Reisverhaal «Ontlading in Luang Prabang»

Honderd dagen rijst (2013-2014) | Laos | 7 Reacties 14 Maart 2014 - Laatste Aanpassing 21 Maart 2014

Rust. Het is hier zo rustig. Amper verkeer in de straten, amper straten. Je wordt ook met rust gelaten. Geen opdringerigheid. Alleen een vriendelijk sabaidee als verwelkoming.

De ontlading.

Na een maand reizen door het hectische Vietnam lijkt Luang Prabang een groot uitgevallen dorp. Niet qua accommodatie en restaurants, noch qua winkels en attracties, wel qua rustigheid.

Een verademing. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb het gevoel dat ik hier terug vrij kan ademen en snuif de atmosfeer op.

Ik ben in de stad van tempels en monniken.

De lezer die mij kent, vermoed dat ik nu fanatiek de eerste tot de laatste tempel zal bezoeken, dat ik ze één voor één uitbundig beschrijf en er duizend foto’s van post. Zo dacht ik ook dat het ging zijn, voor ik vertrok. Nu wandel ik rond en denk: “Ach ja, het is een tempel.” Ik ben niet ziek, ik heb wel last van reismoeheid. Het alleen onderweg zijn blijft boeiend, ik geniet nog steeds van de Aziatische cultuur, maar om van ’s ochtends tot ’s avonds alles te bezoeken, neen, dat hoeft niet meer.

Ik boek een vlucht naar Phuket. Wat verlang ik naar het witte zand, de zilte lucht en de zwoele zon. Ik word er instant lyrisch van. Misschien beslis ik te snel. Moet ik even bekomen van de koude, grijze dagen in het noorden van Vietnam. Maar toch. Ik vlucht.

Toch geniet ik van de stad.

Van haar ligging, als een schiereiland gedrongen tussen de weidse Mekong – die door het droge seizoen in het midden eilandjes heeft waar boeren sla kweken en kinderen spelen – en de Nam Khan, met wankele bamboebruggetjes om over te steken.

Van de sfeer, hoe de monniken als oranje streepjes gezwind door de stad paraderen. Tempels en koloniale gebouwen domineren het uitzicht. De stad is een postkaartje. Op de heuvel prijkt een vergulde stoepa die je oriëntatiepunt is in een stad waar je oriënteren geen uitdaging is.

Van de vriendelijkheid. De Lao lijken me nog vriendelijker dan de Thai. De avondmarkt is één van de vredigste die ik ooit in Zuidoost-Azië gezien heb. De verkoopsters zitten gemoedelijk in hun kraampje. Lachen vriendelijk, enkel als je zelf het initiatief neemt om naar hun koopwaren te kijken, nemen ze hun rekenmachine in de aanslag. Die tactiek werkt bij mij. Als je niet koopt, krijg je nog een vriendelijk sabaidee als afscheid.

Van de tuktuks, de gemotoriseerde driewielers die je overal heen brengen, die terug opduiken in het straatbeeld. Samen met de vriendelijkheid ben ik letterlijk en figuurlijk een stap dichter bij Thailand.

Van het Lao eten dat een brug is tussen Vietnam en Thailand, maar ook een aantal heerlijke eigen specialiteiten heeft. Laab, een pittige, kruidige salade met gehakt vlees, is mijn favoriet. 

En van de rust.

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Luang Prabang»

Herwonnen tempelliefde (38)

20 Maart 2014 | Honderd dagen rijst (2013-2014) | Laos | Laatste Aanpassing 03 April 2014

Trekking langs bergstammen (20)

16 Maart 2014 | Honderd dagen rijst (2013-2014) | Laos | Laatste Aanpassing 23 Maart 2014

Luang Prabang: een verademing (24)

14 Maart 2014 | Honderd dagen rijst (2013-2014) | Laos | Laatste Aanpassing 21 Maart 2014

  • Mekong
  • Zweten naar de top van de Phousi heuvel

 

Plaats een Reactie

Anneleen Dat is een feit!!! ik geniet nog elke dag!!! Geplaatst op 23 Maart 2014
Ellen en Bjorn Het is wat het is hé. Maak je er niet druk in. Als je last hebt van indrukkenvermoeidheid is het al moeilijk genoeg. Wees daarom lief voor jezelf en doe wat je lichaam zichzelf ingeeft. En daarbij, Thaise stranden...het kon slechter he. Geplaatst op 23 Maart 2014
Anneleen @Annick: dat zou nog eens een gedacht zijn!! @Lieselot: tis waar, maar er zijn er toch die het 'beter' doen hoor. En ik luister toevallig veel naar Hugo Matthijsen, misschien omdat ik de Nederlandse taal mis?? Geplaatst op 22 Maart 2014
Annick Als het daar zo rustgevend is wil ik wel afkomen met een quasi lege rugzak om al je souveniertjes te dragen. Vele groetjes:-) Geplaatst op 22 Maart 2014
Lieselot Er gewoon 'zijn' en niet de druk voelen om 'op reis' te zijn en alles te moeten zien, dat is, denk ik, het leuke aan zo lang op weg te zijn. Niemand houdt het volgens mij vol om 4 maanden in reismodus te staan.. 10 maanden in 'thuisvakantiemodus', dat lukt echter wel ;). Blankenberge*, Blankenberge* parel aan de kust De mooiste plek op aarde voor wie zand met schelpjes lust... ;) * vervang door Phuket, ... Geplaatst op 22 Maart 2014
Anneleen Gelukkig ervaren veel reizigers die lang onderweg zijn dit! Geplaatst op 21 Maart 2014
Torra Fijn! Hele herkenbare ervaringen. Ook wat betreft die "reismoeheid". Alles moeten zien hoeft niet meer. Gewoon genieten van alles om je heen. Geplaatst op 21 Maart 2014

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking