Reisverhaal «La Paz, Death Road, Coroico»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Bolivië | 2 Reacties 21 Juni 2017 - Laatste Aanpassing 22 Juni 2017

La Paz en Coroico

14 juni         Taj Mahal in La Paz?!

Vandaag ontdekken we La Paz vanuit de verschillende kabelbanen. Het is gans de dag wolkenloos zodat we de besneeuwde vijf- en zesduizenders mooi rond de stad zien liggen.

We trekken eerst naar El Alto. Dit is eigenlijk een zelfstandige stad die boven La Paz ligt. Op dertig jaar tijd is deze stad, waarin ook de luchthaven ligt, uitgegroeid van tienduizend tot negenhonderdduizend inwoners. Hiermee net iets groter dan La Paz. We zien er ook verschillende heksen en sjamanen die offergaven verbranden, nog steeds een dagelijkse praktijk.

Voor een halve euro kan je een mooie kabelbaan nemen, aangelegd door de Oostenrijkse firma Dobbelmayer, gekend van de skigebieden. Men is vollop bezig met de aanleg van nog meer kabelbanen.

Na deze 3 uur durende toer gaan we op zoek naar een tweede vaccin voor Nadine. Met wat moeite vinden we een locale versie van wat de dokter voorgeschreven had..... gratis deze keer.

Aangezien het einde van de reis nadert kunnen we ook enkele souveniers kopen. We moeten ze immers niet ver meer meesleuren.

Het avondmaal vat onze reis heel kort samen: Lama op de wijze van de Taj Mahal. Erg lekker: rijst met rozijnen en een zacht curriesausje, lamasteak met verse appeltjes en een honing sausje.....ik weet het het smaakt niet zo lekker als nief gebakken pattatten, maar toch...

15 juni           Afdaling per mountainbike van de polen naar de tropen.

Ik heb me ingeschreven voor een tocht over de "death road" en rond zeven uur worden we opgepikt om met een tiental personen, 2 begeleiders en een chauffeur naar de Cumbre te rijden. Dit is een plaats niet ver van La Paz, gelegen op 4600 m hoogte. Het water van kleine stroompjes en watervalletjes is bevroren. Het vriest dan ook aan het startpunt van deze afdaling zodat we de nodige lagen kledij aantrekken, daarboven nog arm- en kniebeschermers, een broek en vest en een helm. Ik probeer me voor de geest te halen wanneer ik voor het laatst op een fiets zat: dit moet ergens begin oktober van vorig jaar geweest zijn in Chitwan, Nepal.....

De dodenweg werd gebruikt om vooral voedingsmiddelen vanuit Coroico en het tropisch deel van Bolivië naar La Paz te voeren. Het is een onstabiele weg en aangezien de vrachtwagens vol naar boven reden en leeg terug kwamen werd er beslist om de volle vrachtwagens langs de bergkant te laten rijden. Dit had als gevolg dat dit de enige weg in Bolivië is waar men links rijdt. Dit is nog steeds van toepassing en aangezien wij afdalen moeten we links, langs de afgrond zijde rijden... en rechts voorbij steken. Er is nu een nieuwe weg, die veel veiliger is maar af en toe komt er toch nog een wagen naar boven gereden.... dus links houden.

De eerste 22 km van de afdaling verloopt over de nieuwe asfaltweg die zich langs majestueuze bergen slingert. Goed om de fiets, die zowel voor als achteraan vering heeft, gewoon te worden. Nadine volgt in het busje.

Alles verloopt erg vlot en na drie kwartier en regelmatig stoppen voor een fotootje zitten de eerste 22 km er al op. Fietsen gaan terug op het busje want er volgt een stuk dat stijgt en dat ons leidt tot aan het begin van de death road, die 34 km lang en uiteraard onverhard is. Het is dus wat aanpassen, de afgrond naast de weg, die gemiddeld zo'n zes meter breed is, is honderden meters diep. Toch heb ik nooit het gevoel dat we erg gevaarlijk bezig zijn. Je past je snelheid aan, er is een gids vooraan en achteraan en er wordt regelmatig op elkaar gewacht. Bovendien is het een droomweer, zonnig en hoe verder we dalen hoe warmer en hoe meer kledinglagen er verhuizen naar het busje. We hebben mensen gesproken die dit bij regenweer en ijzige wind gedaan hebben en die wenend van de kou naar beneden gereden zijn. Het enige nat dat wij gezien hebben is water van watervalletjes dat over de weg gesproeid wordt en waar je wel goed moet opletten om niet uit te schuiven.

We hebben dus weeral geluk met het weer ( momenteel ligt er bvb in Uyuni sneeuw en zijn er wegen in de buurt van San Pedro de Atacama ook door sneeuw afgesloten. Wij hadden daar zo'n prachtig weer.... overdag.)

Na de middag verschijnen de eerste palmbomen en aan de aankomst zitten we echt in de tropen. We zitten dan op 1100 m en hebben dus 3500 m gedaald over een afstand van een 56 km.

We krijgen in een hotel een lekker lunchbuffet en kunnen nadien in het zwembad springen. We krijgen een T-shirt met de tekst " I'm a death road survivor"

Aan het einde van de tocht geeft de Franse gids, Thomas, wat meer uitleg over de naam van de weg.

Sinds de aanleg van de weg in de jaren dertig zijn er 80000 ( je leest het goed, tachtigduizend) mensen omgekomen op deze weg ( zo'n drie per dag). De laatste jaren wordt de weg hoofdzakelijk door mountainbikers gebruikt, maar ook onder hen en de gidsen vallen er af en toe nog doden. Zo is vier maanden geleden het busje van de maatschappij waar we mee samengewerkt hebben in de ravijn gestort. De chauffeur heeft het niet overleefd. Slik, Nadine heeft vandaag gans de dag meegereden... goed dat we dit verhaal pas na aankomst horen. Ook zij is dus een overlever en krijgt een T-shirt.

De anderen keren na de duik in het zwembad terug naar La Paz, maar wij niet. We nemen een busje naar Coroico, een bergstadje dat op 1700 m hoogte ligt.

We hebben een ecolodge gevonden en we zitten er in een apart staand glazen huisje. Ik schrijf deze blog vanop het bed en als ik naar buiten kijk zie ik een vallei en hoge begroeide jungle bergen voor me. Hier gaan we enkele dagen blijven om wat uit te rusten van onze vakantie....;-) en bovendien is het hier veel warmer dan in La Paz.

16 juni           Tussen de Orinoco en de Amazone

Het is een relaxe dag op de ecolodge, waar diverse verblijfjes staan op een berg. We doen er wel een half uurtje over om het terrein op de heuvel/berg te verkennen. Er zijn vandaag meer wolken maar af en toe gunnen ze ons toch een zicht op enkele besneeuwde bergtoppen verder weg.

Tijdens de afgelopen maanden heb ik nog geen 20 bladzijden gelezen, maar vandaag neem ik hiervoor de tijd. We zijn het niet gewoon om passief op vakantie te zijn, maar hier leent de omgeving er zich goed voor.

In het stadje is er blijkbaar iets te doen want soms horen we een fanfare of tromgeroffel.

Als het donker begint te worden leg ik een kampvuurtje aan terwijl de oerwoudgeluiden (vogels en insecten) toenemen.

Dit roept herinnering op aan onze tocht met Wicka en de kampvuurtjes op verschillende plaatsen.

Jawel, het begint te dagen.... binnen een week zijn we thuis. Hopelijk krijg ik het boek "tussen Orinoco en Amazone" nog uitgelezen want het komt uit de bibliotheek van de Ecolodge 'Sol y Luna' .

17 juni        Geen restaurant

De morgen begint goed met een leuk berichtje van thuis. We vernemen dat de eerste vogel die thuis is uitgevlogen, een eigen nestje heeft gevonden.

We besluiten om de omgeving te voet wat te verkennen. De zon brandt echter ongenadig. Het is zoals zo vaak onwezenlijk doods in de dorpjes en de huizen zijn oud en vuil, vaak in onafgewerkte baksteen. Voor de architectuur moet je het platteland van Bolivië niet bezoeken. Om veel honden te zien, dan weer wel!

Via een stofferige weg bereiken we een waterval vanwaar we een busje nemen naar het centrum van Coroico. De wegen zijn overal 'wegen des doods'. Eén misstap, klapband of uitschuiver en je belandt in de dieperik.

Levend en wel bereiken we het levendige Coroico met de volslanke vrouwen in klederdracht die langs de weg zitten om hun waren te verkopen. We kopen er wat spulletjes, inclusief een halve gebraden kip, voor vanavond.

We eten er in een restaurantje met zicht op de 'death road' en op de nieuwe weg die we over enkele dagen nemen, terug naar La Paz. Mooi.

Met de taxi naar het complex waar we een nieuw onderkomen hebben want het vorige was niet meer vrij. Een aangename namiddag in het zonnetje, lezen, kaarten ( Nadine wil als we thuis komen nooit meer UNO spelen met slechts 2)

Vanavond eten we in ons huisje. We kunnen ons niet meer herinneren wanneer we de laatste keer eens niet in een hotel of restaurant gegeten hebben. We vermoeden dat dit ergens eind maart moet geweest zijn, met de wicked camper (die we nog steeds een beetje missen). Afwassen.... oei hoe ging dat ook al weer?

18 juni            Teatro Negro Andino

Rond 11 uur worden we opgepikt aan de lodge door één van de spelers van het duistere theater. De jonge dame leidt ons langs kleine wegeltjes naar hun theatertje.

Het is niet groter dan onze keuken thuis, uiteraard is het er pikkedonker, op 2 UV lampen na. Het wordt een privé voorstelling voor ons tweeën. Erg leuk, mooi uitgevoerd met vele fluorescerende Andino ingrediënten, maar ook "star wars" wordt geïntegreerd. Het blijft een duister raadsel hoe ze één en ander met z'n tweeën klaarspelen. Iets leuks voor bvb. de Gentse feesten of de Zapparade.... moest die nog bestaan.

Vervolgens gaan we nog even langs bij de lokale kliniek voor het derde vaccin, maar op zon- en maandag mag je hier niet door een hond gebeten zijn, want de verantwoordelijke is dan niet aanwezig...

Na het middageten in het zonovergoten Coroico wandelen we terug naar de Ecolodge waar we aan ons derde huisje, Bamboes, toe zijn.

Het is een chalet, waarvan de helft afgesloten is (slaap- en badkamer) en de andere helft, wel onder dak maar buiten: de keuken, hangmat en salonnetje. Tussen de boomvarens zien we vanuit de hangmat de Boliviaanse bergen. Veel gekwetter van vogels. Plots hoor ik vlak bij me een zwaar gezoem: een kolibrietje dat de bloemen een kusje komt geven terwijl het als een minuscuul droontje even verticaal blijft hangen ( echter onvoldoende lang om vast te leggen op de gevoelige plaat. Een eekhoorntje komt ons ook even een bezoekje brengen. Als het goed donker is, even na zessen, zien we voor het eerst vuurvliegjes die de sterren vervangen die achter een wolkendek verscholen zijn. Meestal steken ze hun microscopisch maar sterk lampje maar een fractie van een seconde aan, maar soms is er eentje die zijn batterij wat langer opgeladen heeft en een kronkelig lichtspoortje door de lucht trekt.

Muggen en of ander ongedierte zorgen er voor dat we kleine jeukende bultjes met een rood puntje hebben. We kennen deze van in Peru: een gratis souvenir waar je je een week plezier van hebt..... da's dus tot in België!

