Reisverhaal «It's A Jungle Out There - part I»

Het jaar van de zomer: deel 2 | Peru | 0 Reacties 15 September 2008 - Laatste Aanpassing 04 Mei 2011


 

Stroomopwaarts, 3646 km verwijderd van de monding van de Amazone, te midden van een immense jungle en enkel bereikbaar via water of lucht, ligt Iquitos. Hoofdstad van de Peruviaanse jungle regio. Eind 19de, begin 20ste eeuw waren rubberbaronnen hier heer en meester. Vandaag de dag draait alles om hout, olie en toeristen.

Deze ochtend zijn we bijna de haan van Tabatinga te vlug af geweest. Om 04u al moeten we ons bed uit. De boot naar Iquitos vertrekt om 05u aan de andere oever van de rivier. Met een motorbootje steken we in volslagen duisternis de Amazone over en stappen aan land in Santa Rosa. Al even slaapdronken als wij komt even later de man van de immigratie aanvaren. "¿Cuántos días?" Vraagt hij. "Sesenta" antwoorden we en bam we krijgen onze IN-stempel voor Peru. De lancha doet er ongeveer 3 dagen over. De lancha rápida doet het in 10 uur. We hebben, na zeven trage dagen van Manaus tot Tabatinga, gekozen voor de 'snelle jongen'. De motoren van de gestroomlijnde, F1 achtige race boot draaien al warm. Er is plaats voor ongeveer vijftig personen in rijtjes van 2 X 2. Eenmaal los van de kade laat de kapitein de motoren schreeuwen en sjezen we over het water. Door het kleine plexiglazen raampje zien we duizenden mosselplantjes voor onze ogen voorbijflitsen. Na 10 uur non-stop varen - op een redelijk aantal plotse rem manoeuvres na, wanneer mosselplantjes in de jettubes terecht komen - meren we aan in Iquitos. Een motortaxi (het blijft een grappig zicht) brengt ons naar het centrum van de stad en net als Randy (zijn vriendin Ying is richting Colombia getrokken) nemen we onze intrek in hostel Colibri. Een pintje voor de dorst, een viske voor de honger en een beddeke voor hopelijk nog eens een iets langere nacht.

 

 

 

 

 

 

Is het de nabijheid van de jungle die voor de aangename sfeer zorgt, wie zal het zeggen? Iquitos is net als Manaus een bijzonder aangename verrassing. Mooi, gezellig, lekker warm met af en toe een verkwikkende tropische regenbui en natuurlijk Belén, de 'drijvende Marollen'. Een erg arme maar pittoreske wijk die vrijwel volledig uit hutjes bestaat die op vlottende rafts zijn gebouwd. Dit om het hoogteverschil in waterstand van 10 meter tussen droog- en nat seizoen, op te kunnen vangen. Elke dag is er een markt (van 04:00 tot 20.00u). Krankzinnig druk en op het eerste zicht één gigantische troep chaos. De troep is echt. De straten zijn bezaaid met afval van groenten en fruit, miljoenen schubben van duizenden vissen die hier ter plaatse schoongemaakt worden en alles wat niet kan verkocht worden. De chaos echter, is er een van het georganiseerde soort. Alles, maar dan ook alles is hier te koop. Van BH's en slipjes in vrolijke kleurtjes, jungle medicijnen voor alle mogelijke kwaaltjes in de "Pasaje Paquito", tot miereneters en met uitsterven bedreigde aapjes, niet groter dan een vuist, vastgebonden met hun pootje aan een touw, wachtend tot een of andere klojo van een toerist het in zijn domme hoofd haalt het beestje te kopen en zo het spel van vraag en aanbod in stand houdt. Nog niet helemaal bekomen van de verbazing over dit totaalspektakel worden we aangesproken door Lito, een jonge kerel die ons wil meenemen in zijn bootje voor een bezoek aan het hart van de wijk. Even twijfelen we want het is toch wel opletten geblazen in deze buurt, maar het lijkt OK en we laten ons overhalen. Als een echte gids vertelt hij ons over het leven in het drijvende dorp. Echt alles drijft hier, zelfs de toiletten! Op kleine vlotjes staan schots en scheef, houten constructies zonder dak of bodem. Het beeld: "Het licht van de ondergaande zon op- en de zwemmende kinderen rond de drijvende 'gemakskes' " is... euh... bijzonder.


In het haventje van Bellavista nemen we een 'peque peque' (motorbootje) naar Padre Cocha. Een indianendorpje aan de oever van de río Nanay. Wat verderop hebben de Oostenrijkse Gudrun en de Peruviaanse Robier er hun Pilpintuwasi. Een vlindertuin en dieren opvang centrum. We leren er een en ander over het korte leven van de vlinder maar vallen toch vooral voor Chavo, de (anders mooie) huapo colorado. Florian y Zecke, de ondeugende huapos negros, Rosa die 60.000 mieren per dag eet en de lieve Lolita die als tapir door het leven gaat. Terug in het haventje eten we in een van de vele kleine eetstandjes. Randy ziet het eerst niet zo goed zitten maar het is heel lekker. Ik heb 'touche'. Een vrijwel tandenloze oude vrouw, met rimpels zo diep als de Grand Canyon komt vlak naast me staan en kijkt me met een intense blik aan. Geen seconde verliest ze haar focus, ook wanneer ik haar aankijk wijken haar ogen niet. Terwijl ik eet voel ik bijna haar adem in mijn nek. Ook wanneer ze de borden afruimt blijft ze naar me kijken. Als het tijd is om te gaan, haal ik, een beetje bang toch, een glimlach boven en laat merken dat het lekker was. De vrouw lacht met een brede glimlach haar tanden bloot (moest ze die gehad hebben tenminste) en kijkt, bijna een beetje verlegen zelfs, opzij. Ik hoop dat ze snapt dat ik het over het eten heb...
Manuel is een motortaxi chauffeur die zich graag als 'gids' verkoopt. Hoewel het meteen duidelijk is dat hij dat helemaal niet is laten we ons door hem doorheen Iquitos "gidsen". We zien heel wat mooi koloniale gebouwen en het is best grappig eigenlijk. Hij weet ons, met zijn praatjes, zelfs een school binnen te loodsen die normaal niet publiek toegankelijk is. Terwijl de lessen volop aan de gang zijn piepen we binnen in verschillende klaslokalen en maken zelfs kennis met de directrice.
De roep van de jungle weerklinkt en we gaan op zoek. Na wat omzwervingen gaan we te raden bij de administratie van Pacaya Samiria. Een beschermd gebied van 2.080.000 hectaren, zuidwest van Iquitos. Er zijn diverse agentschappen die trips organiseren maar je kan ook via indianen communities in het gebied. "De baas van de organisatie is vandaag in Iquitos" zegt de dame, "moet ik hem bellen?" Is prima voor ons en een half uurtje later praten we met Manuel van ASIENDES ( Asociación Indígina en Defensa de la Ecologica Samiria). Een kwartier later is de zaak beklonken. Normaal gesproken neem je vanuit Iquitos de lancha richting Yurimaguas tot aan de community, maar we stellen voor om eerst naar Nauta te gaan met de wagen, daar te overnachten en 's morgens heel vroeg op de boot te springen die de avond voordien in Iquitos is vertrokken. Geen probleem voor hem en hij zal zelfs met ons mee gaan naar Nauta om ervoor te zorgen dat we zeker de boot niet missen. We spreken af de volgende ochtend om 10u aan het hostel. Na weeral een erg lekker ontbijt aan het kleine kraampje - van die lieve mevrouw met twee schatten van kinderen, die de ganse dag voor haar voeten lopen en waarvan vooral de kleinste een glimlach heeft waarvoor je smelt - net voor onze deur, verschijnen rond 10u Manuel en zijn vrouw. De enige wijziging in het plan is dat hij niet met ons zal meegaan, maar Carlos, een vriendelijke man van rond de dertig. Met de auto rijden we over het enige stuk asfalt van betekenis in de omgeving van Iquitos. Aan het einde van deze weg kan je niet anders dan over het water verder te reizen.


Nauta is de geboorteplaats van de Amazone. Waar de río Marañon en de río Ucayali één worden, offeren ze hun naam en worden de río Amazonas. Het is er aangenaam vertoeven. Heel wat landelijker en rustiger dan Iquitos. Carlos geeft ons een rondleiding doorheen de straatjes en wanneer de zon op haar hoogst en heetst is, zoeken we, zoals het hier de gewoonte is, afkoeling in de rivier. Vrienden van Carlos trakteren ons op een lekker stuk watermeloen. We eten kip met frietjes en platano voor 5,5 soles (1,30 euro) per persoon, inclusief vers fruitsapje. Carlos zal ons vannacht komen wekken van zodra de lancha in aantocht is. Om 07u (we zijn al lang wakker) laat hij weten dat er iets mis is met de boot en op zoek is naar een oplossing. Tja, wij en vervoer... "We gaan met een peque peque" zegt hij even later. "Hopelijk is het er eentje met een dak" denken we want het is ondertussen flink aan het regenen. Een oude houten schuit, nauwelijks de naam boot waard maar met een, weliswaar erg laag, dak, wacht op ons aan de glibberige oever.
Het ding wordt volgeladen met mensen en vracht.









 


Aangezien Carlos er op aandringt dat we onze hangmat ophangen zou het wel eens kunnen dat dit een lange tocht gaat worden. En inderdaad, negentien uur later - we zijn het er ondertussen over eens dat het aroma in het bootje onmiskenbaar hetzelfde is als dat aan de grote ingang van de 4de dag Rock Werchter, een half uurtje na de regenbui, wanneer de modder stilaan terug opdroogt en de opstijgende dampen een zuurtegraad hebben die niet meer gezond kan zijn - om 03u 's nachts springen we op de oever aan het parkwachterstation van Reserva Pacaya Samiria. We mogen van de parkwachter hier nog enkele uren slapen en we installeren ons in een tentje dat Carlos voor ons open vouwt in het midden van het kantoortje. Van slapen komt echter niet veel in huis. Wat ze aan het doen waren weet ik niet maar ze maakten een hels kabaal, die parkwachters.
Communicatie is in deze afgelegen regio niet evident en na lang wachten brengt de parkwachter ons dan maar naar het dorp. Onderweg komen we dan toch de kano tegen die ons moest ophalen en veranderen we van bootje. Hehe wat een trip! Maar, we zijn er geraakt, in San Martin de Tipishca. Een tof dorpje met mooie hutjes waar wij er eentje van toegewezen krijgen. Op het ontbijtmenu staat (een stukje) paiche. Een gigantische amazone vis die tot 4,5 meter lang kan worden en 200 kg kan wegen. Erg lekker! We krijgen het dorpje te zien. Vrij modern voor de regio. Enkele uurtjes per dag is er elektriciteit. Er is een redelijk groot schooltje en  zelfs één computer op zonne-energie. Onze trip van 16u valt letterlijk in het water en ook onze avond uitstap gaat niet door. Maar morgen begint het avontuur, dan trekken we erop uit. But be carefull... it's a jungle out there!

Naar: "It's A Jungle Out There -part II - Pacaya Samiria "

 

 

 

 

Fotoalbums van Peru

Van de woestijn naar de jungle (20)

11 Oktober 2013 | On The Road up North | Peru | Laatste Aanpassing 26 Oktober 2013

  • Peru - 10122013 - Santa tomas - DSC 0028
  • Peru - 10082013 - Balsa (onderweg naar) - DSC 0856
  • Peru - 10092013 - Chachapoyas (onderweg naar) - DS
  • Peru - 10082013 - Balsa (onderweg naar) - DSC 0890

Cordillera Blanca - Cañon del Pato (13)

03 Oktober 2013 | On The Road up North | Peru | Laatste Aanpassing 19 Oktober 2013

  • Peru - 10042013 - Canon del Pato - IMG 5194
  • Peru - 10042013 - Canon del Pato - IMG 5289
  • Peru - 10042013 - Canon del Pato - DSC 0826
  • Peru - 10032013 - Huaraz (onderweg naar) - DSC 077

Peru - La Carretera Transoceanica (deel 2) (23)

29 September 2013 | On The Road up North | Peru | Laatste Aanpassing 28 Oktober 2013

  • Peru - 09262013 - Huacachina - DSC 0504
  • Peru - 09272013 - RN de Paracas - DSC 0640
  • Peru - 09262013 - Huacachina (onderweg naar) - DSC
  • Peru - 09282013 - RN de Paracas - DSC 0705

Peru - Cuzco (14)

21 September 2013 | On The Road up North | Peru | Laatste Aanpassing 16 Oktober 2013

  • Peru - 09212013 - Cuzco - DSC 0943-001
  • Peru - 09212013 - Cuzco - DSC 0955-001
  • Peru - 09212013 - Cuzco - DSC 1054-001
  • Peru - 09212013 - Cuzco - DSC 0974

Peru - La Carretera Transoceanica (32)

13 September 2013 | On The Road up North | Peru | Laatste Aanpassing 15 September 2013

  • Peru - 09142013 - Cuzco (onderweg naar) - DSC 0674
  • Peru - 09142013 - Cuzco (onderweg naar) - DSC 0662
  • Peru - 09132013 - Quincemil (onderweg naar) - DSC
  • Peru - 09122013 - Puerto Maldonado - IMG 4257

Peru 16-26 (11)

12 Oktober 2008 | Het jaar van de zomer: deel 2 | Peru | Laatste Aanpassing 23 Mei 2011

  • Pacaya Samiria
  • Puerto Bermúdez
  • Machu Picchu
  • Puno - Lago Titikaka

Peru 1-15 (15)

12 Oktober 2008 | Het jaar van de zomer: deel 1 | Peru | Laatste Aanpassing 23 Mei 2011

  • Chachapoyas - Valle Belén
  • Pacaya Samiria
  • Pacaya Samiria
  • Nauta

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking