Reisverhaal «Frans Polynesië: Moorea»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Frans Polynesië | 1 Reacties 05 Januari 2017 - Laatste Aanpassing 10 Januari 2017

Frans Polynesië vanaf 1 januari 2017

1 Januari 31 december 1 januari of oudjaar-nieuwjaar- terug even oudjaar en nog eens een volledige nieuwjaarsdag

Na het vuurwerk van gisteren hebben we niet meer gefeest zodat we vandaag tijdig klaar zijn voor de vlucht naar Tahiti. Op weg naar de luchthaven van Auckland hebben we visueel electronisch contact met Vlimmeren en Oostende waar ze op dat ogenblik nieuwjaar aan het vieren zijn.

De vlucht vertrekt op 1 januari 2017om 16u30 en we landen in Papeete op 31 december 2016 om 22u30 zodat we nog net in ons hotel zijn om het nieuwjaars vuurwerk in Tahiti te kunnen meemaken. We reserven nog vlug een plaatsje op de veerboot naar Moorea die ons na een korte nachtrust naar ons droomeiland brengt. Het is prachtig weer en wat een hitte: we schatten dat het zeker 30°C is. Frank De Boosere zou aanraden om uit de zon te blijven en niet te werken ( dat laatste komt voor mekaar)

In Moorea aangekomen blijkt dat 1 jan de enige dag van het jaar is dat er geen bussen rijden. Dan maar liften. Na 10 minuutjes worden we opgepikt door een reeds goed vol geladen wagen met een koppel en een inlandse baby, maar met wat proppen lukt het. Ik vraag de jonge man welke job hij heeft. Hij treedt op als traditionele danser en vist wat. Hij heeft ook een tuintje. Niet slecht op een tropisch eiland. Ik denk niet dat hij stress kent.

We worden erg vriendelijk ontvangen in Linareva, ( in het dorpje Ha'apiti), waar onze bungalow uitkijkt op de koraalriffen rond het eiland. In de verte, ik denk 1 à 2 km zien en horen we reuzen golven die zich te pletter slaan op het rif. Het water spat meters op en het geluid lijkt soms op dat van een opstijgend vliegtuig gehoord vanaf 500 m afstand als er wat wind staat.

We fietsen naar de enige winkel die in de buurt open is ( de bungalow heeft een keuken) en nadien snorkelen en luieren we wat. Als we een tweede keer gaan snorkelen in het warme water, zitten er verschillende mensen op de houten pier van het verblijf die zo'n 100 m in het ondiepe rif steekt. Ze kijken naar verschillende haaien    ( de zwartpuntrif haai en de verpleegster haai) van ongeveer een meter lang, die goed zichtbaar zijn. Men heeft ons verzekerd dat ze geen kwaad doen. We gaan dan maar in het water in de hoop dat de haaien reeds een goed oudejaarsdiner achter de scherpe kiezen hebben. Wat een ervaring om tussen deze dieren te zwemmen ( gelukkig doet onze onderwatercamera het nog). We zien ook talrijke kleine visjes van enkele cm tot enkele dm groot: zwart, gestreept, geel, blauw... heerlijk om hier samen met Nadine rond te dobberen. Nadine merkt trouwens een meter brede pijlstaartrog op. Nadien merken we dat de zon ondertussen onze ruggen een kleurtje gegeven heeft.

We genieten van een prachtige zonsondergang ( ik begin al wat cliché-achtige neigingen te krijgen) alvorens we met de fiets in het donker een plaatsje zoeken waar we kunnen eten. We vinden iets waar net een nieuwjaarsfeest met BBQ en dans afgelopen is: we kunnen nog wat overschot krijgen. De bedieners zijn lichtjes aangeschoten van het feest en de baas komt ook even een babbeltje maken.

Het valt vanaf de eerste dag op hoe vriendelijk de mensen zijn. Talrijke keren horen we 'bonne année' of een vriendelijke bonjour.

We fietsen terug onder een prachtige sterrenhemel en als we in het maanlicht het staketsel nogmaals opgaan horen en zien we talrijke vissen opspringen uit het water. Het is nog steeds een flink stuk boven de 20°C .

Zo komt er een einde aan de lange eerste januari

31 dec heeft 24 + 1,5 uur geduurd

1 jan heeft 16,5 + 24 uur geduurd

daarbij moeten we nog de 5 vluchturen tellen (gespreid over beide dagen)

totaal 71 uur voor 2 dagen.

Vanaf nu loopt onze klok achter op die van de ahterblijvers in België. In Frans Polynesie is het verschil 11 uur.

Deze eilanden groep maakt deel uit van Frankrijk maar heeft geen Euro. De lokale munt is de

CFP ( C Franc Polynesien) 1 euro is 117 CFP    ik moet nog eens opzoeken waar die C weeral voor staat.

2 jan.        Waar blijft die wolk?

We trekken met de kano de lagune in. Aangezien de zon onverbiddellijk op onze kruinen brandt dragen we pet en T-shirt en hopen we dat er af en toe een wolk komt. Uiteraard varen we richting branding. Naarmate we dichter komen wordt het water terug ondieper en kleurt het lichtgroen boven het witte zand. Meer en meer koralen in schakering van beige, paars en oranje zien we als we verder varen. Ik heb mijn snorkeluitrusting bij en als ik in het water, dat hier een goede meter diep is stap kom ik terecht in een school van duizenden handpalmgrote geel-oranje vissen. Het is heerlijk hier in rond te dobberen en mijn mond valt regelmatig open van verbazing ( wat niet erg handig is als je aan het snorkelen bent). Nadine bemant ( of is het bevrouwt) ondertussen de kano zodat deze niet te ver afdrijft. Ook het zicht op het bergachtige eiland blijft indrukwekkend: scherpe bergpieken tot op de hoogste punten begroeid met loofwoud.

Na de middag zijn er voldoende wolken om een fietstochtje te wagen. De fietsen hebben geen handremmen, gewoon terugstampen op de pedalen om te remmen ( zoals mijn eerste fietsje in de jaren zestig). Er is maar 1 weg en hij volgt de omtrek ( 62 km) van het eiland. We rijden zo'n 15-20 km tot in de baai van Opunohu. In deze baai is James Cook ( hij weer) in 1777 toegekomen. Onderweg drinken we uit een kokosnoot en als we 3 uur later terug zijn zijn we tot de vaststelling gekomen dat ons optrekje op de leukste plaats staat. We gaan hier de volgende dagen rustig van genieten, en als de WIFI meewerkt wat inhaalwerk doen.

Is er WIFI in Tahiti? Ja, soms, en je moet veel geduld hebben. Vandaar ook vertragingen op reacties/e-mails van jullie.

3 jan.        Strooien rokjes

Naar de bakker 4 km voor verse baguettes. Onderweg groeten de mensen mij alsof ze me al jaren kennen. Verder houden we ons onledig met hangmatten ( nieuw 'werk'woord) en een bezoek aan onze vinnige vriendjes onder water. Ik heb gisteren wat te hard geroepen om een wolk. Vanmiddag barst een stortbui uit die anderhalf uur duurt. Als het wat mindert zien we een haaienvin ( zie foto) voor onze bungalow in het water patrouilleren. De zwartpuntrifhaai nodigt ons uit om te komen snorkelen. Eerst nog proeven van het ijs dat de buurman zelf maakt en dan met de kano op naar het rif. Het blijft telkens een onbeschrijfelijk mooi schouwspel en aangezien het onbeschrijfelijk is laat ik de foto's ( en later de filmpjes) voor zich spreken.

De wolkenpartijen worden tijdens het vallen van de avond prachtig belicht en de fotocamera wordt menigmaal bovengehaald.

We worden s'avonds opgepikt voor een polynesische avond in een nagebouwd dorpje uit vroegere tijden. Uiteraard wordt er ook een strooien rokje getoond en je mag al raden we men uitkiest om dit te demonstreren ... zie foto.

Na een heerlijke maaltijd, bereid in een grondoven waar onderandere het biggetje 7 uur heeft liggen garen, volgt er een dansoptreden van meer dan een uur. Ik wist niet dat vrouwen billen zo snel konden schudden. En waar die kokosnoten al niet voor gebruikt worden.... De mannen doen macho dansen die in bepaalde gevallen erg lijken op de Haka van de Maori's in Nieuw Zeeland. Trouwens de Maori's en Polynesiers hebben wel meer gemeen: oa de tatouges en naast de fijne wulpse jongedames die alles laten schudden wat er te schudden valt zijn er ook giganten van vrouwen. In het geval van de Polynesiërs leggen die zich eerder toe op zang ( maar goed ook). De dansen zijn erg opzwepend en als climax is er een vuurspektakel waar ook de man die ons oppikte toen we gelift hebben weer enthousiast aan mee doet. Een bezoek aan dit Tiki village is zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Www.tikivillage.pf

4 jan. Krabben

We trachten met de kano doorheen het rif, dat 1 à 2 km van de kust verwijderd is, in volle zee te raken, maar we raken er niet doorheen: te ondiep.

Dan maar snorkelen... je krijgt er niet genoeg van.

Nadine heeft nog niet gesnorkeld vanuit de kano ( dus diep in de lagune) omdat ze denkt dat ze niet meer terug in de kano raakt. We oefenen dus dicht bij het staketsel. Met wat moeite en zonder een prijs voor elegantie raakt ze terug in de kano.

Vanmiddag kunnen we dus beiden verder in de lagune, waar het water helderder is, snorkelen.

We zijn blij dat de onderwatercamera, ondanks de scheur in het led screen, waterdicht gebleven is.

Getuige hiervan de foto's in de blog, vele andere en ook filmpjes.

Toch een klein minpuntje: de insecten, waaronder piepkleine muggen en vliegen, doen regelmatig een aanval op onze integriteit. Vooral Nadine vindt dit aspect niet leuk. Krabben maar....

5 jan. Afscheid van onze vinnige vriendjes in Haapiti, Moorea

Het is alweer onze laatste dag in Moorea, vanmiddag vliegen we naar Bora-Bora. We hadden bij het boeken van de reis verwacht dat het hier erg druk zou zijn en en vaak erg bewolkt zou zijn ( regenseizoen). Geen van beiden is het geval, er staan hier meer bungalows leeg dan dat er bezet zijn en de hemel is vandaag weer stralend blauw met hier en daar een welkome wolk. Hopelijk herhaalt dit zich op ons volgend eilandje.