Reisverhaal «Bolivië: La Paz en oerwoud plus pampas rond Rurren»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Bolivië | 2 Reacties 02 Juni 2017 - Laatste Aanpassing 02 Juni 2017

La Paz en Rurrenabaque : regenwoud en pampas

25 mei           Nou, dat ging 'vlot' van Peru naarBolivië

We zijn op weg met de bus van Copacabana naar La Paz en de combinatie van de bergen, het vaak aanwezige Titicaca meer en de wisselende wolkenformaties maken er een aangename rit van.

Op een zeker ogenblik houdt de bus halt aan een nauwe meerengte van enkele honderden meter.

Geen brug te zien. De bus moet letterlijk op een vlot rijden nadat wij zijn uitgestapt. Het waait nog steeds en we zien diverse vlotte met telkens één bus of vrachtwagen en één bestelwagen of auto op het water zwalpen. Toch wel een speciale situatie', zeker nu er golven van wel een meter hoog zijn.

Zelf moeten we in een piepklein bootje stappen dat ons al heen en weer deinend naar de overkant brengt. Even later komt de bus ook toe. Al bij al is dit nog 'vlot' verlopen.

Wat later komen we aan het voorgeborgte van La Paz toe. Dit ligt op 4000 m, lijkt op één grote werf door vele wegenwerken en onafgewerkte huizen. Hier wonen de armste bewoners van de hoogste hoofdstad ter wereld.

Ondertussen is de mist ( of zijn het wolken) opgekomen en duiken we de stad, die in een erg steile canyon ligt, in. Het onderste deel van de stad ligt immers op 3200 m.

Dankzij Nadine en Maps.me vinden we al snel een straat waar er veel hotelletjes zijn. We kiezen er eentje uit en dat bevalt ons meteen ( Sol Andino). Alle muren binnen zijn beschilderd met taferelen uit het dagelijkse Boliviaanse leven.... en er is verwarming op de kamer.

Voor het avondmaal wordt ons een restaurantje ( Sol y Luna) aangeraden en wat blijkt, het wordt gerund door een Nederlander. Je kan er hutsepot of wentelteeftjes bestellen, maar wij houden het bij een chateaubriand van lama.

We krijgen ook nog wat tips over hoe ons best in deze drukke, grote stad te verplaatsen. Handig, want morgen moeten we op zoek naar het bureau van Amaszonas Airlines. We willen immers het regenwoud eens bezoeken en met de bus duurt dat 16 uur over erg ongemakkelijke wegen.

26 mei.                Heksen, gevangenis, klok in tegenwijzerzin .....

Deze voormiddag kunnen we dankzij een tip die we gekregen hebben een vlucht voor morgen naar Rurrenabaque versieren aan halve prijs ( zo'n 50 € pp).

Deze namiddag gaan we de stad ontdekken samen met een jonge gids: deze man studeert over enkele maanden af als arts en is de beste stadsgids die we ooit gehad hebben. Het wordt dan ook een erg interessante toer van 3 uur waarin we te horen krijgen

* hoe je een heks wordt

- jij of je moeder/grootmoeder moet getroffen geweest zijn door de bliksem.

omwille van de hoogte en de metaalrijke bodem gebeurt het wel een paar keer per maand dat iemand

getroffen wordt

* waarvoor de foetussen van lama's en de gedroogde lamalammetjes ( leuk woord, niet?) gebruikt worden (die pas-

geboren diertjes zijn wel een natuurlijke dood gestorven: te vroeg, te koud...

-arbeiders zullen nooit een huis voor je bouwen als je niet eerst een foetus of gedroogd lam verbrandt tijdens

een ceremonie

* waar het spookstraatje ligt (= Calle Jaen)

- in de museumwijk. Vreemde fenomenen werden er de afgelopen honderden jaren waargenomen.

* wat er zo speciaal is aan de San Pedro gevangenis, midden in de stad.

- deze gevangenis is in de jaren 80 overgenomen door de gevangenen zelf. Er zijn geen gevangenisbewaarders,

de kinderen kunnen er bij hun vader wonen en dagelijks buiten de gevangenis naar de school gaan. Ze hebben

een zelf verkozen 'burgemeester'. Enkele aan de poort buiten staan er enkele agenten.

*Waarom de klok op het parlementsgebouw in tegenwijzerzin draait.

- ze is gebaseerd op de zonneklok van de indigenas, die op het zuidelijke halfrond uiteraard ook in

tegenwijzerzin beweegt.

*Waarom niet Spanje ( de vroegere overheerser) maar Chili de vijand is van Bolivië

-tijdens een oorlog tussen Chili enerzijds en Peru en Bolivië anderzijds heeft Bolivië de toegang tot de Pacific

verloren ( oa Antofagasto was Boliviaans).

*Waarom veel huizen er uit zien als een ruwbouw met veel betonijzers voor een volgende verdieping

-Men moet pas belasting betalen op een huis als het volledig afgewerkt is. Dit fenomeen zien we trouwens in

gans Zuid Amerika ( maar bvb ook in Turkije)

In Sucre heeft men het gelukkig anders aangepakt. Daar moet men net minder belasting betalen voor een

afgewerkt huis dat wit geschilderd is. Ze noemen Sucre dan ook de witte stad.

Waarom Bolivië het enige land is met 2 officiële vlaggen, hoe de politieke situatie in elkaar zit en waarom de verkiezingen van 2019 mogelijk tot grote instabiliteit zouden kunnen leiden, ..... enz

Damien, de stadsgids, werkt voor HanaqPacha travel en we hebben beloofd wat reclame te maken...... bij deze....

s' Avonds genieten we in een restaurantje van een leuk optreden van enkele muzikanten, we ontmoeten er 2 koppels Belgen die, met enige overdrijving, net niet doodgevroren zijn in de Salar van Uyuni, tijdens een sneeuwstorm.

27 mei                          Van de ijskast naar de oven

Als je vanuit La Paz een vlucht hebt, stijg je de eerste 500 m niet op met een vliegtuig, maar met een busje. Het stadscentrum ligt immers 500 m lager dan de op 4100 m gelegen luchthaven. Vandaag is de mist op de luchthaven een spelbreker die voor wat vertraging zorgt.

Het openbaar vervoer in La Paz is wat chaotisch. Weinigen hebben een auto en te voet gaan in deze bergstad is een perfecte cardiologische oefening.

Er rijden dan ook duizenden busjes rond met allerlei bestemmingen. Deze busjes zijn een iets grotere versie van onze wicked camper en men wringt er 14 passagiers in. In het begin is het even wennen om uit te vissen welk busje moet nemen, maar het lukt wel. Kostprijs 2 sol per persoon. Dan zijn er ook voertuigen die wat weg hebben van een ingekorte Amerikaanse schoolbus. Deze kosten 1,5 sol pp en ze gaan wat langzamer gezien hun omvang.

Aangezien er heel wat riviertjes onder de stad doorlopen is een metro geen optie. Men is echter met een knap initiatief begonnen door het aanleggen van 4 kabelbanen. Men plant een verdere uitbreiding zelfs tot aan de luchthaven zodat het verkeer toch een beetje ontlast zal worden. Een initiatief dat mogelijk navolging krijgt in andere steden.

We stappen in een klein propellervliegtuigje waarin je niet kan rechtstaan. Er is plaats voor 19 pasagiers.

Dit lichtgewicht zet ons veertig minuten later af in de bakoven die men Rurrenabaque ( Rurre voor de vrienden) gedoopt heeft. We hebben de afgelopen weken gesmeekt om wat warmte, en hier zijn ze er gul mee: 36°C ( en dat noemen ze hier het begin van de winter..)

We slagen er ondanks de hitte toch in om een tocht door de jungle en de pampas te regelen: vijf dagen/vier nachten.

Maw. we verdwijnen even van de electronische aardbol. Ziet er allemaal heel leuk en uitdagend uit.

In het luchthavengebouwtje zien we volgende tekts: alles wat je over muggen in deze jungle hebt horen vertellen..... is waar......

28 mei.          Dag 1 in het Madidi Nationaal Park: jungleblog

Voor de eerste drie dagen vormen we samen met een jonge Nederlander, Joek en de gids, Nilo, een leuk jungle kwartet.

We varen met een smal, lang bootje de snelstromende Beni rivier op.

Deze rivier voert blijkbaar veel sediment van de La Paz provincie naar Brazilië gezien zijn bruine kleur. Onderweg zien we veel vogels en erg grote capibaira's: iets beverratachtigs ter grootte van een klein varken met korte poten en een hoekige kop.

Onderweg houden we even halt om op grootvaders wijze suikerriet te persen. Het sap, samen met wat limoen is heerlijk. Het is gans de voormiddag bewolkt waardoor de temperatuur veel lager is dan gisteren en we lange mouwen kunnen verdragen.

Na een tweetal uur varen bereiken we onze mooie lodge, aan een zijrivier van de Beni in het lage gedeelte van het Madidi Nationaal Park dat even groot is als tweederde van de oppervlakte van België .

Na de siësta gaan we op ontdekkingstocht: omdat er de afgelopen dagen regen gevallen is laten de dieren zich niet zo graag zien. Een eekhoorn, een wild varken en een capucijneraap vormen hierop een uitzondering. Legermieren die in lange rijen voort marcheren houden ons alert, net zoals hun 2cm grote broeders.

Na het avondeten duiken we in het stikkedonker terug de jungle in nadat we onze buur, een tarantulla die een kinderhand groot is, even gegroet hebben.

We zien heel wat spinnen, een prachtige spotvogel en een opossum.

Hierna is het tijd om onder het muskietennet te kruipen.

29 mei.              Dag 2.       De drie kikkers

Na een drie uur durende wandeling bereiken we het jungle kampement.

Een zeil als afdak en houten geraamte om de matrassen op te leggen en het muskietennet aan op te hangen. We slapen dus buiten vannacht terwijl er afgelopen nacht tientallen wilde varkens rondgelopen hebben.

De "hudo" is hier een gazen hutje, wel ideaal om de insecten buiten te houden! Enfin, een toilet met inzicht .... doorheen het gaas.

Muggen zijn er bij de vleet, dus wordt de repellent royaal ingezet!

Na de middag gaan we over slijkerige wegeltjes naar de papegaaien kolonie. Ze hebben een hol gemaakt in een hoge kleiwand en we kunnen de koppeltjes erg goed waarnemen.

Tijdens het avondeten dat de kok op een vuurtje heeft klaargemaakt beginnen kikkers luid te kwaken.

Hier begint het verhaaltje van de drie kikkers.

Sorry voor het Engels maar het kan niet anders.

De gids, Nilo, komt langs terwijl we naar naar het overweldigend gekwaak aan het luisteren zijn......

Nilo: "This are three frogs"

Wij: "How do you know it are three frogs?"

( Wij dachten dat het er veel meer waren)

Nilo: " Because they live in a tree......"

Nacht activiteit: In het donker en gewapend met een machete (Nilo) banen we ons een weg door de jungle, langs of door een piepklein riviertje. Dit is opnieuw een erg fascinerende ervaring, het is immers nagenoeg nieuwe maan.

Op zeker ogenblik vraagt Nilo ons om te wachten terwijl hij verder een weg zoekt. Hij blijft wel 10 minuten weg en we horen of zien hem niet meer. Is dit een dropping? We denken aan het boek " lost in the jungle" geschreven door een Israëli, die na 20 dagen door mensen van de gemeenschap waar Nilo ook van afkomstig is, gevonden werd. Meer dood dan levend.

Uiteindelijk komt Nilo toch terug. Hier bewonderen we de grootste mieren die we ooit gezien hebben, wel 3 cm lang.

We zien en horen verschillende kikkers, waaronder de boomkikkers, alvorens we in ons eigen nestje kruipen.

30 mei.           Dag 3.      Met een boomstammenraft door het oerwoud.

We stappen naar de Tuichi rivier waar we (vooral Nilo) een zestal boomstammetjes aan elkaar knopen. Nilo is de stuurman en gebruikt hiervoor een lange stok. De rivier is immers niet erg diep. Wij zitten met zijn drieën op de raft, lees, met 't gat in 't nat op de pijnlijk harde boomstammen.

We roeien wat maar het is vooral de stroming die ons voort stuwt. Terwijl het vanochtend wat regende is het nu opgehouden. Af en toe piept Lora zelfs door de wolken. De temperatuur is dan ook erg aangenaam, maar veel lager dan we verwacht hadden in het oerwoud ( amper 20°C?) Na een uurtje komen we terug aan bij de lodge van eergisteren en kunnen we het slijk met koud water wegspoelen. We vernemen van onze gids dat meeste Bolivianen ook geen warm water gebruiken om zich te wassen.

Na een heerlijke maaltijd nemen we afscheid van Joek die vanavond de bus naar La Paz neemt. Wij hangen wat onder de palmbomen (in hangmatten ;-) alvorens we een laatste jungletochtje maken.

Nilo is een vogelkenner die in het oerwoud opgegroeid is. Samen leggen we verschillende vogels digitaal vast, soms na een kleine achtervolging. Hij toont ook welke planten giftig of helend zijn en hoe ze gebruikt werden.

31 mei        dag 4.        Zwemmen tussen roze dolfijnen

Het heeft vannacht weer geregend en de temperatuur blijft nog steeds fel onder wat we verwacht hadden in de jungle ( op de eerste dag na).

We varen terug met de boot, zo goed mogelijk beschermd tegen wat miezerige regen.

Aangezien we vroeg vertrokken zijn, meren we al rond 8 uur aan in Rurrenabaque en zit deel 1 er al op.

Het tweede gedeelte speelt zich af in de vlakke moeraspampas.

Daarvoor moeten we twee uur rijden met de wagen tot in Santa Rosa en nog eens een kwartiertje met de boot. Ook hier is het frisjes, geen zon te zien, maar het water is wel warm. Gelukkig maar want we gaan deze namiddag zwemmen.

We krijgen een mooie, grote achthoekige hut toegewezen, met net zoals in de jungle geen ruiten, maar vliegengaas.

En na het vertrek van Joek is onze groep vandaag uitgebreid met een Zuid Afrikaans - Amerikaans koppel Caitlin en Hague. Nilo blijft onze gids.

De lodge ligt in een moerasgebied dat hoofdzakelijk per boot te ontdekken is. Pampas betekent immers 'vlakte', meestal is dit een grasvlakte, maar hier is het een watervlakte waarin overal bomen en struiken groeien. Tijdens het droge seizoen komt een deel droog te staan.

Na even varen komen we bij een soort lagune en we spotten er direct enkele roze dolfijnen. Nadine laat de kans schieten omwille van de frisse temperatuur, maar ik glij al snel in het vrij warme water. Heel speciaal om vlakbij deze dieren te kunnen zwemmen. Na een kwartiertje blijken ze voldoende vertrouwen te hebben en beginnen ze me te besnuffelen. Het water is niet doorzichtig, dus dat is even schrikken, maar al vlug kan ik ze aanraken en me even laten voort trekken terwijl ik de rugvin vasthoud. Dit zal ik nooit vergeten.

