Reisverhaal «Instagramposts Japan 2019: dag 1-6»

Japan 2019: rond Tokyo en Hokkaido | Japan | 0 Reacties 09 Juli 2019 - Laatste Aanpassing 08 Augustus 2019

Aankomst in Tokyo - reis naar Hakone

5/7: In Japan hoef je niet meteen aan de fles. Je koopt hier one-cup-sake. Het glaasje komt op mijn lijstje 'te verzamelen'. Ik moest mijn frustraties even verzachten. Het begon met treinperikelen in België: persoon aangereden, treinen naar de luchthaven afgeschaft, lange route via Aalst, vertraging wegens loslopende koe. Ik calculeerde wel voldoende tijd in. Gelukkig verliep de vlucht vlot. In Tokyo had ik simkaartperikelen. Na honderd pogingen ben ik toch online geraakt. En dan zou ik nog de gesloten deur van het Contemporary Museum of Art vergeten vermelden. Er is maar een remedie: eten en drinken. Kampai (schol)!

***

6/7: Vier treinen en ik vraag me af naar waar ik onderweg ben. Is het een klein stadje of een boerengat? Aan de dorpjes die we langzaam voorbij rijden, vermoed ik het tweede. Als we aan het station van Mount Fuji stoppen, waait een frisse wind de wagon binnen. Ik trek mijn jasje aan. Niet dat het in Tokyo tropisch was. Zijn de weergoden in de war? Onderweg naar de bergen, een meer, regen... ik heb een flashback naar het Sun Moon Lake in Taiwan. De kans is klein dat ik de berg fuji zal zien. Dat weet ik wel zeker.

***

7/7 Ik zie het Kawaguchi meer zoals het in geen enkel boekje staat. Grauw en grijs en zonder Fuji. Dit is voor alle toeristen die hier nu zijn zo. Op prentkaarten zie ik het ideaalbeeld. Ik weet niet eens in welke richting ik moet kijken om Fuji te kunnen ontwaren. Misschien is Fuji foetsie. Gelukkig boekte ik deze keer geen hotel met Fuji zicht. Room with no view. En toch is het hier mooi, ook al plakt het grijs niet op foto. Het groen voelt zich opperbest. De blauwe hydrangea straalt en de lavendel geniet van een laagje miezerregen. Ik ook.

***

8/7: Een voorzichtig zonnetje priemt tussen de wolken. Ik staar naar de paar stukjes blauwe lucht alsof het een eeuwigheid geleden is. En dan plots. Is het echt of is het een illusie? Ik zie Fuji. Een stukje maar. Het topje van de nu onbesneeuwde berg is even wolkenvrij. Ik wil het uitschreeuwen, maar zwijg wijselijk. Ik wil mij niet belachelijk maken, en bovendien, ik wil het gewoon graag geloven. Wat wel een feit is, is de sake die ik proefde, gemaakt van bronwater dat naar de voet van Fuji stroomt. Heb ik Fuji niet gezien, ik heb hem wel gedronken.

***

9/7: Het busje lijkt rechtstreeks uit een vorig tijdperk te komen. Of geeft het mij eerder een pretparkgevoel. De laatste kilometers naar Gora gaan steil omhoog de bergen in. In het klein stationnetje kwam een treintje aan van hetzelfde kaliber als mijn bus. De sfeer is oubollig en gezellig. Alle toeristen bewegen zich voort op dezelfde vierkante meters. Om de tijd te passeren klimmen ze de straat op naar het parkje. Ze eten in de vijf restaurantjes die het dorpje rijk is en ze snuisteren rond in die paar souvenirwinkeltjes. Allemaal op die paar meter rond het station, hier in Hakone.

***

10/7 Wat heb je in de bergen te zoeken? Als je niet van de grootse en onstuimige natuur houdt. Ik kan je deze gedachtegang niet kwalijk nemen. Er zijn hier niet alleen bergen, er zijn ook musea. Het Hakone Open Air Museum staat al lang op mijn verlanglijstje. Om negen uur sta ik aan de ticketbalie. Helemaal alleen. De geur van ontwakende bossen, keurig afgereden gras en zoveel beelden in zoveel stijlen. In samenspel met het licht en de natuur. Drie uur later ben ik voldaan. Het is mogelijk als dagtrip uit Tokyo. Maar proef je dan de bergen wel? 

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking