Reisverhaal «Daarginds is Guatemala»

Mexico 2016 | Mexico | 2 Reacties 21 Juli 2016 - Laatste Aanpassing 26 November 2016

San Cristóbal heeft me met een aantal souvenirs opgezadeld. Inpakken en wegwezen klinkt iets te comfortabel.  Gelukkig ben ik volleerd in het reorganiseren van mijn rugzak. Dat is niet het enige obstakel. Ik bereid me ook mentaal voor op het vervolg van onze reis. In Guatemala zullen we het met minder moeten doen. Minder goede wegen, minder goede bussen, minder veilig... En misschien ook met een beetje meer. Meer muggen, turista en armoede. 

Om 7u30 pikt de minibus ons op. Er zijn exact drie plaatsen vrij. In mijn ogen zijn we bijna sardienen, maar ook de laatste drie toeristen worden nog opgehaald. De rugzakken en koffers worden herschikt. Hun surfplanken moeten er gelukkig niet bij. Deze worden vakkundig op het busje gebonden. Al dat getreuzel doet mijn buik kriebelen. Vandaag start een nieuw avontuur. Als de rit en grensovertocht vlot verlopen, zijn we er tegen half zes. Hoog tijd dat we aanzetten en de stad uitrijden.

De chauffeur rijdt het busje aan de kant. De huizenrijen van San Cristóbal hebben we nu wel voldoende gezien. Hij stapt uit en begint druk te telefoneren. Als hij terug op de bus komt, gaat hij op de chauffeurszetel op zijn knieën zitten, gezicht naar ons gericht. Hij ratelt in het Spaans. Ik probeer zijn mimiek te volgen. Het woord dat ik begrijp maar niet wil horen is blokkades. De teneur wordt snel duidelijk als een medepassagier zo vriendelijk is om alles te vertalen. 

We kunnen vlekkeloos tot aan de grenspost rijden, waar wij te voet de grens moeten oversteken. Normaal gezien wacht daar een busje. Onze chauffeur kan niet garanderen dat zijn Guatemalteekse collega er geraakt. Hij wacht op een verlossend telefoontje. Ik had me op veel voorbereid, maar had niet gedacht dat het lange traject al in de straten van San Cristóbal ging verstoord worden. De kriebels willen kronkels worden. Ik haal diep adem en neem de gelatenheid van de medepassagiers over. 

Als de chauffeur terug het busje opkomt, probeer ik zijn vage glimlach te lezen. We krijgen een go, zegt hij, als we akkoord gaan om vanaf de grens te betalen voor extra vervoer tot een stadje verderop. Het reisbureau zal ons daar opwachten. Het zal niet veel kosten. Dan zit je daar met een busje Spaanstalige toeristen. Wij gaan niet het hoge woord voeren. Niemand doet dat. Iedereen kijkt iedereen zo maar wat aan. Vraagtekens op onze gezichten, schouders die worden opgehaald. We zitten hier nu toch gepakt en gezakt. "Vamos?", vraagt de chauffeur. In koor declameren we vamos! Op mijn uurwerk kijken heeft vandaag geen zin meer.

De telefoon van de chauffeur rinkelt opnieuw. We hebben nu zeker al zestig kilometer stilgestaan. Hij gaat terug op zijn knieën zitten. De mededeling is sec. De reis wordt geannuleerd. Er wordt vandaag niet gereden. We hebben twee opties: morgen opnieuw proberen of ons geld terug vragen. Daar staan we dan, met onze grote rugzakken, in de straten van San Cristóbal, anderhalf uur later. 

Onze hersenen slaan tilt. Voor de zekerheid claimen we ons geld terug. Daarna trekken we naar onze posada om een nachtje bij te boeken. Onze kamer ligt er nog bij zoals we ze achtergelaten hebben. De zin om op mijn bed te ploffen is groot, maar we mogen niet talmen. Zien we het zitten om de volgende dag in hetzelfde scenario te belanden? Het had zich in de voorbije week nog voorgedaan. De chauffeur kon niets garanderen. Zijn er enkel blokkades op de grensroute of wordt het hele land erdoor geteisterd? We moeten onze beslissing nemen zonder veel extra informatie. Wat we wel weten, is dat er nog veel te zien is in Mexico.

"Dan kunnen we wel naar Mexico City gaan..."

Onze frontale kwabben reageren positief en stellen meteen een actieplan op. We verzilveren een busticket naar Oaxaca. Boeken een vlucht van Mexico City naar Cancun. Schaffen een nieuwe reisgids aan en dumpen onze boeken over Guatemala en Belize. Ik dump nog meer: een muskietennet, een oude afritsbare broek en afgeleefd T-shirt. Omdat we pas de volgende dag een nachtrit hebben, vullen we ook onze extra dag in San Cristóbal in. Als ik nog een dag langer door deze straten slenter, sluipen er nog meer hebbedingen mijn bagage in. We boeken een boottocht door de Cañón del Sumidero. Om onze hectische dag af te sluiten, gaan we nog een keertje Italiaans eten. Onze hippiemama schrikt zich een hoedje. Ze rept zich naar de keuken en bereidt haar laatste twee porties lasagne voor ons. 

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «San Cristobal de las Casas»

El Cañon del Sumidero (9)

21 Juli 2016 | Mexico 2016 | Mexico | Laatste Aanpassing 08 November 2016

Zinacantan & San Juan Chamula (19)

20 Juli 2016 | Mexico 2016 | Mexico | Laatste Aanpassing 08 November 2016

Sfeer in San Cristóbal de las Casas (29)

19 Juli 2016 | Mexico 2016 | Mexico | Laatste Aanpassing 23 November 2016

 

Plaats een Reactie

Anneleen @Arjen... ja, ik had liever 60 kilometer gereden hoor, dan hoefde ik niet op die geweldige zin te komen ;-) Geplaatst op 29 November 2016
Arjen Geweldige zin: "we hebben nu zeker al 60km stil gestaan" Geplaatst op 28 November 2016

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking