Reisverhaal «Chili: San Pedro de Atacama en omgeving»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Chili | 0 Reacties 24 Maart 2017 - Laatste Aanpassing 24 Maart 2017

San Pedro de Atacama en (wijde) omgeving

18 maart. Door het riviertje naar de regenboogvallei

We gebruiken de voormiddag om een nieuwe camping te vinden en dat lukt: we zitten nu in camping Puritana op de meest bekende straat van San Pedro: de Calle Caracoles'".

We gaan ook langs bij Wicked Campers waar we onze Wica binnen een weekje moeten inleveren. We krijgen er zeer goede informatie en het wordt nu duidelijk dat we met de 6 dagen die we hier hebben amper zullen toekomen om alles te bezoeken.

Vandaag staat de Valle Arcoiris op een 80 tal km van San Pedro op ons verlanglijstje. We picknicken op weg ernaartoe terwijl we zicht hebben op een keten van wel 20 vulkanen waaronder 1 actieve. Een leuk plaatsje voor een fotoshoot.

Men heeft ons verwittigd dat we mogelijk de regenboogvallei niet in kunnen rijden omwille van de regen van eergisteren. We moeten inderdaad over een klein zand/stenen wegeltje rijden en verschillende keren door het water van het riviertje dat we telkens weer kruisen, rijden. Ik vind dit best leuk en spannend tegelijkertijd en Nadine zorgt ervoor dat een en ander op film of foto wordt vastgelegd.

Als we het laatste stuk van de vallei indraaien wordt het wel wat veel huppelen en beslissen we om Wica achter te laten en te voet verder te gaan. Enkele guanaco's verwelkomen ons met hun typisch gelach/geblaat.... of proberen ze ons zo weg te jagen uit hun territorium...? De rotsen hebben hier de grilligste vormen en de kleuren variëren tussen geel/wit, roestbruin en grijs/groen. Dit in combinatie met de blauwe lucht en een aardig temperatuurtje: we zitten weer op ongeveer 3000 m, zodat de hitte van de zon wat gecompenseerd wordt door de hoogte.

We nemen weer te veel foto's waarvan jullie er enkelen kunnen vinden op de blog.

19 maart Zon, zout en zand

Vandaag blijven we vlakbij San Pedro en rijden we naar Valle de la Luna ( Maanvallei). Hier is er geen enkele begroeiing van betekenis. Grote stukken liggen er wit bij, niet van de sneeuw ( de zon brandt ) maar van het zout.

Eerst wandelen door nauwe krochten die overgaan in een grot waar ooit een riviertje zijn weg door de rotsen gezocht heeft. Het is bukken en kruipen en erg donker op bepaalde plaatsen. Onze hoofdlampjes komen van pas.

Als we met de auto enkele km verder rijden kunnen we hem parkeren aan een heel grote, donker gekleurde duin.

Een klimpartijtje brengt ons bovenop deze duin en zelf verder over een langerekte grillige rotspartij. Het panorama is weeral fenomenaal.

We picknicken langs een zoutwegel alvorens naar een volgend ingesloten valleitje te trekken: Valle del Muerte (Dodenvallei). Hier kunnen met Wica over leuke bochtige zandwegeltjes tussen geel oranje rotswanden rijden tot we hem moeten achterlaten als het te zanderig wordt. De woestijntocht omhoog gebeurt dus te voet en als beloning voor het zweet dat hier onmiddellijk verdampt krijgen we een mooi zicht op gans de dodenvallei. Als je hier lang zonder water moet verblijven overleef je dit inderdaad niet.

Het is zondagavond en we trakteren onszelf op een lekker dinneetje in San Pedro. Als we vervolgens naar het kerkpleintje wandelen zijn er circusacts bezig en aansluitend is er heel wat ambiance vanwege een live muziek groepje waarbij de koperblazers met het nodige gevoel voor ritme dansen en blazen tegelijkertijd.

Als de muziek stopt is het tijd voor ons om te gaan uitblazen in ons mobiel bedje.

20 maart het warme riviertje

Morgen willen we de Geysers el Tatio bezoeken. Ze liggen op 90 km van San Pedro over onverharde wegen en je hebt het mooiste effect als het koud is tijdens het ochtendgloren. Bedoeling is om er ten laatse om 7 uur toe te komen.

We rijden vandaag al een stukje in die richting en vinden een leuk plaatsje aan de Cañon van Guatin. We klauteren naar beneden waar een klein riviertje zijn weg zoekt tussen het metershoge pampagras. De wanden van de canyon staan slechts enkele tientallen meters van elkaar en lijken op rode brokkelige muren. Als we aankomen bij enkele watervalletjes voelen we eens hoe koud het water is en tot onze verbazing is het wel 25 °C. We hebben het nodige zwemgerief en handdoeken niet bij maar kunnen het niet laten om van dit warme water te genieten. De zon is onze handdoek vandaag.

Eenmaal terug bij de auto rijden we verder op zoek naar een plaatsje waar we kunnen overnachten. De weg stijgt echter constant en al snel zitten we boven 4000 m. Voor het eerst zien we grote aantallen lama's bij het dorpje Machuca dat op 4000 m hoogte ligt. Bij een meertje ook veel watervogels inclusief flamingo's.

Gezien onze diepvries ervaring en gezien na het dorpje de weg nog verder stijgt besluiten we terug te keren naar het picknickplekje aan de canyon dat maar op 3300 m ligt. De besneeuwde vulkanen die we de laatste dagen constant in het vizier hebben liggen hier al een stukje dichter. Een mooi decor voor een een zonsondergang.

Morgen heel vroeg uit het bedje want we hebben nog 60 km voor de boeg in het donker over onverharde wegen die de 4000 m flink overschrijden.

21 maart van min 30°C tot plus 85°C

Het is nog geen half zes als we onze tocht naar het Geyserpark El Tatio aanvatten. In het donker over onverharde wegen klimmen we van 3300 m naar 4300 m.

Lang ondergoed en vele lagen kledij zijn nodig om ons warm te houden als we er toe komen. Dit is het grootse Geyserpark van Zuid -Amerika en het derde grootste van de wereld met zo'n 10 km².

In het ochtendgloren kan de temperatuur hier dalen tot - 30°C ( is vandaag wel niet het geval) en de temperatuur van het water loopt op tot 85°C. Het borrelt en broebelt overal en herinneringen aan ons verblijf in Ijsland vorig jaar en Nieuw -Zeeland dit jaar komen terug.

Er is ook gelegenheid om in een natuurlijke poel, gevoed door een bronnetje van 85°C, te zwemmen. Dat laat ik niet aan me voorbij gaan. Wie kan er zeggen dat hij op 4300m gezwommen heeft? De temperatuur van het water varieert, naar mijn schatting tussen 30 en 35°C, alleen vlakbij het bronnetje loopt de temperatuur uiteraard op.

Deze geysers liggen op de meest noordelijke breedte die we met Wica bezoeken: zo'n 22 graden.

Tijdens de terugtocht bij daglicht zien we weer mooie panorama's, vaak zonder begroeiing, maar wel met vicuñas. Er zijn echter ook plaatsen waar er water en dus ook watervogels aanwezig zijn. Mooi om de Andesgans en de Chileense flamingo in levende lijve te zien scharrelen in het water.

In Machuco, waar we gisteren ook waren, zien we terug vele lama's. Prachtige dieren. Ze zijn trouwens ook lekker. We kopen een spies met lamavlees gebakken op de BBQ.

Rustige namiddag in San Pedro.

22 maart Dode zee ervaring en laatste nacht in Wica

In de Salar van Atacama ligt er een lagune waar we in kunnen zwemmen. Het zoutgehalte is zo hoog dat je je benen en armen zonder problemen tegelijkertijd boven het water kan steken. Het water is weliswaar frisjes ( 2300 m hoogte) maar het zonnetje brandt weer. Als we even uit het water komen veranderen we bijna in een zoutzuil ( bijbelse ervaring) . We ontmoeten er ook een leuk Nederlands stel ( Kees en Charlene) waarmee we een gezellige babbel hebben over wereldreizen terwijl we drijven in het zilte nat.

Na de middag keren we terug naar de regenboogvallei, waar we enkele dagen geleden ook reeds waren, om er te overnachten. Het is er amper 3000 m hoog dus best te doen qua nachttemperatuur en het is een prachtige locatie voor onze laatste avond en nacht. We maken dan ook enkele wicked fotootjes: ik krijg Nadine bvb zo ver dat ze poseert bovenop de wicked camper. Het heeft wel wat voeten in de aarde om haar er op en er af te krijgen, maar we hebben tijdens de afgelopen maanden geleerd dat je de beste resultaten hebt als je wat moeite moet doen.

Historisch momentje: net buiten San Pedro, ter hoogte van de maanvallei, hebben we met Wica de tienduizendste kilometer gereden. Dat is zoiets als van pool tot evenaar, of als je het op noordelijke breedtegraden terugbrengt, van Dublin tot ergens in Cuba....

23 maart Afscheid van onze Wicked camper op hoog niveau

Na een frisse nacht en ontbijt op 3000 m dalen we af naar 2300 m ( San Pedro) om vervolgens richting Argentinië te rijden. We stijgen 50 km aan een stuk en verbreken ons hoogterecord met Wica: we gaan net boven de 4800 m.

Het is hier erg dor maar toch zien we nog vicuñas op een stenen tapijt. Waarvan deze dieren levens is voor ons een raadsel. We passeren enkele grote rotsblokken die men hier 'monniken' gedoopt heeft. Wat verder picknicken we voor het laatst met ons wagentje bij een zoutmeer ( Agua calientes... maar we hebben niet geprobeerd of het echt warm is zo boven 4000 m hoogte).

Dan 120 km terug, grotendeels naar beneden. Onderweg zien we in de verte het Alma observatorium dat bestaat uit 66 antennes en hiermee het grootste en hoogste ( 5000m) sterren observatorium ter wereld is.

Het is nu tijd om Wica leeg te halen ( moet dat allemaal in 2 rugzakken???) en haar in te leveren.

Ze heeft ons 10380 km vervoerd van het uiterste zuiden tot in de woestijn van Atacama. Geen enkele lekke band alhoewel we naar schatting tussen 2000 en 2500 km over onverharde wegen hebben getsjokkeld.

58 dagen, 57 nachten waarvan we er 50 in onze Wica geslapen hebben. Ongeveer 20 keer wild gecampeerd en 30 maal op campings die zowel in Chili als in Argentinië toch redelijk prijselijk zijn ( tussen 15 en 25 euro en het sanitair is soms matig, niet altijd warm water )

Het was een heerlijke tijd zo vrijelijk rondrijden, maar daar is nu een einde aan gekomen.

Morgen trekken we naar Bolivië, maar dat is een ander verhaal.