Reisverhaal «Siquijor, spookeiland of droomeiland?»

Filipijnen 2010 | Filipijnen | 0 Reacties 23 Juli 2010 - Laatste Aanpassing 18 November 2014

In drie kwartier brengt de Delta Fast Ferry ons naar Siquijor, de hoofdstad van het eiland met dezelfde naam. Siquijor is de op twee na kleinste provincie van de Filipijnen en heeft een aantal dingen niet, zoals een luchthaven. Je bereikt het eiland dan ook het snelst vanuit het gezellige universiteitsstadje Dumaguete. Je raakt hier ook vanaf de eilanden Bohol en Cebu, maar dan doe je er veel langer over. Als we via de pier aan land stappen, omsingelen verschillende chauffeurs ons. Als enige toeristen zijn we nu eenmaal een aantrekkelijke prooi. Iedereen vangt bot, want ons guesthouse Hambilica Seaview heeft al een chauffeur gestuurd.

In de tropische tuin van ons pension spotten we een paar vuurvliegjes. De Spanjaarden zagen in de zestiende eeuw het eiland in vuur en vlam staan door de gloed van deze beestjes. Isla del Fuego of Vuureiland vonden ze een gepaste naam. De Filipino’s associëren dit eiland dan weer met hekserij, voodoo en andere bovennatuurlijke krachten. Ze willen zelfs niet overnachten op het eiland. Het toerisme kwam door deze praktijken traag op gang. Vandaag de dag valt er niet veel meer van te merken. Healers zijn er nog wel, maar voor mij werkt de wondermooie omgeving op zich al helend. Of speelt een cocktail met de plaatselijke rum daar een rol in?

Op Siquijor is er niets te bezichtigen en valt er niets te beleven. En dat maakt dit eiland nu juist zo aantrekkelijk. De meest sensationele activiteit is letterlijk een rondje eiland. Langs de hoofdweg lukt dit in nog geen honderd kilometer. We huren een tricycle – een motor met zijspan – voor een dag. Elysio rijdt met ons rond en zal op de belangrijkste plaatsen stoppen. We houden halt aan de oudste boom van het eiland. Belangrijk moet je dus wel met een korreltje zout nemen. Men gelooft dat in deze vijgenboom geesten en elfen wonen. Het spookachtig effect is werkelijk aanwezig. Dit wordt veroorzaakt door de zon die door de takken valt en door de lange luchtwortels, niet door de bovennatuurlijke bewoners van de boom.

De St. Isidore Church in Lazi en haar bijhorend klooster is de eerste echte bezienswaardigheid op onze route. De kerk is gesloten, het klooster niet. Op de benedenverdieping huist een katholiek centrum. De agenda hangt op een groot bord aan de muur. Op de planning staan vooral begrafenissen en huwelijken. Langs een majestueuze trap gaan we naar de bovenverdieping. Boven krioelt het van de Maria- en Christusiconen, die hier wonderwel passen. Het grote schoolbord met krijtaantekeningen doet vermoeden dat het plaatselijke schooltje ook gebruik maakt van deze zaal. In een apart zaaltje schuilt een museum. Een dame achter een tafeltje heet ons welkom. We vragen ons af hoeveel toeristen ze hier vandaag of zelfs deze week al gezien heeft. Uit beleefdheid gaan we niet te snel rond. Het zijn vooral de houten vloeren en de welfbogen die van dit oude klooster een pareltje maken.

De route rond het eiland langs de kust is idyllisch, maar bij de Cambugahay Falls belanden we pas echt in een plaatje. Vanaf de weg ben je een trap verwijderd van een palmgroen paradijs. Het azuurblauwe water is een cliché dat hier werkelijkheid is. De watervallen creëren poelen die ideaal zijn om in te zwemmen. De plaatselijke jeugd showt graag zijn kunstjes. Over de glibberige stenen wandelen we tot de laatste poel en wurmen ons achter een geïmproviseerde paravent in onze bikini’s. Tussen de palm-, bananen- en andere bomen genieten we van het frisse, klaterende water. We kunnen hier niet eeuwig blijven en zetten onze tocht rond het eiland verder.

In het dorpje Maria botsen we op een gezellige, overdekte marktplaats. Omdat het al bijna middag is, is de meeste bedrijvigheid afgelopen. Enkele oudere dames proberen nog hun laatste waren te verkopen. We kopen een paar mango’s voor bij de lunch en spotten het tot nu toe enige souvenirwinkeltje van het eiland. We kopen veel houten sleutelhangertjes en oorbelletjes van schelp in alle mogelijke kleuren. Een toeristenhand is snel gevuld.

Het toegangspad tot Salagdoong Beach ligt in de schaduw van grote loofbomen. Door de geur van het groen waan je je even in een Vlaams bos. Dat het hier toeristisch is, zie je niet aan het aantal vakantiegangers, wel aan de accommodatie. Het strand ligt in een kleine baai, op de rots tussen de twee stukjes strand staat een glijbaan waarvan je recht de zee kan inglijden. De ratten die er hun leven leiden, proberen we eventjes te vergeten. Aan de picknicktafels moet je honderd pesos betalen om te zitten, dus installeren we ons met onze mango’s op het strand. We zwemmen, plonzen, zonnen.

Aan het kerkje van Siquijor City is er leven. De schoolkinderen spelen volleybal op het aanpalende graspleintje. Zou dit de les lichamelijke opvoeding zijn? Ze kijken geïnteresseerd naar ons, maar zijn te verlegen om iets te vragen. Glimlachen en vlug wegkijken. Wij lachen terug en zwaaien vriendelijk. In deze kerk kunnen we ook niet binnen, dus wandelen we er rond langs opeenvolgende kapelletjes. Van de overdosis Mariabeelden krijg ik een instant Lourdesgevoel.

Onze laatste stop is San Juan. De bezienswaardigheid is een zwembad in een natuurlijke bron. Enkele jongetjes in zwembroek lonken en wuiven al enthousiast naar ons. We zijn niet van plan in bikini te verbroederen met deze Filipinopubers. We keren terug naar onze guesthouse waar we wel nog een plons in de zee wagen. Morgen kiezen we voor een dagje strand aan het luxueuze Coco Grove Beach Resort dat op wandelafstand van ons logeeradresje ligt. Hier mogen we genieten van het strand, ligstoelen en palmbomen, gratis, als we maar af en toe een drankje bestellen. En daar hebben wij absoluut geen probleem mee.

Rond zeven uur ’s avonds valt de duisternis als een blok over het eiland. Er is geen straatverlichting en amper verkeer op de weg. Dichtbij knisperen duizenden insecten, sissen hagedissen en schreeuwen gekko’s. In de verte dreunen oude hits uit een karaokebar. Wij kruipen vroeg in bed.

Verschenen in Wegwijzer, Filipijnen, december 2011

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van Filipijnen

Annie en Nellie in de Filipijnen (47)

29 Juli 2010 | Filipijnen 2010 | Filipijnen | Laatste Aanpassing 29 Oktober 2013

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking