Reisverhaal «Het midden van de wereld en van onze reis»

Het jaar van de zomer: deel 1 | Ecuador | 0 Reacties 01 April 2008 - Laatste Aanpassing 25 Augustus 2010

Plots is het allemaal weer wat drukker. Na de grensformaliteiten in Ecuador die al na een kwartiertje achter de rug zijn stappen we richting taxi. We zijn blijkbaar heel populair want iedereen wil dat we met hen meegaan. We blijven er rustig bij en kiezen niet voor het busje maar voor een personenwagen. Hij vertrekt meteen zegt hij. Nou ja meteen, dat wil zeggen wanneer de taxi vol is. We wachten dus even in de wagen, maar al vlug komen er enkele Ecuadorianen bij en weg zijn we, richting Tulcán. Wat ons meteen opvalt is dat de meeste huisjes hier onafgewerkt zijn. Bijna overal zijn ze aan de eerste verdieping begonnen maar was dan de goesting over of waren de centen op. Het betonijzer steekt eenzaam ver boven het gelijkvloers uit. In plaats van beton hangt er een wasdraad aan. Zo heeft het toch nog enig nut. Eenmaal in de busterminal zijn we nog populairder geworden. De concurentie tussen de verschillende busmaatschapijen is blijkbaar heel erg groot en iedereen haalt zijn beste act boven om ons over de streep te krijgen. Rustig blijven is de boodschap. We kiezen voor de mooiste bus en zetten koers naar Quito. Vier dollar (yep in Ecuador gebruiken ze de Amerikaanse dollar) voor een tocht van vijf uur. Hoe krijgen ze het voor die prijs voor mekaar... De tocht gaat door de Andes. Hoge bergen, scherpe bochten en bangelijk diepe valleien staan op het menu. Het moet hier bijzonder vruchtbaar zijn want landbouw is alom aanwezig. Op de velden zijn de mensen van de Andes aan het werk. Iets kleiner dan in Colombia zijn ze. Hun indiaanse afkomst is kenmerkend, hun klederdracht kleurrijk en koddig vanwege de typische hoed die zowel door de mannen als de vrouwen wordt gedragen. We volgen op de kaart en even voor Quito is het zover. We geven elkaar een zoen. Onze eerste zoen die we ooit hebben gegeven op het zuidelijk halfrond. We zijn over de evenaar! En dan Quito. Meer dan 2 miljoen inwoners, gelegen op 2850 meter en meteen de tweede hoogste hoofdstad in de wereld. We nemen een taxi naar L'Auberge Inn en voelen ons er meteen thuis. Af en toe heeft een mens eens goesting in chinees en vandaag is dat bij ons het geval. We krijgen een adres van de mevrouw van het hostal en nemen de taxi (na zonsondergang doe je het beter niet te voet). Even later is het smikkelen en smullen . De volgende dag staat het oude koloniale stadsdeel op het programma. We bezoeken de  Basilica, drinken er een koffie (with a view) en klimmen helemaal tot in de klokkentoren. Ondanks de bewolking toch nog een knap zicht over de stad. Eenmaal terug in het hostal zetten we een belangrijke stap. Vanuit Quito, op het zuidelijk halfrond, over de evenaar, bestellen we online onze tickets voor ... Rock Werchter!  
In het hostal is eveneens een touroperator en voor het raam hangen last minutes voor Galápagos. We hangen met onze neus tegen de vitrine en binnen de kortste keren druipt het kwijl van de ruiten af. Dat zou de max zijn, niet? 
De volgende dag nemen we de bus naar "mitad del mundo", het midden van de wereld. En daar sta je dan. De ene voet links van de rode lijn, de ander voet rechts. De GPS zegt hier 00.00.00. ´t Is allemaal een beetje "toeristisch" maar toch heel plezant, die proefkes met het water dat langs de ene kant met de klok mee  en langs de andere kant tegen de klok in wegstroomt. Op de lijn gaat het recht naar beneden... Naast het oude en het nieuwe middelpunt (vergissen is menselijk) heb je nog een derde concurent. Een klein museum met een super enthousiaste, zij het ietwat vreemde kerel, die ons laat zien dat de indianen al lang wisten hoe alles in mekaar zat en knal op het midden van de aarde een tempel hadden staan, al in de tijd dat wij Galliërs serieus in de klinch lagen met de Romeinen. ,s Avonds kwijlen we nog wat tegen de vitrine van de touroperator en de volgende dag gaan we in de nieuwe wijk Galápagos shoppen. We gaan ook eens langs bij het hoofdkwartier van South American Explorers ( http://www.saexplorers.org/club/home ). Is een initiatief en organisatie, vergelijkbaar met ons eigenste Wegwijzer Reisinfo vzw ( http://www.reizigersnetwerk.be/ ). Die avond heeft SAE een etentje georganiseerd en daar zeggen we geen neen tegen. We onmoeten heel wat leuke en boeiende medereizigers in een bijzonder leuk en alternatief restaurant. We ontmoeten oa. Joe, een Amerikaan die al geboekt heeft voor Galápagos en ons kopke nog zotter maakt. Tegen het einde van de volgende dag hebben we onze ticketten op zak. We gaan volgende week naar Galápagos! In afwachting van dit feest gaan we, op aanraden van de mannen van SAE, de Quilotoa loop doen. Een tocht langs kleine dorpjes rond het Quilotoa kratermeer in het hartje van de Ecuadoriaanse Andes. Drie uur duurt de bustocht van Quito naar Latacunga. Daar gaan we op zoek naar een bus die ons naar Chugchilan moet brengen. Alles laden ze in en op deze bus. Groenten, fruit, meubilair, sanitair en kiekens. Met z´n twee, poten aan mekaar gebonden liggen ze op het dak van de bus in de volle zon. Wordt hier als kieken geboren... Terwijl we wachten om in te stappen heeft een koppel er genoeg van en springt van het dak. Omdat ze met hun poten aan mekaar zijn gebonden gaat dat allemaal wat onhandig en met een doffe plof smakken  ze op 20 cm van onze voeten tegen de vlakte. Eentje komt nog redelijk zacht boven op de andere terecht. De onderste heeft minder geluk en blaast haar laatste adem uit... Met een ferme zwaai belanden ze beiden terug op het dak. Slik, ´t gaat er hier toch anders aan toe met de beestjes dan bij ons zenne. De bus brengt ons ver in de Andes langs een weg die eigenlijk de naam weg niet waard is. Van makadam is al vlug geen sprake meer. Het heeft veel geregend de laatste tijd en dat is er aan te zien. Om de haverklap wegverzakkingen en modderstromen . De view echter is adembenemend. De bus stopt en de bestuurder stapt uit. Een modderstroom is op het wegdek terecht gekomen en heeft de weg volledig versperd. Er is geen doorkomen aan. De mannen stonden erbij en keken ernaar. De vrouwen gaan er naar toe, nemen een schop en vliegen erin. Deze kleine dames hebben verdorie haar op hun tanden! Er wordt hard gewerkt maar het is tevergeefs. De bus kan hier echt niet door. Wij nemen onze rugzak en gelukkig voor ons is er ondertussen een pick-up aan de andere kant van de modder aangekomen. Hij kan toch niet verder en keert terug naar het dorp waar wij ook moeten zijn. Wij, een Amerikaans koppel (de enige andere buitenlanders op de bus), enkele Ecuadorianen en een hoop bagage worden overgeladen op de pick-up en vertrekken richting dorp. Het is nog een heel eind, een beetje fris maar het is fun. In Chugchilan nemen we onze intrek bij Mama Hilda. Een bijzonder lieve moemoe die ons meteen verwent. We hebben een gezellige ruime kamer met een houtkachel waar je zelf naar hartelust in mag stoken. Supergezellig! In de eetkamer gaat het er ´s avonds heel vrolijk en knus aan toe en de kleinkinderen van Mama Hilda trakteren ons op lokale volksdans. Uiteraard blijft het niet alleen bij kijken en het duurt niet lang of we huppelen vrolijk mee in het rond. De volgende ochtend zijn we erg vroeg op om met de bus van 6.30u naar het kratermeer te trekken. Het regent terwijl we staan te wachten op de bus. We bekijken mekaar, knikken en kruipen terug in ons bed. We zullen het nog eens proberen als het wat droger is. ´t Zal niet zo simpel zijn zegt Mama Hilda, want met al die problemen op de weg zal de late bus waarschijnlijk niet komen. We dwalen wat rond in het dorp op zoek naar een oplossing als plots achteraan in een pick-up