Reisverhaal «Vervolg noord Thailand tot aan grens met Laos»

Rond de wereld in 10 maanden: Toernee general | Thailand | 3 Reacties 05 November 2016 - Laatste Aanpassing 05 November 2016

31 okt    Khun Yuam ( 30 km van de grens met Myanmar)

Lekker luie dag vandaag in Khun Yuam, een klein dorpje in een leuke omgeving met bergen, palmbomen, rijstvelden, vele mooie en grote vlinders en bloemen. En dat alles bij een aangenaame 25°C. Nadine en ik wandelen langs de rijstvelden en vinden een mooi terrasje waar we dit alles goed kunnen overzien. 

Tegen zonsondergang keren we er samen met Fernanda (uit Ravenna) terug: we krijgen een stenen pot met gloeiend houtskool voorgeschoteld en daarop een stenen pot met water. Daarnaast rauwe groenten, vlees, een ei. Dat alles kunnen we bereiden in het water dat aan de kook geraakt. 

We lepelen de groenten en het vlees uit het potje en nadien blijft er een heerlijk bouillonnetje over. Dat hadden we nog niet gehad. In het donker en met de melkweg boven ons hoofd keren we samen terug naar ons hotelletje tijdens deze warme halloween avond.

1 nov Soppong

Ik bedenk even dat mijn vakantiedagen er voor dit jaar op zitten: vandaag is mijn tijdskrediet gestart.

We nemen de minibus naar Mae Hong Song over bochtige maar zeer goede verzorgde wegen. Vandaar een volgende bus naar Soppong ( Pang Ma Pha voor de Thai)

Het is een klein stadje/dorpje dat mooi in de bergen gelegen is en omgeven door grotten en kleine dorpjes waar oa de langnekvrouwen wonen. We wandelen naar een nabijgelegen dorpje waar sommige mensen toch nog in erg primitieve omstandigheden wonen en leven. Vervolgens terug naar ons hotelletje dat zijn naam niet gestolen heeft: Little Eden. Mogelijk is er wel iets anders gestolen: we vinden immers onze e-reader niet meer. Ergens laten liggen of ...  maar we laten dit niet aan ons hartje komen alhoewel Nadine nog enkele pogingen doet om Fernanda die nog in het vorige hotel verblijft te contacteren.

2 nov   omgeving Soppong met de motor.

We huren opnieuw een motor(125cc) omdat dit gewoon de makkelijkste, leukste en goedkoopste manier is om de streek te ontdekken. Het is leuk rijden door het karstgebergte, van dorpje naar dorpje en van grot naar grot.Nadine voelt zcih achterop al helemaal op haar gemak.

We bezoeken de 'koraal grot' waar de stalagmieten wel iets weg hebben van koralen. In de namiddag bezoeken we de 'Lod cave'. Dit is een gigantische grot die we deels met bamboevlotjes bezoeken. Florence, een Normandische, vergezelt ons ( komt voordeliger uit). Blijkbaar trekken we jonge meiden die voor lange tijd alleen reizen aan ( na Fernanda uit Ravenna). We blijven bij de uitgang van de grot wat rond hangen om het spektakel te zien van de tienduizenden zwaluwen die rond zonsondergang ( 18 uur hier) de grot binnen vliegen. 

Niet te geloven dat ze met die snelheden niet tegen elkaar of de grotwand vliegen. We wachten ook nog wat op het uitvliegen van honderdduizenden vleermuizen die overdag in de grot slapen ( vandaar de vreemde geur in de grot en de uitwerpselen) maar als het om 18u30 al flink donker is hebben we er nog maar enkele gezien en we moeten nog terug door het bos naar de plaats waar onze motor staat. Samen met een Fins koppel en Florence zoeken we ons toch met wat moeite in het stikke donker een weg. We moeten zelfs over een wankele bamboebrug de brede rivier oversteken, maar na een klein half uurtje vinden we toch onze motor. Dan nog 10 km naar Soppong: dit is mijn doop in het nachtrijden, en ook dit loopt goed af.

3 nov         Van Soppong naar Chiang Rai: duizend bochten

We nemen de minivan bus van Soppong via Pai naar Chiang Mai. Alleen dit laatste deel heeft 742 bochten. Onze maag en evenwichtsorganen doorstaan de test. De pilletjes tegen de reisziekte mogen in de vuilbak na deze praktische proef van bijna 4 uur.

Na de middag nog eens 3,5 uur in de bus van Chiang Mae naar Chiang Rai. Als je de wereld rond wil, hoort dit er bij.

In Chiang Rai zijn er verschillende avondmarktjes waar we ons avondmaal kopen en ter plaatse opeten. Hier zien we wel veel toeristen en horen we Vlaams spreken.

