Reisverhaal «How we became blue water sailers and ... Part II»
Het jaar van de zomer: deel 1
|
Panama
|
0 Reacties
07 Februari 2008
-
Laatste Aanpassing 25 Augustus 2010
07 februari - 12.30u: Lap, het is dus van dat! Kleine dingy, kleine boot! Tot enkele minuten geleden had ik geen idee hoe groot 30 voet is. Nu wel! Chad en ik klimmen op het zeilbootje en hijsen de rugzakken aan boord. De kapitein vertrekt terug om Anita en Adam op te halen. Chad en ik kijken naar mekaar en lachen "This is small!" proesten we tegelijk uit. Even later helpen we Anita en Adam aan boord. We kijken, zeggen niets maar begrijpen mekaar. Vol trots begint de kapitein aan de rondleiding . Het ziet er allemaal wat oud en onfris uit, maar we blijven enthousiast. Er zijn drie bedden maar dit is is niet echt een probleem want ´s nachts zal er altijd iemand van wacht zijn en je kan op het dek slapen. Ja, het zal een actieve reis worden. Is logisch want uiteraard kan de kapitein niet alles alleen doen. Hey, klinkt goed. Liever dat dan je te vervelen vinden we. De rugzakken gaan in een grote plasieke zakken en worden vooraan op het dek gebonden. De kapitein toont ons hoe alles hier zo een beetje werkt. Hoe het piepklein fornuis werkt, hoe je moet afwassen. Wat met zeewater en wat niet. Hoe het piepklein toilet werkt. Niet vergeten na gebruik te spoelen en het terug leeg te pompen want anders zou er bij ruw weer wel eens een en ander terug kunnen uitspetteren. Trouwens bij ruw weer kan je als man, voor een plasje, best de deur open laten. Eén knie op het verhoogje en met je andere been steun zoeken in het gangpad, door de open deur. Vervolgens moet je dan in een half geknielde houding in het potje mikken. De kapitein doet het voor. Het is in elk geval grappig. Of het handig is weet ik zo nog niet. In het voorruim zijn twee bedden. Het tafeltje ertussen is ingeklapt want daar is geen ruimte meer voor. Elk plaatsje, hoe klein ook, is benut. Achteraf komen we te weten dat de kapitein, sinds een jaar of zo, hier full time leeft. Alles voelt wat vochtig aan en het ruikt een beetje muffig en naar diesel. Niet moeilijk want op zo'n klein bootje is de motor nooit ver weg natuurlijk. Op het dek heb je twee houten banken en het roer. Vlak daarachter nog een kajuitje waar één smal bed kan gebruikt worden. Vooraan heb je de mast voor het grote- en het kleine zeil. En dat is het eigenlijk. De douche is een cola fles met enkele gaatjes in de dop. Hoe dat werkt? Wel eerst een duik in de zee (of op volle zee een emmer zeewater ophalen). Inzepen met shampoo (gewone zeep werkt niet zo goed met zout water). Afspoelen in de zee en vervolgens het zout wegwerken met de cola fles met zoet water. Spaarzaam zijn is de boodschap want het laatste wat je wil is op volle zee zonder drinkbaar water komen te zitten.
OK, het is allemaal een beetje anders dan we het ons ingebeeld hadden maar we zien het nog volledig zitten. De kapitein beloofd ons dat we blue water sailers zullen worden, dat het een reis zal zijn, een ervaring, een avontuur dat we nooit zullen vergeten. Ik kan je verzekeren dat dit laatste ook absoluut het geval is...
Na nog een pintje of twee is het zover. We halen de dingy binnen (daarmee is het voordek nu ook zo goed als vol), halen het anker op (redelijk zwaar werk), starten de motor (het zeil is voor later op volle zee) en kiezen het ruime sop. Langzaam varen we weg uit de baai, voorbij Drake Island. Op dit kleine eilandje is, volgens de kapitien, de beruchte piraat Sir Francis Drake begraven (geweest). Nadat hij zowat alle zeeën heeft bevaren en zowat alles en iedereen omzeep heeft geholpen, is hij hier gestorven aan... diarree. Hebben wij ook gehad, daar op de Chiripo in Costa Rica, maar wij varen nog hé. Alé, nog maar net eigenlijk, maar we voelen ons al straffe mannen! Enkele uurtjes later is het al heel wat minder. De zee is redelijk ruw en het gaat flink op en neer. Dit is volgens de kapitein het meest ruwe gedeelte van de tocht. Grote, lange, brede golven komen helemaal van Mexico en Cuba to hier en botsen met de sterke stromingen van dit stukje Caraïbische zee. Adam heeft een ander kleurtje gekregen. "Eten moet je doen" zegt de kapitein, "blijven eten, je maag moet vol zijn". Ik kan aan Adam zijn blik afleiden dat hij daar helemaal anders over denkt... Al de anderen voelen zich nog goed. Even dreigt het ook bij mij mis te gaan. De dingy is losgeslagen en moet terug vast gemaakt worden. Chad en ik strompelen (echt niet simpel om op zo'n bootje rond te stappen) naar het voordek en proberen dat onding vast te maken. Omdat je gebukt staat zie je de golven niet aankomen. Je gaat alle kanten uit zonder te weten vanwaar het komt. Wanneer ik terug ben zegt Anita dat ik ook wat bleker ben geworden. Ik geef het niet toe maar voel me toch iets minder fris. Even later neem ik dan toch maar een boterhammetje. Het is even op je tanden bijten, maar het helpt. Niet veel later is het wee gevoel in mijn maag verdwenen.
Na een viertal uren zeilen stelt de kapitein voor om een baai binnen te varen. Nu al een nacht op volle zee is misschien wat veel voor een eerste dag. Adam krijgt op slag al terug wat kleur. Ik krijg het roer en moet de haven binnen varen. "Er is rif links van ons en rif rechts van ons" zegt hij. Mijn gezond verstand zegt mij dat het onwijs zou zijn om tegen de riffen naast ons of tegen de boten voor ons te varen. Redelijk gespannen stuur ik de boot, maar ik slaag erin om de Tarona en zijn vijf koppige bemanning netjes de baai binnen te varen. We gaan voor anker, relaxen wat en de kapitein maakt pasta voor ons. "Deze reis zal een pasta fiesta worden" zegt hij. En aan de hoeveelheid pasta te zien zou het wel eens kunnen dat we het pasta fiesta record gaan breken denk ik bij mezelf. Wij drinken een wijntje bij onze pasta, de kapitein en Chad drinken rum. Adam drinkt geen alcohol. Hij is een 22 jarige Amerikaanse mormoon uit een piepklein dorpje in Arizona. Vriendelijke kerel, een beetje naief misschien maar heeft ondanks zijn jonge leeftijd toch al heel wat van de wereld gezien. Hij heeft als missionaris één jaar in Korea gewerkt. Verder nog in Duitsland gewoond en vroeger in Arizona vulde hij zijn dagen met op lege blikjes te schieten in de woestijn. Hij is op weg naar het zuiden van Chili. In Costa Rica heeft hij Chad ontmoet. Is ook een Amerikaan (San Diego) en heeft al overal gezeten (de stempels in zijn paspporten zijn niet te tellen). Heeft laatst in Bulgarije gewoond en is nu op weg naar Argentinië om een zaak te beginnen. Is ook een sympatieke kerel maar heeft duidelijk een onrustige ziel. Blijkbaar vind hij relatieve rust in de rum. Beiden zijn ze gek van wapens (tja, Amerikanen hé) en heeft zelfs een wapenwinkel gehad. Onze kapitein is op zijn 16de zee gegaan. Heeft deze boot sinds 1982 en heeft al overal gezeten. Blijkbaar heeft hij meer geluk in het varen dan in de liefde... BoneyM is zijn favoriete groep en het duurt niet lang of we kunnen mee genieten van een DVD van een of ander concert uit de jaren zeventig. In de loop van de avond komen verschillende onderwerpen aan bod. Plots vraagt Chad ons of we al 'dingen' gezien hebben. Of we al dingen hebben zien vliegen. Wij niet nee, maar hij blijkbaar wel... Aanvankelijk dacht ik dat het om te grappen was, maar hij is doodernstig. Er volgt een verhaal over wat hij en andere bij hem in de buurt hebben zien vliegen. Zijn vader, een vietnam veteraan met een gigantisch wapenarsenaal, zag ze ook vliegen, de UFO's. Tot hij er genoeg van kreeg en besloot ze uit de lucht te knallen. Chad's vader zit nu in de gevangenis. De UFO's die hij zag bleken vliegtuigen te zijn van een nabij gelegen vliegveld... Bijna moet ik lachen, maar ik zie het verdriet in Chad's ogen en vrees dat er iets van waarheid in zijn verhaal zou kunnen zitten.
Het is lekker warm, de zee is rustig hier in de baai en er staat een nieuwe maan. Perfect om te zwemmen vinden Anita en ik. We duiken in het water en zijn getuige van een wonderbaarlijk fenomeen. Geen UFO¡s maar wel lichtgevend plankton. Telkens wanneer je een beweging maakt lichten ze met duizenden tegelijk op. Groene fluoricerende lichtjes verlichten de contouren van je lichaam in het gitzwarte water. Het is prachtig en kunnen maar niet genoeg krijgen van het spel met het plankton. Terug in de boot is het tijd om te gaan slapen. We kiezen het bed achteraan. Het is zo smal dat er steeds een van ons twee op zijn zij moet liggen. We worden regelmatig wakker. Wanneer we van zijde moeten wisselen, want dat moet met de nodige coördinatie verlopen en wanneer de onrust in Chad terug de bovenhand neemt en hij blijkbaar nachtmerries heeft. We kunnen niet verstaan wat hij zegt maar een leuke droom zal het niet zijn. Misschien ziet hij ze weer vliegen...
Wij dromen wel leuk, wij dromen van San Blas, de eilanden en de indianen, want daar gaan wij morgen naar toe...
naar « How we became blue water sailers and ... Part III »
