Reisverhaal «La luna llena sobre el río Quiquibey - FIN»
Het jaar van de zomer: deel 1
|
Bolivië
|
1 Reacties
26 Mei 2008
-
Laatste Aanpassing 19 Februari 2011
.JPG)
lunes 26 de mayo
Genaro Chinare, corregidor van ‘la comunidad de La Embocada’ aan de río Beni zit in zak en as. Tot diep in de nacht heeft de familie doorgewerkt om al het vlees van de stier te versnijden en in te zouten. Vermoeidheid staat op hun gezicht te lezen. Lidia serveert ons ontbijt in de hut deze keer. Ze heeft een klein stukje van de tafel vrij gemaakt en ons bankje van onder de palmboom gehaald. Dat is weeral even geleden dat we nog eens aan een tafel hebben gegeten. Het menu ligt voor de hand. Een grote lap stierenvlees met rijst.
Genaro heeft een brief ontvangen die hij samen met Carmen probeert te ontcijferen. Heel binnenkort moet hij naar een bijeenkomst van alle stamhoofden. Ook dat nog! De ganse nacht doorgewerkt, twee bezoekers die hij nog twee dagen moet 'entertainen', een belangrijke vergadering in het vooruitschiet en als ik het goed begrepen heb gaat zijn zus naar huis en moet ze op een of andere manier in Rurrenabaque zien te geraken. Even overleg ik met Anita en we beslissen dan ook om vandaag nog terug te keren zodat ze zich tenminste over ons al niet meer moeten bekommeren. Genaro’s gelaat klaart op wanneer ik het hem vertel. Niet veel later stappen we voor de laatste keer over het pad naar de rivier. We nemen afscheid van de jongens en klauteren de kano in. Geen tranen bij Magali deze keer want zij en Carmen gaan ook mee, net als Lidia en de kleine Joni. Langzaam varen we stroomafwaarts, steeds verder weg van de verborgen wereld die zich even voor ons ontsluierde. Ik probeer de indrukken en emoties van de voorbije dagen te ordenen en een plaatsje te geven in mijn hoofd maar het lukt me niet en verzet dan maar mijn gedachten door lange ballonnen op te blazen waar Anita kleurige hondjes van maakt voor de kleine bengels. Genaro vertelt me over zijn plannen. Dat gidsen ziet hij wel zitten. “’t Is eigenlijk wel leuk en veel minder zwaar dan op de chaco werken bijvoorbeeld. Misschien een grotere kano, comfortabele zitjes en een dakje erop tegen de regen. Want ik heb al gemerkt dat de meeste toeristen dat liever hebben” voegt hij eraan toe. "Ik ben blij dat het nog zonder dakje en gerieflijke zitjes was" denk ik, terwijl ik naar de ondernemende fonkelingen in zijn ogen kijk. Achter de bocht ligt de 'Angosto del Bala'. Wat acht dagen geleden de ingang van het Madidi park en het begin van een onwaarschijnlijk avontuur was is vandaag jammer genoeg de uitgang en het einde. Het is even opletten geblazen voor de verraderlijke stroomversnellingen en draaikolken. Wat later vindt het water rust en verschijnt de modderige aanlegplaats van Rurrenabaque. Even nog stappen we samen door de stoffige straten en nemen dan met een stevige knuffel afscheid.
En zo kwam het dat we, net iets vlugger dan verwacht en na een verkwikkende douche, op een terrasje in Rurrenabaque gulzig onze dorst leste met een frisse pint, terwijl het besef druppelsgewijs ons wezen binnensijpelde.
