Reisverhaal «La Paz, hoog en droog»
Het jaar van de zomer: deel 1
|
Bolivië
|
0 Reacties
30 April 2008
-
Laatste Aanpassing 25 Augustus 2010
Onze eerste dag hier in La Paz verkennen we het oude centrum, laten ons verbazen over wat er allemaal te koop is op de heksenmarkt, bezoeken het coca museum, drinken de slechtste margarita en mojito ooit (oh wat was die in de El Papagayo op het Rouppeplein in Brussel toch lekker 
), eten een lekkere pizza en drinken er een lekker wijntje bij. En dat voel je op deze hoogte. Toch zijn we de volgende ochtend vroeg op. Om 5.30u zijn we al op de luchthaven waar we Jeroen verwelkomen. Tijdens de terugrit stopt de taxichauffeur even en krijgen we de kans La Paz te zien met opkomende zon. Na het ontbijt verkennen we met ons drieën de stad. Na de middag neemt een gids ons op sleeptouw. Eerst naar Valle de Luna. Deze plaats heeft haar naam te danken aan Neil Armstrong himself. Tijdens een bezoek hier zei hij dat dit landschap hem deed denken aan (het echte) Moon Valley. Tja en hij kan het weten natuurlijk 
. Nadien rijden we met onze gids, - die veel weet, best grappig is maar op zijn oude dag toch wel wat last van de hoogte begint te krijgen - doorheen de stad. Hij toont ons de verschillende wijken. De boven- en de benedenstad, musea en kerken. Best wel interessant. ´s Avonds eten we Cubaans. Cuba in Bolivië, moet kunnen! Omdat de bus naar Uyuni pas ´s avonds vertrekt hebben we de volgende dag nog voldoende tijd voor een uitstap. De site van Tiahuanaco (Tiwanaku) lijkt ons wel wat. De naam van deze plaats is meteen ook die van de meest belangrijke pre-colombiaanse beschaving van Zuid Amerika. De site was waarschijnlijk een ceremonieel complex en gaat terug tot 1600 vóór onze tijdrekening. Bijzonder indrukwekkend zijn de Ponce en de Fraile monoliet. Twee gigantische beelden in steen, van boven tot onder voorzien van gebeeldhouwde figuren. Onze superenthousiaste gids vertelt ons alles over hun betekenis. We bezoeken eveneens het museum waar we meer te weten komen over de geschiedenis van dit ooit zo machtige volk. Heel bijzonder zijn de vele schedels met misvorming. De kinderen van de belangrijke families kregen vanaf de geboorte een soort van hoofdbedekking met als gevolg dat de schedel langwerpig misgroeide. Om de druk, die sommige gek maakte, weg te nemen werd de top van de schedel verwijderd. Meestal met slechte afloop... Er is een theorie die zegt dat net deze praktijk mee aan de oorzaak lag van de ondergang van dit volk. Of het klopt weet ik niet maar het is in elk geval boeiend om te horen. We zien ook de overblijfselen van de Templo Semisubterráneo, het enorme Kalasasaya, de restanten van de Akapana en Puma Punku piramide en het ingenieuze irrigatiesysteem. Heel bijzonder ook is de Zonnepoort. Voor de native bewoners van Bolivië is deze plaats bijzonder belangrijk. Zo belangrijk zelfs dat de dag voor zijn officiële indiensttreding, president Evo Morales, hier op deze plaats een religieuze ceremonie bijwoonde. Hij is de eerste indiaanse president in Zuid Amerika en een afstammeling van het volk van Tiahuanaco.
De lunch heeft lama op het menu. ¿Como se llama? (hoe heten ze) vroegen de Spanjaarden aan de indianen toen ze hun eerste lama zagen. De indianen begrepen er geen snars van en herhaalden het laatste woord dat ze hoorden. "LLama" antwoorden ze. Telkens opnieuw, en zo heeft dit grappige dier zijn naam gekregen. Alé, volgens onze gids tenminste.
Die avond stappen we op de bus. Bijna allemaal toeristen. Dat is de eerste keer dat we dat meemaken. Meestal zijn wij twee de enige `gringo´s`. Na ongeveer twaalf uur hobbelen komen we vroeg in de ochtend aan in Uyuni. Mijn raam is aan de buitenzijde bedekt met een laagje ...
ijs... 
