverhaal «India 2010 - 2 KASHMIR»
ETHIOPË 2010
|
Indië
|
1 Reacties
11 Juli 2010
-
Laatste Aanpassing 11 Juli 2010
Djeelay (= Kasjmiri voor: Goeiedag, dank u, welkom)
Waar waren we weer gebleven . . . ach ja, aangekomen in PADUM na een 4-uren durende rit met een zeer voorzichtige (dus heel trage) chauffeur.
Even inchecken in een hotel (ruime keuze trouwens voor zo’n boerengat maar hier vertrekken dan ook veel wandelaars voor meerdaagse tochten in deze prachtige bergen), een hapje eten (we vinden hier zelfs bijna-westers-eten) en opzoek naar transport om morgen het kloosterfestival van KARSHA te bezoeken.
Driemaal F*CK . . . blijkt het festival te zijn afgelast wegens restauratiewerken aan het klooster, blijkt dat er slechts één bus per dag de luttele 10 km tussen Padum en Karsha aflegt en dan nog om 1500 Hr heen en ’s anderendaags pas terug (?!?) en blijkt dat ook hier de taxi-vakbond zijn intrede heeft gedaan waardoor de taxi’s sterk overpriced en zeer zeldzaam zijn . . . gelukkig vinden we een buschauffeur die ons wil meenemen op zijn volgende rit . . . over twee dagen.
“Elk nadeel heb ze voordeel” en dus genieten we van het eten en de bergen, bezoeken we, dankzij een lift met een koppel Duitse toeristen met eigen auto, het zeer mooie KARSHA-klooster (enkel de grote gebedsruimte is deels weggespoeld door de regens); in de late namiddag wandelen we nog naar PIBITING, een klein dorpje met een leuke stupa op een heuveltop (stupa is vergelijkbaar met ons katholiek kapelleke maar dan in ’t wit, gelijkend op ne cremeglacebol op een vierkant dooske en met een toufke slagroom erop).
Komen we hier toch wel een groepje Belgen tegen zeker . . . die blijken allerminst vriendelijk omdat zij blijkbaar bergen geld hebben betaald voor hun exclusieve reis (er werd in het dorpje een “traditioneel” feestje op touw gezet voor hun) en komen daar 2 “Antwa
rpeneers” ook een fotooke van pakken zeker . . . hoogst onbetamelijk.
De volgende morgen (eigenlijk nacht want de bus vertrekt om 0300 Hr) stappen we op de bus voor een 14-uren durende rit terug naar KARGIL, de monotonie van botsen en bonken op de veel te krappe, harde zeteltjes wordt geregeld onderbroken door:
-een politie-checkpoint (enkel voor de buitenlanders uiteraard),
-wegverzakkingen door het vele smeltwater van de besneeuwde toppen en gletsjers (we rijden tenslotte over passen van 4400 m en langs bergen als KUN en NUN met hun +7000 m hoge pieken),
-een dringende herstelling aan de vering (we zullen in totaal maar zo’n 12 km asfalt tegenkomen) of
-een sanitaire stop om de vele wagenzieke medereizigers even op adem te laten komen.
Om verder tot LAMAYURU te geraken nemen we ’s anderendaags opnieuw de bus maar nu kunnen we al uitslapen (’t is tenslotte verlof hé) tot 0400 Hr want de enige bus vertrekt pas om 0430 Hr; uitrusten doen we thuis wel.
Vanwege wegenwerken (de winters zijn hier iets strenger (-30 graden) en duren iets langer (zo'n 8 maanden per jaar) en je weet hoeveel schade de laatste winterellende heeft gemaakt) dropt de bus ons ergens bovenop de berg in de buurt van van het dorpje en zijn wereldberoemde klooster; een prachtige locatie zo boven op de berg . . . maar eerst afdalen naar het dorp en dan dat klimmen . . . op deze hoogte valt dat dik tegen, en dan hebben we ook nog een kamer op het derde verdiep genomen voor het mooie uitzicht . . . hoe dom kan een mens toch zijn he.
Even uitblazen en dan naar het klooster; heel mooi, heel kleurrijk, heel vriendelijke monikken en heel hoog op de berg :-((
De volgende morgen zijn we alweer vroeg op pad; de puja (= kerkdienst in boedhistisch klooster) voor de niet-monikken is om 0700 Hr, wij devoot wachten . . . helaas zijn het merendeel van de monikken naar een andere dienst en blijven wij op onze honger zitten . . . dan maar gaan ontbijten en opnieuw de klim naar de 'bushalte" want de enige bus dier er per dag passeert, komt tussen 0830 en 1100 Hr voorbij.
Gelukkig kunnen we een plaatsje bemachtigen (of toch een half maar we zijn dan ook niet van de diksten he) voor de rit naar LEH, maar daarover volgende keer meer.
