Reisverhaal «Galapagos (deel 2)»
Het jaar van de zomer: deel 1
|
Ecuador
|
0 Reacties
13 April 2008
-
Laatste Aanpassing 25 Augustus 2010
Dag 5: ISLA SANTA CRUZ
Een eiland met redelijk veel menselijke inwoners (naar Galápagos normen) maar ook veel reuzenschildpadden. Daar gaan we vandaag naar op zoek, maar eerst brengt een busje ons naar Los Gemelos (de tweeling) met z`n vulkaankraters. Even stappen we door een bos met lage begroeing (vanwege de wind), wanneer plots voor ons de eerste krater opduikt. Een gigantisch gat is het, mooi rond en indrukwekkend diep. Ooit een en al lava, vandaag niets dan groen en de thuisbasis voor heel wat dierlijk leven. Enkel onderzoekers mogen af en toe eens tot de bodem neerdalen. Wij bekijken dit moois vanop de rand. Zijn tweeling broer wat verderop is al even indrukwekkend. Nog mooier rond en erg diep. Het busje brengt ons naar een lavatunnel. Dan weer heel hoog, dan weer zo laag dat we op onze buik verder moeten. Echt bevreemdend te weten dat hier ooit massa's gloeiende lava stroomde. En dan is het tijd voor de schildpadden. We stappen door wat weilanden met hier en daar een waterplasje en daar is hem dan. De reuzeschildpad. Ik wist dat ze groot waren maar zó groot... Dat had ik echt niet verwacht. We wandelen nog wat rond en komen nog heel wat grote jongens tegen. Twee zijn een bad aan het nemen. Na de lunch gaat het richting Charles Darwin Research Station. Hier hokken onderzoekers van over de hele wereld samen. We krijgen info over diverse lopende projecten. Ze doen er hier alles aan om de schade die jaren lang is toegebracht aan deze unieke eilandengroep terug te herstellen. Naast het uitroeiën van soorten die hier niet thuishoren en die de oorspronkelijke bewoners verdringen, zijn er ook kweek- en opvangcentra. We ontmoeten hier ook een bijzondere schildpad en horen een diep droevig dierenverhaal. Het verhaal van Lonesome George. Deze jongen is de allerlaatst over gebleven reuzenschildpad van zijn soort. Hij is letterlijk alleen op de wereld. In de hoop toch nog een vrouwtje te vinden zoekt men in alle dierentuinen. Echter zonder succes. Men dacht al aan klonen maar terwijl ik dit verhaaltje aan het schrijven ben stoot ik op een artikel van 30 april ( http://www.newscientist.com/article/dn11754-new-hope-for-galapagos-lonesome-george.html ) waarin te lezen is dat ze dan toch misschien een vriendinnetje hebben gevonden. Wel George, laat je maar eens goed gaan! 
Dag 6: SOMBRERO CHINO , BARTOLOME
De vorm van een chinese hoed heeft dit kleine en relatief jonge eiland. Weer helemaal anders en veel lavatunnels aan de oppervlakte. We worden vertederd door de piepjonge zeeleeuwen en lachen heel wat af met de capriolen van Nat en Joe die zich wat te dicht op het einde van de klif wagen en meermaals een kanjer van een golf over zich heen krijgen. Het is hier een prachtige snorkel lokatie. Nat heeft een onderwater onderonsje met enkele pinguins. Terwijl onze kapitein ons langsheen diverse eilandjes navigeert zitten we op het dek te genieten van de zon en al dat moois om ons heen. Hij nodigt ons uit om helemaal tot op het dak van de boot te klimmen zodat we over de verlaagde rand van een kratereiland de lagune kunnen zien met daarin de vele flamingo's. Onze gids op zijn beurt trakteert ons op een heerlijk stuk verse vis, recht uit de zee. We dachten dat dit de lunch was maar het bleek slechts een voorgerechtje te zijn... Nog even een siesta en dan is het eiland Bartolome aan de beurt. Een pracht van een vulkanisch eiland. Meteen herkenbaar aan zijn Pinnacle Rock. We gaan aan land in Bahia Sullivan en stappen door een surrealistisch rotslandschap naar de 114 meter hoge top. Nat zou maar al te graag met zijn gitaar hier te midden dit bizarre rotslandschap gaan staan, vervolgens uitroepen: "To Rock Or Not To Rock, Thats The Question" en dan een of andere indrukwekkende gitaarsolo lanceren... Zonder gitaar is dat nogal lullig, dus zal het voor een volgende keer zijn . De view vanop de top is schitterend. Een prachtig overzicht, niet alleen van Bartolome maar ook van de eilanden eromheen. Van hier kan je ook enkele magnifieke onderwaterkaraters bewonderen. Na een groepsfoto in een verzengende hitte dalen we terug af naar onze jacht om weer het snorkelmatetriaal boven te halen. Het kan weer niet op. Pinguins, zeeleeuwen, roggen en duizenden vissen spelen (bijna) pakkertje met ons. Eenmaal terug aan boort haasten we ons in de dingy om de zonsondergang op Golden Beach mee te maken. De wolken, nadien de regen, maar vooral de duizenden muggen die plots vanuit het niets verschijnen, zorgen ervoor dat nog voor de zon onder de horizon is verdwenen, heel de groep in een dolle spurt naar de boot het eiland verlaat en bescherming zoekt op de Rumba. De frietjes en de wijn doen de jeuk al gauw vergeten. Gezellig tafelen, interessante conversatie met Joe over het leven in Amerika en een halve maan plus duizenden sterren zijn de ingrediënten van een (weeral) onvergetelijke avond.
Dag 7: ISLA SANTIAGO, ISLA RABIDA
Centraal gelegen tussen Santa Cruz en Isabela, een populaire bestemming ook voor grote cruiseschepen. We proberen ze wat te ontwijken, de oude, dikke, rijke Amerikanen, maar dat lukt niet zo goed. De hoofdkleur van het eiland is zwart. Pikzwarte lava, zo goed als geen hogere begroeiing en een zonnetje dat het beste van zich geeft, maakt dat de cruiseschip bevolking het toch al snel te warm krijgt en wij met ons groepje van 10 het eiland nog even voor ons alleen hebben. Om zo nog intenser te kunnen genieten van de marina leguanen die gezellig bij en op mekaar zitten te zonnen. In de rotsen is een soort van natuurlijk zwembad waar zeehonden en -leeuwen komen rusten en spelen. Tientallen minuten kijken we met vertedering naar de show die deze diertjes voor ons opvoeren. Het is duidelijk, zij zijn gelukkig hier op Galapagos en wij ook! Ook de amerika oystercatcher, het vogeltje met rode pootjes en oogjes krijgt ook op zijn beurt onze volle aandacht. Voor we verder varen naar Rábida Island nemen we nog een verfirssende duik in de oceaan. Tegen de middag ongeveer komen we aan bij dit eiland, dat bekend is voor zijn Red Beach, cactusbos en zwarte mangrove. We maken een natte landing op het rode strand en bewonderen de flamingo's in de okergele zoutlagune. Het strand, de begroeiing en de lagune met zijn bewoners zorgen voor een pracht van een kleurencontrast. Na de wandeling nemen we de dingy voor, snik, 
, snik ons laatste snorkeluurtje. Met bijzonder helder water dat de kleurenpracht van deze onderwaterwereld volledig tot zijn recht laat komen en een pinguin die maar niet op de foto wil, nemen we afscheid van "aqualand". Het is onze laatste avond op de boot en worden door de crew lekker verwend met caiperina en taart. We willen er niet aan toe geven, maar met een flesje wijn en een kaartspelletje nemen we al een klein beetje afscheid van onze medepassagiers.
Dag 8: NORTH SEYMOUR ISLAND
Heel vroeg moeten we op want er staat nog één uitstap op het programma. We gaan hier aan land om vooral de broedkolonies van de vele zeevogels hier te bewonderen. En ja hoor ze zijn er, de prachtige fregatvogels. En ja hoor, ze doen het, de mannetjes. De macho uithangen en met hun vuurrode opgeblazen keelzak proberen ze de aandacht van de vrouwtjes te veroveren. Wel onze aandacht hebben ze in elk geval te pakken. Indrukwekkend schouwspel is dit. We zien hier ook de laatste keer de grappige blue-footed boobys. Terug aan boort van de Rumba komt een kanjer van een Galapagos haai afscheid van ons nemen. Achteraan de boot, net onder het wateroppervlak komt hij rondjes zwemmen en verdwijnt ten slotte in de diepte. Het signaal voor ons om afscheid te nemen van de crew, van Gorge, onze grappige en bijzonder goede gids, van de Rumba, van de dingy die ons aan wal brengt en van de zeeleeuwen die net zoals vorige week op het bankje liggen te luieren in de zon. Op de luchthaven nemen we afscheid van onze vrienden. We zien met lede ogen en een jaloerse blik de nieuwelingen arriveren. Eenmaal opgestegen verdwijnen de eilanden als sneeuw voor de zon. We realiseren waarschijnlijk nog niet ten volle welk een voorrecht het was om dit mogen mee te maken. Ik kijk door het kleine raampje naar de wolkjes en de oceaan met zijn witte schuimkopjes en laat mijn hoofd druppelsgewijs aan de verwerking beginnen...
Iets meer dan een uurtje duurt het om in een totaal andere wereld uit te stappen. We zoeken in Guayaquil ons hotel van vorige week op en trekken naar een internetcafé. Alwara, die bijzonder aardige en leuke hollandse meid uit Puerto Lopez is ook in de stad. Na wat mailen, bellen en wat zoeken vinden we mekaar en gaan we gezellig samen eten. We hebben beiden een en ander te vertellen en het is weer een bijzonder prettig weerzien. We nemen opnieuw afscheid en beseffen dat het waarschijnlijk wat langer zal duren deze keer. Maar we gaan mekaar terugzien, dat is zeker, in de zomer, op het beste concert in de wereld, op Rock Werchter.
To Rock Or Not To Rock, Thats The Question!
