Reisverhaal «Nieuw wereldwonder Chichen Itza»

Mexico 2016 | Mexico | 0 Reacties 10 Juli 2016 - Laatste Aanpassing 11 September 2016

Zo uitgelaten zijn we dat we aan het busstation in een taxi springen in plaats van te wachten op een bus naar Chichen Itza. Vandaag betreden we het Mexico dat we kennen uit de geschiedenisboeken. We bezoeken onze eerste Maya-site. "Probeer er bij het openingsuur te zijn", verzekerde Tine, vriendin en Mexicolover, ons, "om de hordes toeristen uit Cancun en Playa del Carmen voor te zijn." Zo vroeg vallen we niet uit ons bed. Door de vlotte taxirit winnen we wel reistijd. Uiteindelijk kunnen we om kwart voor negen onze verkenning starten.

Je botst op de Gran Plaza meteen op El Castillo, de hoofdtempel in strakke piramidevorm. De invallende ochtendzon benevelt mij. Daar sta je dan klein en nietig te wezen met voor je neus een mastodont van meer dan duizend jaar oud. De verre oorsprong van de Maya-stad dateert al uit 500 v.C. als kleine nederzetting om in de postklassieke periode (1000-1500 n.C.) uit te groeien tot een metropool.

Sta ik hier nu op mijn eerste Maya-site en ontdek ik dat er hier weinig Maya-achtig aan is. Een groep soldaten uit Tula, de hoofdstad van de Tolteken, drong het Mayagebied binnen. Zij vestigden zich in Chichén Itza en lieten deze omdopen tot hun nieuwe hoofdstad. Zo hadden deze heersers van het Mexicaanse hoogland nu ook een stek in de Yucatan.

De sporen van de Tolteken zijn dus merkbaar in de architectuur die zeer monumentaal is. Voor mij is het allemaal mooi en indrukwekkend. De opbouw van de piramide verwijst wel naar de Mayakalender, de godenwereld en de astronomie. De Maya's zagen de kosmos als een plat vierkant, gedragen door vier reuzen. Dat vormt meteen de basis van El Castillo. De negen terrassen verwijzen naar de negen verdiepingen van het dodenrijk. Zo gaat de indeling met de verschillende trappen steeds verder tot je uitkomt op 364. Betrappen we de Maya's op een rekenfoutje? Toch niet, het bovenste platform telt als de laatste dag van het jaar. Wij kunnen het alleen maar geloven, want sinds een aantal jaar mag je geen enkel bouwwerk meer op in Chichen Itza. Het zal ons veel zweet besparen.

Langs het Plein van de Duizend Zuilen wandelen we naar de Tempel van de Krijgers. Ik heb de zuilen niet geteld, maar duizend lijkt mij sterk overdreven. Op de vierkante pilaren voor de Tempel van de Krijgers zijn nog veel gebeeldhouwde figuren bewaard. Het beeld van Chac Mool ontdekken we toevallig. Het leek ons een hoogtepunt, maar omdat het beeld letterlijk op het hoogste punt van de Tempel van de Krijgers staat - en je niet meer op de tempels mag - kan je enkel van ver een glimp opvangen van Chac Mool. Misschien hoeven we niet te treuren, nu we weten dat het vriendelijk ogende beeld een Tolteeks altaar is dat gebruikt werd voor mensenoffers. Op de buik van Chac Mool rust een schaal die hij met beide handen vasthoudt. Hier kwam het hart van het slachtoffer in terecht. Het was hier verre van peis en vree.

Ik geniet vooral van de details, van jaguars en adelaars, van reusachtige slangenkoppen... zonder mij te bekommeren over de taferelen die zich hier vroeger afspeelden. De slangenlichamen zijn ter ere van Kukulcan, een van de goden van de hemel. Op een ander platform staren honderden gebeeldhouwde doodskoppen je aan. Slurfachtige wezens zijn dan weer ter ere van de regengod Chaac. Ik denk dat mijn zweetklieren Chaac aanbeden hebben.

De eerste groepen stromen toe. Toch blijft de grote toeloop uit. Ook de verkopers lijken te weten dat de dollartoeristen nog in aantocht zijn. Ze stallen heel rustig hun kitscherige souvenirs uit en laten ons met rust. Dat is ook de sfeer waarin wij Chichen Itza kunnen bezoeken. Als je quasi alleen op de imposante balspelbaan staat, ervaar je de grandeur van het stadion nog meer. Loodrecht op de muren hangen stenen ringen waar een rubberbal moest door geworpen worden. Dat lijkt me precisiewerk. Er hing veel vanaf. De verliezer werd aan de goden geofferd.

Het zijn het Nonnenhuis en de Kerk die het meest verrassen. In tegenstelling tot de vrij strenge vormgeving van de andere bouwwerken, zijn deze gebouwen elegant en fijnzinnig gedecoreerd. Op de façade zijn er geometrische motieven en alles is overdadig versierd. Opvallend zijn de slurfachtige neuzen van Chaac die op alle hoeken uitspringen en een gebeeldhouwde Mayavorst omringd door vogelveren boven de hoofdingang.

Wij vertrekken op het heetst van de dag. Intussen staat de parking bomvol met touringcars en auto's. Aan een geïmproviseerde bushalte wachten we op de bus naar Mérida. De tweedeklasbus doet er meer dan drie uur over. Het voordeel is dat je door de dorpen rijdt en een glimp kan opvangen van de leefomstandigheden. Zo besef je dat achter de kleurrijke gevels vaak primitieve woonsten schuilgaan. Dat is niet altijd even zichtbaar in de steden waar de mooiste huizen met de felste kleuren je verblinden.



Praktische reisinformatie:

- taxi Valladolid - Chichen Itza, 300 MXN, 1 uur rijden (als je vroeg vertrekt, is er geen verkeer)

- Chichen Itza: 232 MXN (gratis lockers, ook voor grote bagage)

- bus Oriente (tweede klasse) naar Mérida, 85 MXN (drie uur), route langs de dorpen i.p.v. de snelweg

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Chichen Itza»

Nieuw wereldwonder Chichen Itza (32)

10 Juli 2016 | Mexico 2016 | Mexico | Laatste Aanpassing 11 September 2016

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking