Reisverhaal «Chili: Carretera Austral Patagonië»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Chili | 1 Reacties 17 Februari 2017 - Laatste Aanpassing 17 Februari 2017

10 Feb. Ripio

Tussen Los Antiguos en Chile Chico steken we de Chileense grens weer over. Zoals verwacht wordt de wagen gefouilleerd: we moeten een half uitgeperste citroen, een stukje salami en 3 wortels inleveren. God weet waar dit goed voor is. De bidon met reserve benzine blijkt dan weer geen probleem te zijn.

In Chile Chico doen we wat inkopen en zijn we opnieuw dicht bij de Andes. We nemen de weg langs het Lago Tranquilo die niet verhard is . Hier noemen ze dat “ripio”: la carretera està ripio en dat zullen we geweten hebben. Op bepaalde plaatsen, vooral op hellingen, zijn de ribbels in de weg zo diep dat we van de ene bult naar de andere lijken te huppelen. Een rijdende vibrator.... maar we hebben er minder deugd van ( 't is van horen zeggen)...

De omgeving is echter weer gans anders: steile rotsen langs het meer waar de weg zich langs slingert. Besneeuwde bergtoppen zien we op tientallen kilometer aan de overzijde van het weeral prachtig blauwe meer ( wat doen ze hier toch in dat water?) terwijl het zonnetje aardig brandt en we voor het eerst met een raam open moeten rijden: wicked airco!.

Na zo'n 80 km gedaver houden we het vandaag voor bekeken en strijken we neer op een klein landwegeltje ver van de stofferige weg, in de buurt van Malin Grande ( ik zou Malin Petite wel eens willen zien...) waar enkele tientallen huizen staan.

Dit is de derde nacht op rij dat we wild kamperen. Erg leuk, maar een douche zou dat ook zijn.

11 feb. Voor mij graag een portie asfalt.

Na een twintigtal km komen we in El Maiten op de beroemde ( of is het beruchte) Carretera Austral.

Deze zuidelijke weg werd tijdens het regime van Pinochet aangelegd om het zuiden van Chili te ontsluiten. Deze weg is meer dan 1000 km lang en werd aangelegd door onherbergzame gebieden.

We hadden gedacht dat deze Ruta 7, wel een ster meer zou hebben dan de weg die we tot dusver afgelegd hadden. Nee dus, een ribbel meer, ja. In vibrato huppelen en daveren we alsmaar verder grotendeels langs het Lago Tranquillo, dat samen met het Lago Buenos Aires, waarmee het in verbinding staat, het tweede grootste meer is van Zuid Amerika ( na het Titicaca meer, maar dat is voor later). Het Lago is dan wel tranquillo, maar in onze wagen is het een hels kabaal. Moeilijk om elkaar te verstaan als we weer eens over een uit de kluiten gewassen wasbord rijden.

In Puerto Tranquilo hopen we wat rust te vinden en nemen we een afslag naar een baaitje. De weg gaat zo steil naar beneden dat we in onze gordels hangen. In deze baai nemen we een bootje naar de Capiles Marmoles. Dit zijn marmeren rotsen die als het ware op poten staan. Ze zijn prachtig ondertunneld door de kracht van het water. Een fantastische aanblik. Zou Gaudi hier zijn inspiratie gehaald hebben -zie foto's-? In de kleinste, de Capile of kapel, worden soms zelfs huwelijken ingezegend in een bootje. Van een huwelijksbootje gesproken.

Na dit uitstapje op het meer terug met de wagen naar boven, waar de ribbels van de Carretera op ons wachten. Echter op een steil punt in een bocht komen we een tegenligger tegen waardoor ik de binnenkant en dus de steilste kant van deze stofferige weg moet nemen. Dat is te veel gevraagd van ons karretje. Ik laat me wat terug bollen maar het rubber krijgt geen grip. Ik kan niet meer achteruit: ravijn en vooruit: patineren. Voilà daar staan we dan. Nog steeds een mooi panorama maar daar gaat onze aandacht even niet naar uit. De eerste wagen die passeert stopt al en de vriendelijke Chileen is bereid om ons met zijn 4X4 naar hogere regionen te trekken. Toen we de wicked camper in ontvangst namen kregen we er een trekkabel bij. Deze komt goed van pas. Bon, eind goed al goed. Weeral een leuk verhaal om later op een winterse avond bij het haardvuur aan de kleinkinderen te vertellen.

Onderweg komen we verschillend fietsers tegen die waar we in deze winderige omstandigheden enkel met ontzag naar kunnen kijken, ook al duwen ze hun tweewieler met hun laatste krachten naar boven. Er zijn ook heel veel lifters. Omwille van de moeilijke rijomstandigheden maken we van ons hart een steen en nemen er vandaag geen mee. Blijkbaar hebben veel automobilisten dit gedaan want de weg ligt vol met stenen...

Na 210 km komt er even een eind aan onze vibrerende rit en is de Ruta 7 een mooi aangelegd weg die ons van de stofferige stormachtige vallei van Cerro Castilles via een bergpas door prachtige gebieden loodst waar de boeren naarstig aan het hooien zijn. Het landschap doet Oostenrijks aan, straks zien we nog lederhosen en eten we Kartoffeln met Bratwurst...

In Coyhaique vinden we een camping zodat we al het stof van onze ledematen kunnen spoelen.

We hebben vandaag de 3000 km mijlpaal overschreden en we zitten zelfs nog niet in de buurt van de plaats waar we de Navimagboot naar het zuiden genomen hebben. Nog werk aan de winkel voor ons rijdend nestje.

12 feb. tok... toktok... tok.....tok

Nee, we zijn niet overgeschakeld op morse omdat de Wifi maar moeizaam werkt. Dit is het geluid waarmee de rode specht zich verraadt tijdens een bos/bergwandeling in een natuurreservaat nabij Coyhaique.

We hebben geslapen op een camping en beschikken over warm water. Tijd om de was te doen. We kunnen al een bouillonnetje trekken van onze kledij.... Drogen gebeurt opnieuw in de rijdende droogkast.

Na een korte verkenning van het stadje onder een staalblauwe lucht besluiten we om de spieren nog eens te testen. De specht die we tijdens deze test van 10 km zien, vliegt echter weg voordat ik hem digitaal kan opslorpen in mijn camera. We wandelen door dennenbossen en genieten van de geur, die we goed kennen van een zomerse dag in de kempense bossen. We slagen er met wat moeite tijdens deze wandeling ook in om contact te krijgen ( Skype) met het thuisfront, dat zo live onze laatste meters van de wandeling kan meemaken en ook kan kennis maken met ons nestje dat vol hangt met was.

We rijden verder naar Puerto Aysen, waarvoor we de Ruta 7 even moeten verlaten. Het valt wat tegen en we keren terug richting R 7 maar draaien op goed geluk een valleitje in: Met een naam als Valle Verde is dit hoopgevend. Is groen ( verde) niet de kleur van de hoop? En inderdaad we vinden weer een heerlijk plekje in het zonnetje, te midden van een alpenlandschap, inclusief koeienvlaaien en bijhorende geur. Voor het eerst sinds Polynesie kan ik mijn hangmat opspannen ( tussen onze camper en een weipaal) en genieten van enige heerlijke wiebelende ogenblikken in het zonnetje tussen de bergen.

Wat heb je meer nodig om gelukkig te zijn?

13 feb. Een beetje tegenslag en een weldoener

We ontwaken alweer onder een stralend zonnetje, na, ook alweer, een frisse nacht. Niemand in de buurt, enkel vogelgeluiden en geloei van koeien.

We verlaten dit idyllische plekje en rijden al vlug terug op de Carretera Austral die men hier voorzien heeft van een mooie portie asfalt. Nadine neemt voor het eerst het stuur over en ons blikken paardje laat zich ook gewillig besturen door een amazone. Rustig kuieren we zo aan 60- 70 km per uur verder, genietend van het mooie berglandschap dat langzaam voorbij schuift. Na een kleine honderd km komt er een eind aan deze zachte cruise. De Carretera Austral laat zich weer van zijn heroïsche kant zien. Ripio en stof. Ik heb ondertussen het gareel overgenomen en tracht ons steigerende paardje in bedwang te houden. Als er ook nog wegenwerken bezig zijn gaat het van kwaad naar erger en even later: STOP. De weg is volledig afgesloten tussen 13 en 17 uur. Het is 13u45. Gelukkig kunnen we nog wel het NP Quelat bereiken waar we na een late lunch een wandeling maken naar de hangende gletsjer. We moeten echter tijdig het park uit, dat gesloten wordt om 18u30. Dat wordt een wandeling tegen de klok, langs een drassig pad door een bos, steeds verder naar boven tot we na meer dan een uur puffen een prachtig zicht krijgen op de hangende Ventisquero gletsjer en bijhorende imposante watervallen.

We zijn net op tijd terug en vervolgen onze weg op de Ruta 7 langs alle wegenwerken, inclusief verpulveren van rotsen. Binnen enkele jaren zal hier een mooie weg liggen, nu enkel stof. We hebben medelijden met de fietsers die we ontmoeten (die hebben vermoedelijk allemaal een stoflong na alle km's CA! ).

Uiteindelijk bereiken we Puyuhuapi, dat aan een zeearm ligt. We gaan er op zoek naar brood en benzine. Geen brood meer in gans het stadje dat er ook zoals de R7, bij ligt als een werf. Benzine lukt wel maar als we willen betalen met onze kredietkaart, lukt dit maar niet. We rijden even opzij zodat anderen kunnen tanken en overwegen om dan toch maar onze laatste effectivos ( cash) in te zetten. Echter, als we willen betalen blijkt de man in de wagen die achter ons stond en ons bezig gezien heeft met de creditcards, onze rekening betaald te hebben! Hij is net weggereden. Een geschenk van 30 Euro van een onbekende vriendelijke Chileen die volgens de dame in het tankstation ook geen verder contact zocht. We kunnen dit amper geloven.

De zoektocht naar een kampeerplaatsje verloopt vandaag niet naar wens, het is stillaan donker aan het worden en als we terugdraaien op een stuk onverhard weg komen we dwars op de weg vast te zitten met de achterwielen. Voorlopig zijn de goden met ons want nog geen minuut later komt er een wagen aan die ons met onze trekkabel terug op het juist pad zet. In drie dagen trekkabel 2 keer nodig gehad...

Uiteindelijk vinden we een leuke camping omstreeks 21u30 langs de R7, die hier trouwens terug geasfalteerd is en waar nauwelijks verkeer op is.

14 feb. Liefde is....

samen bij het kampvuur aan een bergrivier genieten van mislukte pannenkoeken....

Maar eerst wat vooraf ging.

Opnieuw een stralend zonnetje met ontbijt picknick op ons gemakske. We plannen om vandaag naar het mooi gelegen Futeleufu nabij de Argentijnse grens te rijden. Nog geen 200 km dus alle tijd.

De Carretera Austral leidt ons weer langs prachtige panorama's en de asfalt was blijkbaar op want na enkele km terug op onverharde weg. Dat zijn we al gewoon. Rond de middag verlaten we voorgoed de Ruta 7 om af te slaan richting Futaleufu. Uiteraard geen asfalt te bespeuren. We zoeken en picknickplaatsje en op een zijwegeltje richting Puerto Ramirez vinden we een prachtige locatie aan een riviertje.

We besluiten om een halve dag verlof te nemen en hier ook te overnachten. Op een boerderij in de buurt kopen we eieren en wat suiker ( bloem hadden we al).

De hangmat komt ook weer van pas en ik sprokkel hout voor een kampvuurtje.

Het Valentijnsmenu bestaat uit hartige pannenkoeken met stukjes spek en zoete pannenkoeken als dessert. Ons aluminium pannetje blijkt echter niet geschikt voor het bakken van pannenkoeken. Resultaat: de pannenkoeken zien er uit als scrambled eggs en na elke bakbeurt moeten we de pan afwassen. Toch is het een leuk speciaal dineetje bij het kampvuur en de pisco ligt ondertussen in de rivier te koelen...

ps. een teenslets die ik voor 2 Euro gekocht had in Chang Rai en die ik te drogen gelegd heb bij het kampvuur ….. is mee in rook opgegaan. Brandverzekering?

15 feb. Opnieuw naar richting Argentinië

Het is niet ver naar het leuke Futaleufu waar we snakkend naar WiFi een restaurantje opzoeken. Het heeft Wifi, maar mijn tablet laat het weer afweten. Geen verbinding... dit is nu al weken een probleem, vandaar de vertragingen in het updaten van de blog.

Dit stadje ligt op een tiental km van de Argentijnse grens. Om verder naar het noorden te rijden kan dit immers het vlotst via Argentinië.