Nadien gaat het verder de rivier op en zien we talrijke prachtige vogels, een luiaard, apen, een familie capibara's, waaronder een dier dat duidelijk gewond is door een kaaiman. Wat verderop zien we trouwens twee jonge kaaimannetjes, nog geen meter lang. Ze kunnen tot 6 m groot worden wordt gezegd, maar de grootste die we zien is nog geen twee meter. Ondertussen is de zon er even doorgekomen maar als we na zonsondergang 'thuis' komen is het opnieuw truifris.

Na een heerlijk maal neemt Nilo ons nog mee voor een nachtelijk tochtje op het water. Vlakbij de plaats waar ik daarstraks gezwommen heb ontwaren we de oranje ogen van een kaaiman...

Een uil laat zich van zijn achterzijde bewonderen omdat het felle licht van Nilo's schijnwerper hem verblindt en ook een familie capibara's is van de partij.

Een zalig einde van een heerlijke namiddag en avond.

1 juni.             Dag 5.      cruise door de pampas.

Deze voormiddag varen we gedurende 4 uur door de pampas. De vaargeulen zijn soms kanaalbreed, maar vaak ook 'bootsmal'. In het laatste geval moeten we regelmatig zwiepende takken ontwijken.

We zien talrijke kaaimannen, dolfijnen, een slapende rode brulaap, kleine spelende eekhoornaapjes waarvan er eentje tot op de boot komt, en uiteraard overal vogels. Voor vogelaars moet dit gebied, dat veel weg heeft van de Pantanal in Brazilië, een paradijs zijn.

Hiermee zit onze vijfdaags er bijna op, rest ons alleen nog de 125 km terug naar Rurre al schokkend af te leggen.

We hebben deze vijfdaags gedaan met de Mashaquipe organisatie. Ze is mogelijk de duurste, maar de kwaliteit van de lodges, het eten en de gidsen was dan ook navenant. Een aanrader voor wie het tropische ( nou ja) Bolivië wil ontdekken en dank aan Simon en Cloé ( onze reisgenoten in Uyuni) voor de tip!

2 juni Onze reis duurt nu al een zwangerschap

Exact 9 maanden geleden zijn we vertrokken naar Delhi. Niet te geloven hoe snel te tijd vliegt, het lijkt nog steeds alsof we gisteren de Taj Mahal bezochten.

Aangezien we pas vanmiddag naar Santa Cruz vliegen hebben we een lazy morning waar we wat administratie kunnen bijwerken, contact opnemen met het thuisfront en ik naar de kapper ga.

Het zonnetje is eindelijk weer van de partij en de temperatuur schiet omhoog.

Zo eindigt ons avontuur in Rurre, zoals het begonnen is, erg warm.

Eigenlijk hebben we nauwelijks iets voorbereid voor Santa Cruz. We weten niet waar we vanavond gaan slapen en hoe we de jezuïeten missies in de buurt gaan bezoeken. Dat zien we wel als we er toe komen. Dit is één van de voordelen van lang op reis te zijn. Je bekijkt het wel als je toekomt. We ontmoetten veel mensen die hier of in Peru voor 3 weken op reis zijn en die van de ene stad naar de andere trektocht hollen ( zo deden wij het voorheen vaak ook wel).

Einde van dit hoofdstuk , tot in Santa Cruz...

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

greet en luc Ja, zo een tocht in de jungle, dat is een echte topervaring hé, zoiets blijft voor altijd een levendige herinnering! Bedankt voor de mooie foto's. Samen zwemmen met een dolfijn, dat zouden wij ook wel eens willen doen. Naar het schijnt is dat ook een onvergetelijke belevenis. Groetjes. Geplaatst op 11 Juni 2017
Line Wauw, wat een belevenis in de jungle! Dat moet heel speciaal zijn geweest met die dolfijnen zeg! Dierenspotten...het doet me volop terugdenken aan Costa Rica ^^ Geplaatst op 05 Juni 2017

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking