Reisverhaal «Chili: Vuurland en Pali Aike National Park»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Chili | 1 Reacties 30 Januari 2017 - Laatste Aanpassing 30 Januari 2017

Tierra Del Fuego: Vuurland

Monserrat overtuigt ons om Tierra del Fuego ( vuurland) te bezoeken: daarvoor moeten we de straat van Magelaen oversteken.Vuurland is een groot eiland los van het Zuid Amerkaanse continent.

Trouwens men zou het midden van Chili nu beter vuurland noemen: al dagenlang zijn er bos en struikenbranden. Het is hier constant in het nieuws. Momenteel staan er 40 wijngaarden in brand en moeten mensen hun huizen verlaten. Wij zitten echter meer dan 1500km meer naar het zuiden.

De naam vuurland komt van de eerste scheepvaarders die hier passeerden en overal kampvuren zagen van de lokale bewoners.

25 jan. Als je vannacht de liefde bedreven hebt, toeter dan....

......Dit is de tekst die achteraan onze wicked camper staat die we vandaag ophalen. We kunnen zeggen dat de Chilenen deze boodschap wel degelijk lezen. We zijn immers nog geen km ver als we het eerste getoeter horen. In sommige gevallen steken ze ons lachend voorbij terwijl ze blijven toeteren. We gaan met dit wagentje 58 dagen door gans Chili rijden en zullen ons zo een beeld kunnen vormen van de nachtelijke activiteiten in de diverse regio's.

Doordat we vannalles moeten regelen en inkopen vinden we pas omstreeks 22 uur een plaatsje langs de kust om te overnachten. Het is dan nog wel licht maar als we tegen 11 gaan slapen is het wel volledig donker en er is geen verlichting binnen in de auto ( tenzij we de batterij van de wagen aanspreken en mogelijk de volgende morgen dan een probleem hebben).

26 jan. HALFWEG onze 10 maanden: Flamingo's , pinguins en guanaco's

We hebben vrij goed geslapen voorzien van slaapzakken en dekens en ontbijten in een bosje aan de straat van Magelaen. Dan snel naar de ferry die ons in 2,5 uur naar Porvenir op Vuurland brengt.

Op weg naar het park waar we pinguins gaan bekijken pikken we 2 Zwitserse lifters van middelbare leeftijd op. Fritz en Catherina waren al in dit gebied en blijken perfecte gidsen te ziijn voor vuurland. Catherina is ornithologe en merkt al snel enkele flamingo's op. Jawel er zijn flamingo's in dit gebied van de wereld. De weg is onverhard sinds we uit Provenir vertrokken en na een goede honderd km komen we aan bij de kolonie koningspinguÎns. Het is prachtig deze 1 meter grote minaars van de koelte hier in de vrije natuur te kunnen bespieden. Nooit gedacht dat we flamingo's en Pinguïns zouden zien in de vrije natuur op dezelfde dag.

Dit deel van vuurland , rond de bahia Inutiles is vrijwel vlak en steppeachtig. We zien een vos en bij een kerkhofje en het oudste huis van de kolonisten zien we een Caracara ( een uit de kluiten gewassen vogel). Het is hierr nagenoeg volledig onbewoond op wat gehuchten van 2-3 huizen na die wel erg dromerige namen hebben: Florida, Califorrnia. Verder naar het zuiden beginnen bergen op te doemen en met de immense steppe ervoor geeft dit een prachtig beeld. Zeker als er wilde guanaco's in rondlopen. Weeral een beeld dat in ons geheugen gegrift zal blijken. Op een camping nabij Vicunia bereiken we exact in de helft van onze reis ook ons meest zuidelijke punt van onze tocht rond de wereld. We hadden de afstanden toch wat verkeer ingeschat: Vuurland is erg ujitgestrekt en we hebben vandaag bijna 300 km over onverharde, maar toch goed bereidbare wegen, afgelegd.

Kleine opmerking: in dit gebied leefden net als elders in Zuid Amrika indianen. De indianen die hier leefden zijn eind 19de eeuw en begin twintigste allemaal uitgeroeid door kolonisten. Een vergeten genocide.

27 jan. Karunkina: Het wilde Zuiden

Karunkina is de naam die de uitgemoorde Indianen aan Vuurland gaven.

We hebben een koude nacht achter de rug. Omtreeks 3 uur ben ik even buiten gegaan en de sterrenhemel was fantastisch. Hier in de buurt geen enkele lichtvervuiling. In dit gebied leven nauwelijks mensen en er is geen electriciteit ( enkel via een generator die maar enkele uren per dag draait).

Tijdens de voormiddag maken we een kleine wandeling waar we 2 ijslanderkes (*) moeten doen. We ontmoeten er weer enkele guanaco's, bruin-wit gekleurde neefjes van de lama's.

Na de middag maken we een grotere wandeling ( 12 km): Nadat we paarden met veulens gepasseerd zijn ontmoeten we nieuwsgierige guananaco's. Het is een speciale ervaring om deze wilde dieren, die ook wel een beetje nieuwsgierig zijn, te ontmoeten. We zien een groep over de afsluitingen voor schapen springen en horen een eenzame guanaco zijn lachend, hinnikend onderwater lied zingen. Ze maken immers dit speciale geluid waardoor ze zicht eigenlijk ' verklappen'. Vandaag zien we tientallen van deze speciale viervoeters, die in bepaalde gevallen hoge snelheden kunnen halen en zonder aanloop rustig over een hek van bijna 2 meter springen.

Ze leven niet enkel in de vlakkere steppes, maar ook in de bossen op de heuvels/bergen. Het is duidelijk dat dit nog oerbossen zijn, overal liggen er dode bomen. Iets dat we bij ons niet meer zien. Als je hout nodig hebt voor je kachel, aarzel niet om met je remorkje tot hier te komen..

We zien ook het werk van de bevers: afgeknaagde bomen ( zels bomen met een diameter van 30 cm) en beverburchten. We zien een burcht die wel 60 met lang is en het water perfect tegen houdt.

De bevers zelf zien we niet. Wel prachtige wijdse landschappen met bergen, soms met wat sneeuw, in de verte.

Op een kam, hoog boven het Cura meer waar we later langs wandelen, is het erg winderig. Plots zien we vlak boven ons een condor zweven..... en nog één. Ik kondoor de sterke wind en mijn enthousiasme amper mijn fototoestel tijdig bovenhalen.

PS. ondertussen zijn er door het vuur in centraal Chili al 2 dorpen volledig door het vuur van de kaart geveegd. Ik weet niet of dergelijke zaken in het journaal tot bij jullie komen maar hier is er continue berichtgeving over deze ramp, die nog altijd voortduurt.

(*) ijslanderke: bij gebrek aan een brug een ijskoude rivier blootsvoets oversteken.

28 jan. En nu naar het noorden.

We bezoeken nog even Lago Blanco, een eenzaam meer, waar een vos helemaal niet schuw, voor ons poseert, vlak bij een al even nieuwsgierige guanaco. De landschappen die we vervolgens doorkruisen op onverharde wegen, waar we toch nog 60 à 80 km per uur kunnen rijden, zijn enorm wijds. Steppes waar we tientallen guanaco's zien, ook wel schapen, paarden en enkele koeien. In de lucht zien we vooral caracara' en zwartwit geveerde ibissen met oranje kop en snavel.

Het is er eenzaam : op 250 km onverhare wegen hebben we niet meer dan 7 tegenliggers ontmoet en enkele dozijnen huizen, vaak schapenboerdrijen ( estancia's).

Enkele keren kunnen we in de verte een baai van de Atlantische Oceaan ontwaren. Dat is Argentijns gebied: Vuurland is immers doormidden gesneden door de grens met Argentinië waar we paralel aan rijden.

Aan de veerpont over de straat van Magelaen in Bahia Azul is het dan wel erg druk. Dit komt door het verkeer dat afkomstig is van Ushuaïa.

Als het duidelijk is dat we niet meer in Puerto Natales geraken besluiten we om in het Nationaal Park van Pali Aike, dat echt op de grens met Argentinia ligt, te overnachten.

We komen terug terecht op onverharde wegen en de guanaco's zijn er ook weer. Ze zijn minder schuw dan in Vuurland. De camping in het park is niet meer in gebruik maar we mogen ons installeren op de parking vlakbij de receptie. Zo hebben we ook nog een badkamer ter beschikking.

In het park zijn er verschillende vulkanen en ze zijn hier ook gul geweest met de lava. Omdat het al laat is bezoeken we er maar één.

Na het eten genieten we van het wijdse boomloze landschap en terwijl de zon een laatste poging doet om ons te verwarmen worden we meer en meer omringd door guanaco's hier talrijk en met hun jongen aanwezig zijn. Een onverwachte avond ( we hadden de tip gekregen van Fritz, de Zwitserse lifter)

29 jan. Eindeloze eenzaamheid

We ontwaken in het zonnetje en kunnen picknicken terwijl de guanaco's en enkele nandu's ( neefjes van emoes en struisvogels) hier rustig grazen.

We rijden verder het park in naar een bijna uitgedroogd meertje waar we weer alleen op de wereld zijn samen met de guanaco's( we zien een kudde van wel honderd dieren) en verscheidene gevleugeld vrienden. Geen struik of boom te bespeuren, enkel wat vulkanen in de verte. Die gaan we uiteraardd ook bekijken, wandelend door een lavaveld tot in de kegelvormige kraters. Ze steken niet hoog in de lucht dus we moeten nauwelijks klimmen. In één van de kraters vliegen enkele ibissen op, hun gekwaak ( heeft veel weg van het eendengeluid) echoot seconden lang na in de krater.

Het Pali Aike NP waar nauwelijjks toeristen komen was zeker het ommetje waard.

Verder naar Puerto Natatels over 130 km gravel: gedurende deze rit van 2 uur ontmoeten we geen enkele tegenligger!! Wel schapen, eindeloze steppe en uiteraard guanaco's, zowel levende als dode. We zien opvallend veel kadavers.

In Puerto Natales hebben we afgesproken met Mel en Paul ( die we ontmoet hebben op de Navimag). Het is een leuke avond waar we onze avonturen en plannen met elkaar delen. Hopelijk zien we hen in Europa ooit terug.