4 nov       Witte tempel

We hebben voor 2 dagen een scooter gehuurd en hangen vandaag de toerist uit bij een heerlijke temperatuur( als je op de motor zit). We bezoeken een park annex theeplantage ( Singha park) en vervolgens de oogverblindende ( je mag dit bij dit stralend zonnetje letterlijk nemen) witte tempel: de Wat Rong Khun

Ik laat de foto's hier spreken. We hadden foto's op internet gezien, maar als je er werkelijk bent is het toch nog indrukwekkender. Jullie zullen het met de foto's ( die we in overvloed genomen hebben) moeten doen.

Vervolgens rijden naar de streek ten noorden van Chiang Rai: we trachten een route te volgen. Probleem is dat de kaarten hier niet accuraat zijn, de mensen geen kaart kunnen lezen, de wegwijzers meestal enkel in het Thais zijn en veel mensen enkel Thais verstaan.

We komen terecht bij een gigantisch zittend beeld ( Wat Huay Pakang) met ernaast een nagenoeg ronde tempel in 9 verdiepen.( ) We gaan vervolgens naar een eetkraampje en tot onze verbazing moeten we niet betalen voor het maal. Het is niet duidelijk waarom niet, maar niemand betaalt hier. Je moet nadien wel je eigen schotel afwassen ( maar ook die wordt uit mijn handen gegrist door een vriendelijke meeëter die onze schotels voor haar rekening neemt).

Vervolgens trachten we verder onze geplande rondrit af te werken maar al snel komen we op onverharde wegeltjes terecht die soms deels weggespoeld zijn.

Ik haal vandaag mijn diploma motor rijden 'all terrain'. Nadine mee achterop, maar als het te grof wordt springt ze toch van de motor.

We zijn tijdig terug en ik maak hiervan gebruik om, nog net voor we Thailand verlaten, van een Thaise massage te genieten.

5 Nov     Mae Sai

Vandaag met ons motortje naar de grens met Myanmar : 60 km meer naar het noorden. We halen ondertussen vlot 60 km/uur. In Mae Sai bezoeken we de poort naar Myanmar met de vriendschapsbrug, de overdekte markt en een tempelcomplex dat wat doet denken aan een groot pretpark, met oa een reuzegrote schorpioen. Aan de overkant van de rivier zien we de heuvels van Myanmar liggen. We zijn nu in de gouden driehoek waar tot in de jaren 80 opium werd verhandeld. Deze lucratieve business is nu verhuisd naar Afghanistan.

Nadien trekken we de heuvels in, leuk rijden langs kronkelige wegen met bijna geen verkeer en een warm windje langs ons T-shirt.

We bezoeken een tempel( Wat Pra-tat doi wao) het buitenverblijf van de koningin moeder ( Doi Tung royal villa) en de bijhorende mooie tuinen (Mae Fah Luang).

Op de terugweg trachten we het zwarte huis, dat we gisteren en vanmorgen niet vonden te bezoeken. We komen er toe net op het ogenblik dat ze het sluiten. Het is een heel speciale tempel en ik heb maar 1 minuut om enkele kiekjes te schieten.

Als we de motor inleveren hebben we er 270 km opzitten op deze tweedaagse.

Opnieuw is er een erg grote markt waar het om 8 uur even volledig stil wordt voor het volkslied. We sprokkelen er ons avondeten samen en toevallig ontmoeten we Florence ( die enkele dagen geleden samen met ons de vleermuizengrot bezocht).

mijmeringen over Thailand en zijn bevolking

We zijn er op een ogenblik dat het land in diepe rouw zit. Dit overheerst alles en de beeltenissen van de koning vind je van in Bangkok tot in het kleinste Karen dorp. De mensen zijn vriendelijk, goed aanspreekbaar, maar spreken vaak geen Engels. Ze beginnen je dan in het Thais toe te spreken.  De weg vinden in Thailand is niet vanzelfsprekend aangezien de bewegwijzering vaak in het Thais is ( #{@|^@§ç5µ§). De kaarten die we vinden zijn vaak niet op schaal en de doorsnee Thai kan ook geen kaart lezen.

De wegen tussen steden en dorpen zijn in erg goede staat en vele mensen lijken een redelijk inkomen te hebben, maar velen leven toch nog in erbarmelijke toestanden. Heet leven is hier voor ons spotgoedkoop.

De tempels getuigen van een ruime fantasie. We zien er nog vele die in opbouw zijn. 'Wat' zijn me dat toch mooie gebouwen. Voorlopig hebben we er voldoende gezien.