het Amerikaanse koppel van gisteren komt aangereden. Ze gaan ook naar het kratermeer. Timing is alles hé . Onderweg komen er nog enkele bewoners uit de streek bij. Een jonge gast van een jaar of veertien neemt ons mee rond het meer. Samen met hem ondernemen we de lange tocht terug naar het dorp. Van 3900 meter dalen we diep af tot in de canyon om vervolgens terug te stijgen tot aan Chugchilan op ongeveer 3000 meter. Onderweg eten we iets in het bos. We worden bespied door twee schuchtere kinderen. Wat koekjes maken de afstand tussen hen en ons wat kleiner maar helemaal gerust zijn ze er toch niet in. Het is zondag en dan komen heel wat mensen uit de buurt naar het dorp. ´s Morgens, te voet, drie uur lang, helemaal door de canyon. ´s Avonds, door diezelfde canyon terug naar huis. En dit allemaal voor een klein marktje, wat volleybal en gezelligheid. Zoals steeds in Ecuador zijn de mensen aanvankelijk ietwat terughoudend maar zodra je initiatief neemt en een gesprek begint zijn ze supervriendelijk. We doen ons te goed aan allemaal lekkere dingen op het marktje en dat weten ze te apreciëren, de "madammen van de met". ´s Avonds spreken we met een Israëlisch koppel af om samen naar de Cotopaxi vulkaan te gaan. Maar voor het zover is gaan we nog eens paardrijden. De volgende morgen regelt Mama Hilda twee paarden en een gids voor ons. Met ons drietjes trekken we richting de nevelwouden hoog in de bergen. Het is een hele tocht. Aanvankelijk alleen maar een beetje fris maar als we bijna aan het keerpunt zijn begint het te regenen. Het wordt nu echt koud en de gids stelt voor om een binneweg te nemen zodat we vlugger thuis zijn. Iedereen vindt het een goed idee behalve het paard van Anita. Die is met geen stokken op de binnenweg te krijgen. Ok, dan maar de hele weg terug. Door en door nat en koud zijn we. Mama Hilda zorgt meteen voor warme thee en een lekker vuurtje. De kou en de regen hebben ons een trauma bezorgt en we zijn het beu. Morgen gaan we niet naar de (nog koudere) vulkaan maar naar de zee en de zon. Punt uit! Het Israëlisch koppel, die veel georganiseerder zijn dan wij, vinden het vreemd dat iemand zo maar van gedachten kan veranderen en onvoorbereid zo maar ergens naar toe kan trekken. Nu, zo doen wij het altijd. Boem bats, op gevoel zonder al te veel gedoe . We moeten er heel vroeg uit want de bus komt hier tijdens de weekdagen om 3.20u! Midden in de nacht klimmen we al slaapwndelend op de koude bus en vatten we de lange tocht aan richting Latacunga. Een vreemde tocht door de donkere nacht: Over een hobbelweg vol met opstakels en verzakkingen, rakelings langs ravijnen die loodrecht honderden meters de diepte in gaan. Het moet gezegd, in Latijns Amerika weten ze hoe ze met een bus moeten rijden! Cotopaxi doet nog een poging om ons te verleiden, want even gaat het wolkendek open en krijgen we een glimp te zien van de besneeuwde toppen. Maar ons besluit staat vast we willen naar de zon en de zee. We nemen de eerste bus naar Quevedo. We rijden zuidwestelijk door de Andes. Langzaam zien we het landschap veranderen. Er verschijnen hutjes met daken van stro. Hier en daar grillige rotsformaties die prachtig contrasteren met de diverse groene en gele tinten. We zakken naar lager gelegen gebieden. Landbouw maakt stilaan plaats voor wouden. Eerst nog hoge nevelwouden, nadien de zwoele jungle. Even dutten we in en wanneer we wakker worden wanen we ons in India. Het straatbeeld wordt gedomineerd door driewielige motortaxis van chinese makelij in vrolijke kleuren. In Quevedo is de volgende bus aan de beurt. Eentje richting Manta, aan de kust. We rijden door een vrij arm maar authentiek stuk van Ecuador. Niet saai zo lang op de bus vraag je je misschien af. Wel, absoluut niet. Er is buiten en binnen altijd vanalles te zien. Constant volk op en af en om de haverklap verkopers, die met een of andere verkoopact de meest banale dingen aan de man proberen te brengen. Wij proeven de meest exotische snackjes en fruit en vergeten steeds weer na vijf minuten al de naam van al dat bijzonders. Het is 19u en de bus stopt in Portoviejo. We vragen de bestuurder hoe lang het nog zal duren voor we Manta bereiken. Nog ongeveer anderhalf zegt hij. Dat is te veel voor ons. We zijn tenslotte al aan het bussen sinds 3.20u vanmorgen. We stappen af en zoeken een plaatsje om te slapen vlak bij de busterminal. Morgen nemen we van hieruit de bus naar Puerto Lopez. Een vissersdorpje aan de stille oceaan. Druk in het walvisseizoen want dan komen ze hier even dag zeggen. In deze tijd van het jaar is het er rustig en vredig. En, belangrijk voor ons, zonnig en warm .