Even na bedtijd beginnen de honden in het dorp aan hun dagelijkse onwelkome serenade. Gelukkig zitten we op meer dan een kilometer van Coroico, waar dit dagelijkse ritueel de toeristen aldaar duidelijk meer moet hinderen in de zoektocht naar wat nachtrust. In Vietnam aten ze de honden op.... toch niet zo'n slecht idee?

19 juni               Slecht weer vandaag

Het is overwegend bewolkt als we wakker worden. Vandaag een dagje nietsen gepland in de hangmat maar in de voormiddag komt de zon er slechts eventjes door en het glinsterend donkergroene kolibrietje komt me nog even gezelschap houden. Na de middag wordt ook de vallei waar we op uit zien opgevuld met wolken en vervolgens begint het te regenen. Erg stabiel is het weer in Bolivië toch niet. Druilregen, alsof het wil zeggen, " dat was het dan, de gordijnen gaan dicht, de voorstelling is gedaan, tijd om naar huis te gaan".

20 juni              Knieval

Het is nog steeds zwaar bewolkt als we Coroico verlaten. We stijgen met een minibusje echter bijna 3000 m en komen zo boven de wolken terecht. Zo doen we dat in Bolivië al het weer beneden slecht is. Onderweg komen we mountainbikers tegen die net begonnen zijn aan het asfalt gedeelte van de death road. Een bekend stuk dus.

Eenmaal in La Paz haasten we ons naar het "centro de salud" voor het derde rabies vaccin. Als we op weg van daar naar het centrum stappen let Nadine even niet op en valt ze over een stoeprand. Het is even bekomen maar lijkt vervolgens toch in orde te komen. We regelen dan ook een uitstap voor onze laatste dag morgen. Later op de avond, in een Cubaans restaurantje ( kwestie van al vooruit te kijken nu deze reis zo goed als voorbij is) begint Nadine meer en meer last te krijgen van haar knie. Hopelijk komt het snel allemaal goed.

Oja, ook een berichtje van het thuisfront dat onze dochter en Thomas sinds vandaag wettelijk samen wonen. Wel een beetje vreemd dit te vernemen zo ver van huis, maar het is nodig om de aankoop van hun nieuw nestje (exact op de dag dat we terug in België aankomen).

21 juni je moet altijd op een hoog(s)te punt stoppen ..... zeggen ze.

Gelukkig nieuwjaar!!. Vandaag is het een feestdag in Bolivië, en ik vermoed ook in andere Andeslanden. Volgens de Aymara kalender is het immers de eerste dag van het jaar 5525. We hebben vannacht en vanochtend vroeg dan ook kunnen 'genieten' van de knallen van vuurwerk.

Het is een stuk beter met Nadine haar knie en we worden opgehaald voor een laatste dubbele tocht in de omgeving van La Paz. Het is een prachtig, helder weertje... en dat gaan we nodig hebben.

Voor deel één rijden we immers via verschrikkelijk smalle wegeltjes met vele bochten tot op meer dan 5100 m hoogte. We bezoeken immers het hoogst gelegen (ex) skioord van de wereld, op de 5400 m hoge Chacaltaya.

Onderweg hebben we zicht op een groot deel van de besneeuwde Cordillera Blanco, waaronder de Huasi-Potosi. Deze 

witte reus is met zijn bijna 6100 m de enige berg die gewone toeristen kunnen beklimmen als ze eerst een weekje in de omgeving van La Paz acclimatiseren. Voor ons zit dat er nu niet meer in, maar we klimmen wel tot 5300 m, waaronder stukken met sneeuw. Voor Nadine is die een nieuw hoogte record, met nog de sporen van een hondenbeet en een knieval op haar been. Proficiat!!

Na deze beklimming en afdaling hotsen en botsen we terug met het busje voor deel twee van deze laatste dag in Bolivië.

Om de Maanvallei te bereiken moeten we echter door gans La Paz. Wetende dat op een werkdag de gemiddelde snelheid met een busje 4 km/uur is, zijn we blij dat het vandaag een feestdag is. We bereiken de Maanvallei, die in het zuiden van La Paz ligt dan ook relatief vlot.

Het is een door water en wind geëriodeerd kleilandschap met vele pieken en inkepingen. Wel erg speciaal, zeker als een Boliviaan, op één van deze pieken op zijn fluit begint te spelen. Ik refereer hier even naar de foto's.

We zijn nog maar even terug in het hotel als een fanfare met kleurrijk en fantasierijk geklede mannen en vrouwen aan ons hostal passeert. Blijkbaar komen de Bolivianen afscheid van ons nemen... of is het omdat het Nieuwjaar is?

Zo komt er een einde aan onze bijna tien maanden langer reis.

In het volgende en waarschijnlijk ook laatste hoofdstuk zal ik het hebben over onze terugvluchten

La Paz - Santiago de Chili - Madrid - Brussel ,trein naar Sint-Niklaas

en thuiskomst, en hopelijk vind ik nog wat tijd voor algemene nabeschouwingen en enkele statistiekjes.

BELGIUM.......HERE WE COME!!!

Mijmeringen over Bolivië

Dit socialistische land, waar de vakbonden erg sterk staan, lijkt een grote afkeer te hebben van Amerika, Israël en uiteraard Chili.

In bepaalde steden en streken die meestal hooggelegen zijn, zijn de vrouwen voorzien van de nodige hoeveelheid 'natuurlijke isolatie' en daarboven vele lagen traditionele kledij. Dit in combinatie met hun korte lengte wijkt ver af van de westerse 'ideale' maten. In andere steden zijn de vooral jonge vrouwen dan weer erg westers gekleed.

Toch blijft Bolivië fel achterop qua huisvesting. Je vindt hier nauwelijks mooie huizen, vaak zijn het onafgewerkte bakstenen bouwsels en soms leven de mensen nog een stenen of adobe krotjes.

We hebben kunnen ervaren dat de hospitalen wel vrij goed opereren, zelfs in kleine gehuchtjes. Via posters worden de mensen ingelicht hoe ze hygiëne kunnen verbeteren enz... Ook de scholen zijn duidelijk aanwezig en behoren vaak tot de mooiste bouwsels in het dorpje.

Transport in het bergachtige deel van Bolivië blijft een uitdaging. Er zijn weinig geasfalteerde wegen en de andere leveren mooie plaatjes op, maar je mag geen hoogtevrees hebben en moet een groot vertrouwen hebben in het transportmiddel en zijn chauffeur. Er zijn opvallend veel keienwegen, maar nog meer onverharde.

Vandaar dat we verschillende binnenlandse vluchten genomen hebben. Als je wat uitkijkt vlieg je voor minder dan 50 Euro voor een vlucht van een uurtje. Er zijn massa's vluchten tussen de grote steden en aangezien internet niet vanzelfsprekend is en je bovendien vaak niet via internet met een buitenlandse bankkaart kan betalen, hebben we de laatste vluchten zelfs niet gereserveerd. We zijn gewoon naar de luchthaven gereden en hebben het eerste beste vliegtuig genomen naar de gewenste bestemming, zonder probleem.

Bolivië kan je opdelen in de Altiplano met oa. het Titicaca meer en de Uyuni zoutvlakte: tussen 3800 m en 4200 m, dan de Cordillera Blanco rond La Paz met bergen tussen 5000 en meer dan 6000 m hoogte.

Dan heb je een grote kreukelzone die begint aan La Paz en vervolgens verder naar het oosten met steden zoals Cochabamba en Sucre.

Nog verder naar het noordoosten daal je onder de 500 m en dan kom je terecht in de 'Amazonias', met talrijke rivieren en regenwoud.

In de buurt van Santa Cruz, de modernste stad van het land, is het droger, minder begroeid en daar vonden we de missieposten.

Je ziet, het is een erg afwisselend land, en dan ben ik de dinosauriërsporen en het gekantelde landschap rond Torotoro nog vergeten.

De meeste mensen groeten je wel in het voorbijgaan met een "buen dia" of "buenas tardes", iets wat je in België toch niet altijd meemaakt...