Reisverhaal «Instagramposts Japan 2019: dag 12-19»

Japan 2019: rond Tokyo en Hokkaido | Japan | 0 Reacties 21 Juli 2019 - Laatste Aanpassing 08 Augustus 2019

Hokkaido: Hakodate - Onuma Quasi NP - Noboribetsu - Toya lake - Asahikawa - Furano


16/7: "Hey, jij daar, blijven lachen! Ik trek mij van die miezerige regen toch ook niks aan. Als troost mag je in mij bijten, mij zelfs helemaal oppeuzelen. Ik ben klaar om naar de dorayakihemel te gaan." Ik glimlach spontaan terug en neem een kleine hap van de dorayaki, een luchtig pannenkoekje gevuld met een zoete bonenpasta. Vandaag ben ik geland in Hakodate, een havenstad op het zuidelijkste punt van het noordelijke eiland Hokkaido. Op het vliegtuig genoot ik achter glas van het zonnetje. Ik hoopte stiekem. Eens geland, waren mistige wolken en gemiezer terug de realiteit. Maar altijd blijven lachen!

***

17/7: Op de ochtendmarkt van Hakodate krijg ik een week hart. Een opgezette schildpad moet aanzetten tot kopen. Reuzenkrabben walsen voor de laatste keer rond in het bassin. Inktvissen worden zoals eendjes op de kermis gevangen. Als prijs krijg je ze rauw of gegrild. En toch eet ik daarna gewetenloos sashimi van tonijn en coquilles. Verser dan vers. Pas dood dus. Op de markt is er nog een delicatesse te koop: de meloen. Voor een maantje betaal je drie euro. Voor twee prachtexemplaren tel je veertig euro neer. Onvoorstelbaar. Aziatische toeristen kopen een maantje en poseren ermee alsof het kaviaar is.

***

18/7: Ik tuur over de zee, zo ver als de wolken toelaten. Langs de baai is het aangenaam wandelen. Maar als je Hakodate wil zien, moet je klimmen. Als je je rug keert, doemen bergen op. Omkringeld door wolken. Ik klim naar schrijnen en kerken. Hoog en als het kan nog hoger. Het uitzicht blijft hetzelfde, maar dat weet je pas als je er bent. Maar bovenal trekken de gewone huizen mijn aandacht. Rond het Motomachipark ligt een gegoede wijk. Ik fantaseer dat ik hier een huis koop. Ik fotografeer er op los. Hopelijk kom ik niet al te verdacht over.

***

19/7: 'Are you lost?' Ik zie het in zijn ogen. Een jaar of tien, uit Taiwan. We zijn aan het meer in het Onuma-quasi-national-park. Zij zijn met de fiets, hij en zijn vader. Ik wil mee zoeken, hij loopt de andere kant op. Een knoop in mijn maag. Ik draal. Een man komt op een tandem aangevlogen. De vader. Ik wijs de richting van het wandelpad. Vanaf de oever zie ik in de verte de jongen. Ik schreeuw zijn naam. Hij kijkt op, loopt verder. Ik schreeuw: 'Your father!' Hij stopt. Dan nadert de vader. De hereniging dondert over het meer. 

***

20/7: Hoog tijd om mijn onsenmaagdelijkheid te verliezen. Ik zag in Japanse films hoe het moet, maar wil geen mal figuur slaan. Het eerste ogenblik enige schroom om al mijn kleren uit te doen. Wel: women only. Enkel het gezichtshanddoekje mag mee. Eerst was je je al zittend. Traditioneel met een kommetje, hier hangen ook douchekranen. Ik verken alle warmwaterbronnen. Ze zijn allemaal goed voor iets, maar vooral voor de bloedcirculatie. Ik geniet het meest van de buitenbaden. Dan heb ik tenminste nog een fris hoofd. Kijken doe ik ook. Naar slanke dames, pronte borsten en zwarte bossen schaamhaar. De nieuwe mode?

***

21/7: Vandaag is blauw. Mijn oogbollen kaatsen als biljartballen. Van het meer naar de blauwe lucht, naar het opflakkerende berggroen en de piek van de Usu-vulkaan. Ik ben niet vertrouwd met zo grootse natuur. De natuur geeft en neemt. De Usu-vulkaan is nog actief. De uitbarsting van 2000 was verwoestend. De warmwaterbronnen leveren dan weer inkomsten op. Als je hier geboren bent, kan je dan met die dreiging leven? Ik hoef vandaag alleen te genieten. Als de zon door de wolken priemt, wordt de natuur zoveel mooier. Dan zijn het meer en de bergen mijn compagnon, en niet de vijand.

***

22/7: Een oude tabaksgeur vergezelt me van de lift naar de lobby. Heb ik een te goedkope kamer geboekt? De baliejongen wil afrekenen, ik vraag om de kamer te zien. Sigarettengeur verdoezeld met Fébrèze. Ik zeg dat het om een vergissing gaat, weliswaar een die ik gemaakt heb. Ze laten mij gaan zonder annuleringskosten. Ik verontschuldig mij. De jongen excuseert zich in veelvoud. Ik sta op straat, in een bijna volgeboekte stad. Toyoko-inn, ernaast, volgeboekt. Ik spot een andere Toyoko-inn. Je moet wel lid worden. Eindelijk! Ik raakte er nooit binnen. Nu krijg ik mijn lidkaart. Met een heel mottige foto!

***

23/7: Het is erger dan ik dacht. Een stoeltjeslift gaat de lavendelheuvel op. Is dit het? Naar een lavendelveld komen kijken. Elke toerist hopeloos op zoek naar de perfecte foto. Ik struin langs het paarse goud. Bij de Tomita Farm valt mijn mond pas echt open van verbazing. Zoveel bezoekers. Onmogelijk om een foto te nemen zonder poserende toeristen op. Of toch? Hoe hoger je tussen de bloemenvelden klimt, hoe minder volk. En voor ik het zelf besef, raak ik in de ban van lavendel, papaver en dahlia's. En dan naar de souvenirshop. Een zakje lavendel uit Japan staat toch chique?

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking