Reisverhaal «Hola de Costa Rica y prospero ano nuevo!»
Het jaar van de zomer: deel 1
|
Costa Rica
|
0 Reacties
03 Januari 2008
-
Laatste Aanpassing 25 Augustus 2010
We zijn er dus geraakt, meer nog we hebben zelfs het nieuwe jaar mogen verwelkomen op een strandje aan de stille oceaan...
Na een dag rondslenteren in de buurt van de luchthaven van Mexico City moesten we nog vlug een slaapplaats zien te vinden in Alajuela (luchthavenstadje in Costa Rica) want met de oorspronkelijke reservatie was blijkbaar iets mis gegaan. Door de grote drukte op de luchthaven liep onze vlucht van 20u vertraging op. Costa Rica zou dus na middernacht worden. Hopen maar dat met die reservatie alles OK is.
Mexico City by night, vanuit een vliegtuig is de max. Miljoenen lichtjes en groot, ongelooflijk groot.
Nee dus, het was niet ok met die reservatie. Geen kamers meer vrij maar ze hadden een alternatief. Slechts 2 minuten met de taxi en op hun kosten. Na 20 minuten rijden kwamen we terecht in een goed bewaakte villa ergens in de heuvels. De bewaker van dienst wist blijkbaar nergens van en vloekte (denk ik want vloeken hebben we nog niet geleerd in de Spaanse les) er op los. Uiteindelijk dan toch de eigenaar uit bed gekregen zodat wij er eindelijk in konden (een ander bed wel te verstaan, niet dat van de eigenaar). Na weer een korte nacht (verdomde jetlag) zagen we eindelijk de Costa Ricaanse zon. Het werd tijd om eens te beslissen waar naar toe. Playa del Cocos aan de Pacific klinkt goed, dus dat zal het worden. De eigenaars van de villa keken zeer bedenkelijk wanneer ze hoorden dat we niet gereserveerd hadden. Dat zou niet makkelijk worden om daar iets te vinden. Hey, we zijn hier voor het avontuur, dus... Even later de eerste busrit. Heel veel volk. Veel die erop moesten en evenveel die gewoon maar wat in de weg stonden. Vreemd, maar we weten nu waarom. De Ticos zijn ongelooflijk vriendelijk en behulpzaam. We stonden al met onze rugzak in het gangpad en moesten er weer af om hem in de koffer te stoppen. Meteen heel veel helpende handjes. We wilden geen misbruik maken van dit lieve gebaar en hielden onze rugzak stevig vast. Er was zelfs een lieve Tico die mijn portefeuille even voor me heeft bijgehouden. Hij is hem wel, door al die drukte waarschijnlijk, vergeten terug te geven... Dus lieve Tico als u dit leest,... tja de kans is klein natuurlijk. Alhoewel, buiten enkele dollars zaten er voornamelijk adreskaartjes van onze tangatanga reisblog in, dus misschien...
De bus zat eivol, dat werd dus rechtstaan. Niet erg want het was maar 5 uur rijden.
Ah ja, mijn mp3 speler ben ik ook kwijt. Die lieve meneer van de douane in Mexico zijn salami piepte enorm telkens als hij in de buurt van mijn broek kwam. Toen ik na de gevraagde spreidstand en bijhorende armoefeningen aanstalten maakte om mijn broek uit te doen, moest ik verder. Je zou voor minder opgewonden geraken. En als ik opgewonden ben vergeet ik al eens iets. Deze keer mijn mp3 speler dus. Alé ik hoop dat die lieve douanier hem gevonden heeft en dat hij fan is van Pearl Jam.
Daar was ze dan, de Pacific. Rap iets zoeken om te slapen, zwembroek aan en plons de zee in.
Die van de villa in Alajuela hadden toch wel gelijk zeker. Blijkbaar zat half Costa Rica hier. Niets meer te vinden. Net toen we met het idee speelden onze tent op het plaatselijke voetbalveld op te zetten kregen we een tip van een lieve Tico en vonden we een plaatsje om te slapen. Het was al wat later dus zwemmen zou voor morgen zijn. Nog wat boodschappen gedaan voor het ontbijt van morgen, douchke, andere kleren aan en dan lekker gaan eten. We stonden vertrekkensklaar toen plots de elektriciteit wegviel in het anders o zo rustige vissersdorpje. Na enkele uren wachten moest ons ontbijt eraan geloven. Met die elektriciteit zou het toch niets worden dus dan maar ons beddeke in. En tijdens die enkele minuten tussen werkelijkheid en droom besefte ik dat we onze eerste stroomversnelling op onze tocht over onze "Río America Latina " genomen hadden. En we zijn niet kopje onder gegaan. Eigenlijk zijn we zelfs nog niet zo erg nat geworden.
En dan, de laatste dag van 2007. Na een dagje strand, zee en zon stonden we vertrekkensklaar om eens lekker te gaan eten, toen plots... de elektriciteit wegviel in het anders o zo rustige vissersdorpje. Dus werd het een dineetje bij kaarslicht met een biertje, wijntje en chips. Vanop een bankje op het strand maakten we de overgang. Chaotische drukte in de straten en overal vuurwerk. Ik denk dat het een mooi 2008 zal worden...
Gelukkig Nieuwjaar iedereen!
Pura Vida
Fotoalbums van Costa Rica
