Reisverhaal «Jungle, indianen en wij twee»
Het jaar van de zomer: deel 1
|
Costa Rica
|
0 Reacties
19 Januari 2008
-
Laatste Aanpassing 25 Augustus 2010
Puerto Viejo de Talamanca. Een zalig kustdorpje in de caraiben. Vorig jaar waren we hier ook. Meteen verliefd en van plan om ooit nog eens terug te komen. Carlo, onze reisleider van vorig jaar liet ons weten dat hij hier ook zou zijn . Dus nog een goede reden om naar hier af te zakken. OK, het is redelijk toeristisch hier, maar in tegenstelling tot vele andere kustplaatsjes hebben de locals het voor mekaar gekregen hun autenciteit te bewaren. Ze pikken hun graantje mee en doen verder hun eigen ding. Een kleurrijke mix van zwarten, latino's, indianen en toeristen. Het leven gaat hier traag en gezellig. Bij Rockin J's kunnen we onze tent neerpoten. Omringd door Gaudi achtige mozaieken, kleurrijke tekeningen en bruin gebrande surferlijven hebben we in elk geval veel om naar te kijken. De oceaan is letterlijk onze achtertuin. We slenteren wat rond, ontmoeten onderweg Carlo en hangen wat rond op het strand. In de omgeving zijn nog heel war reservaten en nederzettingen van indianen. We doen wat research en vinden een formule die interessant lijkt. De volgende dag gaan we indianen bezoeken.
Vroeg op en met de bus naar Bribri. Vandaar de bus naar Bambú. Enkel nog indianen op de bus en wij twee. Het is een leuke rit langs bananenplantages en jungle. Af en toe moeten we een klein riviertje door. Amaai wat moet dat zijn in het regenseizoen... In Bambú zou een gids wchten die een beetje engels spreekt. Eenmaal daar blijkt het een andere te zijn en wat had je gedacht, geen woord engels... Julio is zijn naam. Hij vraagt of we echt willen stappen tot het dorp en niet liever de kano nemen. "Het is wel drie uur ver!" Hij weet niet dat we net van de Chirripo komen, dus drie uur is peanuts voor ons. Eerst met een kleine houten kano de rivier over en dan begint de tocht. Julio, zijn dochter en wij twee. Julio vertelt honderduit over al de planten en bomen en waar ze overal goed voor zijn. Heel wat blijken goed te zijn bij darmklachten en diaree. Hadden we dat vorige week geweten! En maar vertellen en vertellen. Het is bijzonder moeilijk om hem te begrijpen maar het lukt min of meer. We moeten een riviertje over. Het lijkt niet te diep maar is dat net wel. Het water gutst uit onze schoenen. Maakt niet veel uit. Het is bloedheet en wat verfrissing is welkom. Het pad wordt smaller en gaat steeds verder de jungle in. Trots toont hij ons de plaats waar de jaguar altijd langs komt. "Je ziet hem nooit, enkel zijn voetsporen". "Die van de poema zijn zelfs nog groter!" Respect en bewondering is van zijn gezicht te lezen. Nog een paar keer door een riviertje en dan komen we in het dorp. Wij logeren wat verder op. In Casa de las Mujeres "Estibrawpa". Een paalwoningen complex, volledig in beheer van de vrouwen. Met de bedoeling bezoekers te informeren over hun cultuur, hun manier van leven en werken, hun geschiedenis en hun natuur. Deze mensen zijn bijzonder gastvrij en vriendelijk. Hun kinderen zijn om van te snoepen, zo schattig. Dit moest mijn zus kunnen zien!
Twee dagen leefden we met hen samen, aten hetzelfde voedsel, mochten mee chocolade maken van de cacao die hier overal groeit. Nam Julio ons mee in de Jungle, naar het "zwembad" en de watervallen. Tot ons middel door de rivier om er te geraken. Natuurlijk vergeten dat mijn GSM nog in mijn broek zat... Niet erg want je kan er hier toch niets mee aanvangen. Vertelde Julio over de planten. "Als het bloed van iemand donker is en hij heeft pijn in de borst dan moet je hem van deze plant geven. Niet veel later is zijn bloed terug rood, fel rood zoals... de tas van mijn camera, nee nog roder zelfs en kan hij terug ademen..." Toonde Julio ons hoe we de schors van die bepaalde boom moesten splijten. "Drie dagen in water leggen en dan kan je er hangmatten mee maken. Ongeveer vier van dergelijke boompjes heb je nodig voor een hangmat."
Sliepen we in ons hutje langs de rivier met 's nachts enkel de geluiden van de jungle. Julio kwam 's avonds bij me zitten en vertelde, en vertelde. Af en toe begreep ik hem slechts, maar dat was niet belangrijk. "Hoe hoog was die berg alweer waar we op waren geweest?" 3820 meter. Ik zie hem denken. "Dat is hoog" zegt hij.
De praktische zaken regelden de vrouwen met Anita. Zij hebben het voor het zeggen hier. Zij regelen alles. Zij bewaken het broze evenwicht tussen "toerisme" en hun cultuur. Met het beetje geld van de bezoekers en de hulp van vrijwilligers krijgen de kinderen onderwijs. Engelse les maar ook hun eigen taal (Bribri) en geschiedenis opdat hun cultuur niet zou verloren gaan. Dit is een ongelooflijk mooi project en een ongelooflijk mooie ervaring.
Het doet pijn wanneer we moeten gaan. In een houten kano over de Yorkin rivier. Stil zijn we, onze gedachten bij hen. Hasta Proxima! riepen ze ons toe, Hasta Proxima! En ik hoop het, ik hoop echt dat we hier nog eens mogen terugkeren. Dit was echt
Pura Vida!
Fotoalbums van Costa Rica
