Reisverhaal «Chili: Elqui vallei»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Chili | 0 Reacties 09 Maart 2017 - Laatste Aanpassing 09 Maart 2017

Elqui Vallei en wijde omgeving

6 maart. Het staat in de sterren geschreven

De nachten zijn hier aangenaam fris zodat slapen in de camper vooralsnog geen probleem is. Het is dan ook na elven als we op stap gaan naar het ' monumento national de Pichasa'.

De zon brandt hevig op onze ingesmeerde hoofden terwijl we als enige bezoekers langs het pad gaan waar men in 1968 een dinosaurus gevonden heeft. De dinosaurus is er niet meer maar wel een kunsstoffen replica. We zien er ook versteende stukken boom en dit alles in een erg droge omgeving, bergen en vooral veel cactussen.

We zijn dan ook blij om teruggekomen op de camping een duik te kunnen nemen in het zwembad.

Na de middag vertrekken we naar Vicuña . We zijn maar enkele km ver als de asfalt ophoudt en we terug op onverharde wegen verder de vallei van de Hurtado rivier doorrijden. Bergen die alsmaar hoger worden en rond de rivier een beetje groen. Verspreide kleine dorpjes. In Hurtado kiezen we richting Vicuña. De weg wordt echt smal, af en toe erg steil maar verder in relatief goede conditie en hij heeft de naam ruta de Estrellas meegekregen. Een sterren wegel ( die hebben we thuis ook...)

Door het prachtige landschap met bergen die vlot over de 3000 m gaan bereiken we de 'Tres Cruces' pas op 2000 m hoogte. Dit is voorlopig een hoogte record voor Wica. De afdaling is al even mooi en desolaat en we bereiken Vicuña net op tijd om wat inlichtingen in te winnen bij de toeristische dienst en ons in te schrijven voor een nachtelijk bezoek aan het sterren observatorium Cerro Mamalluca.

Hiervoor moeten we 500 m klimmen naar de op 1100 m hoog gelegen sterrenwacht. In de omgeving staan er verschillende sterrenwachten omdat door de droogte de lucht hier ideaal is om de sterren te bewonderen.

Het is enkele dagen voor volle maan, daardoor zien we wat minder sterren maar kunnen we de maan, met oa de landingsplaats van apollo 11 beter observeren.

7 maart Pisco Sour

We hebben nog eens WIFI op de camping en doen dus wat inhaalwerk. Het verfrissende zwembad is trouwens een welkome afwisseling. De campings in het noorden zijn voorlopig toch beter uitgerust dan die in centraal en zuid Chilli.

We rijden naar Pisco Elqui, een dorpje in een zijdal van de Elquivallei dat bekend is voor zijn gedestilleerde Pisco wijn ( 40°). In dit dorre bergachtige gebied slagen ze er door bevloeing toch nog in om druiven te kweken.

Onze kampeerplaats vinden we dan weer in een zijdal van de Pisco vallei. Grote treurwilgen vlakbij het snelstromende koude riviertje schermen ons af van de zon, die al rond 19 uur achter de bergen verdwijnt. Hierdoor wordt het snel frisser. Spijtig, want het was wel aangenaam in de hangmat.

De Pisco zal ons warm moeten houden.

Sinds ons vertrek met de camper hebben we 7000 km afgelegd. We zitten nu rond de dertigste breedtegraad. Op het Noordelijk halfrond is dit de breedte van Caïro of Agadir.

8 maart Topdag

De mooie camping was nagenoeg leeg, maar de enige andere aanwezigen vonden het nodig om tussen 2 en 6 uur vannacht luide muziek te spelen. Deze vallei is bekend om haar esoterische groeperingen. Ik vermoed dat het er vannacht iets minder esoterisch aan toegegaan is onder de sterren.

Vandaag rijden we naar Argentinië en daarvoor moeten we over de Andes. Dat dit niet de Ardennen zijn merken we snel. We moeten 160 km klimmen naar een hoogte van net geen 4800 m. Aanvankelijk wordt de vallei beneden nog gebruikt voor het telen van vooral druiven die ze lang laten hangen in de gloeiende zon. Het gebied is enorm dor maar een riviertje voert smeltwater aan van de 5 en 6 duizend meter hoge bergen. De weg is de eerste 90 km geasfalteerd en stijgt zachtjes en zonder dat we het echt voelen zitten we op 2500 m waar we wat geduld moeten uitoefenen bij de Chileense douane. De douane ligt hier zo'n 70 km van de echte grens.

Droge rotsachtige gebergte verrast ons achter elke bocht. De kleuren variëren van donker paars over roestbruin, oker, oranje geel en wit en af en toe een groene tint. Gewoonweg prachtig. Het herinnert ons aan onze trektocht door Mustang in Nepal. De lucht is blauwer dan men ooit kan zien in Europa. De laatste 70 km naar de Agua Negra pas is onverhard maar van vrij goede kwaliteit. De hoogteteller stijgt maar en bij zo'n 4700 rijden we langs metershoge sneeuw die door de wind prachtig in spitse kantelen gesculpteerd is. Na een drietal uur bereiken we de pas: 4787 m Het is er uiteraard fris en winderig en we zijn er gans alleen. Geen van beiden hebben we last van hoogteziekte, gelukkig maar...

Dan volgt uiteraard een nagenoeg even lange afdaling: de eerste 30 km nauwe onverharde wegeltjes maar nadien mooi geasfalteerd. ..tot aan de Argentijnse douane. De afstand tussen de Chileense en Argentijnse douane is meer dan 120 km.

Eén van de Argentijnse douaniers doet moeilijk en zegt ons dat we alle geopende verpakking van voedingswaren moeten inleveren. Boter, hesp, kaas, salami en de overschot van de spaghetti. We vragen of we het ter plaatse mogen opeten en dat mag, op de parking bij de douaniers: onze vreemdste picknick. We gooien alles wat we moesten inleveren bij de spaghetti en zetten het potje op het vuur. Spaghetti Douanière. En het smaakt nog ook!

Als we de overschot van de boter willen inleveren zegt een andere douanier met een beter humeur ons dat we deze mogen houden, waarom niet.....

Wat verder in het stadje Rodeo vinden we een camping waar we alleen op staan. De wat oudere eigenaar geeft ons wat hints voor de volgende dagen.