Reisverhaal «Mandalay: over de stad en haar omgeving»

Myanmar 2012 | Myanmar | 0 Reacties 02 Oktober 2012 - Laatste Aanpassing 18 November 2014

Mandalay heeft een stratenpatroon als een schaakbord, vergelijkbaar met New York. Als ik rondkijk in het straatbeeld zijn er verder weinig gelijkenissen met een metropool. Deze vrij jonge stad heeft veel meer weg van een kleine provinciestad. Gelukkig zijn er een aantal bezienswaardigheden die een bezoek de moeite maken. Ook als uitvalsbasis voor een dagtocht in de omgeving is Mandalay uiterst geschikt.

Sagaing Hill

In het Nylon Hotel regelen ze een taxi voor een dagtrip naar Sagaing, Ava en de U Bein Bridge in Amarapura. Je kan de verschillende plaatsen met de lokale bus bereiken, maar dat kost je natuurlijk veel meer tijd. Als je alles op één dag wilt combineren, huur je het best een auto met chauffeur (25000 kyat). De stad Sagaing en de gelijknamige heuvels liggen op 21 kilometer van Mandalay. Waar ze in Myanmar wel weg mee weten, is dat ze heiligdommen altijd bovenop een berg leggen. Ik geef toe, de hoogte heeft wel iets sacraals, maar waarschijnlijk heeft het meer te maken met boetedoening. Eerst afzien, dan pas zielenheil.

We staan aan de voet van de heuvel die naar de indrukwekkende Soon U Ponnya Shin-pagode leidt. De trappen zijn op sommige stukken steil en kruipen in de billen bij het stijgen en in de kuiten bij het dalen. Er is nochtans boven aan de top ook een ingang die je met de auto kan bereiken. Waarom heeft de chauffeur ons daar niet afgezet? Als je tot de top met de wagen rijdt, moet je binnen langs de officiële ingang. Je betaalt dan 3 dollar aan de overheid. Het is best sympathiek dat onze chauffeur hierop inspeelt. Jammer dat er – omdat hij amper een woord Engels spreekt – bijna geen communicatie is. Anders hadden we dit waarschijnlijk wel op voorhand geweten. Of misschien heeft hij er wel iets van gezegd, maar hebben wij gewoon ja geknikt op al het onverstaanbaars.

Sagaing is een belangrijk religieus centrum waar ook dit heiligdom deel van uit maakt. De pagode is gebouwd in 1315 op het moment dat Sagaing ook de hoofdstad werd van het Birmaanse rijk. Deze plek zou door Boeddha zijn bezocht. Wat wij zien, is alweer heel veel kitsch. Daar ontsnap je niet aan in Myanmar. De vergulde stoepa wordt bekroond met een schitterende hti, een soort parasolspits. In de pagode kijk je je ogen wel uit op alles wat blinkt, maar het is vooral het vergezicht vanaf het tempelterrein dat je aandacht vereist. Als je over de balustrade heen kijkt, is het moeilijk om een stukje Myanmar te vinden zonder goudkleurige puntjes. De stoepa’s staan langs alle kanten her en der over de heuvels en de vlakte tot aan de Ayeyarwady rivier verspreid. Zover het oog reikt. Voor we aan de afdaling beginnen, drinken we nog iets in de tearoom aan de tempel. En bar with a view is een understatement. Je hebt niet alleen een machtig weids uitzicht, je zit ook boven de afgrond – weliswaar op een soort houten vlonder (die het hopelijk niet begeeft).

Ava

Vanaf Sagaing rijden we naar Ava (Inwa), een stad die op een eiland ligt dat is omringd door verscheidene rivieren. Na de val van Bagan wisselen Ava, Sagaing en Amarapura elkaar af als koningssteden en Mandalay is tot 1885 de rangensluiter. Daarna veroverden de Britten Birma en was het land onderdeel van het Britse koninkrijk. De Ava-brug verbindt Ava met Mandalay. Onze chauffeur heeft een ander plan en dropt ons aan een overzetbootje (dat je natuurlijk apart moet betalen – 1000 kyat/persoon). Als je per sloep op het eiland toekomt, zit je vast. Er is geen andere mogelijkheid dan met een paardenkoets het eiland te bezoeken. Wil je het eiland met de fiets of scooter verkennen, dan moest je die al op voorhand gehuurd hebben. Eerst willen we te voet op pad, maar alles ligt ver uit elkaar. Het is niet dat we een volledige dag hebben. We staan bijna voor een voldongen feit. Eerst en vooral ben ik niet tuk op paardenkoetsen. Mijn hart krimpt ineen bij het zien van de magere beestjes die de zware karren moeten voorttrekken. Ze vragen nogmaals 5000 kyat voor een rondrit. De ene koetsier na de andere smeekt om werk. We haten paardenkarren, maar we belanden er toch in. Ons humeur zakt tot in onze schoenen. Een echte toeristenval! Het magere beest zet aan en we schokken het eiland rond. In het teakhouten klooster Bagaya Kyaung - waarschijnlijk de hoofdbezienswaardigheid van Ava - gaan we niet binnen. Je moet er een taks van 10 dollar aan de overheid betalen (Mandalay comboticket). Dit ticket had je vroeger nodig om het eiland te bezoeken. Op het eiland zelf vraagt er niemand naar. Je moet het wel voorleggen aan het Bagaya Kyaung en de Maha Aungmye Bonzan. Wij aanschouwen enkel de buitenkant van de kloosters. In plaats daarvan gaan we in de rijstvelden zitten en genieten van de toch wel prachtige omgeving. Daarna bezoeken we de Nanmyin wachttoren voor het uitzicht en enkele ruïnetempels waarin nog heel wat mooie details bewaard zijn gebleven. Het is de eerste keer op onze reis dat een must see een tegenvaller is. Niet qua omgeving, wel qua organisatie. De volgende keer zouden we het zeker anders proberen doen. Een voorwaarde is natuurlijk wel dat je met een chauffeur op pad bent die voldoende Engels kent. Op een drafje doen we achter in de koets een rondje eiland en ik ben blij dat ik na anderhalf uur terug aan de overzetboot sta. ’s Avonds ontmoeten we een Amerikaanse en een Italiaan. Zij vonden deze trip amazing. De meningen zijn duidelijk verdeeld.

U Bein Bridge

Onze laatste stop is Amarapura. Daar ligt de U Bein Bridge, die met zijn 1200 meter meteen de langste teakhouten brug ter wereld is. In tegenstelling tot de foto’s is de brug veel lager, met andere woorden, het water staat momenteel veel hoger. Voordeel van het regenseizoen is er dat er veel minder toeristen zijn. Tegen het vallen van de avond neemt de drukte lichtjes toe. Iedereen is hier voor een zonsondergang. Tijdens het wachten raken we op de brug aan de praat met een oude monnik. U Ott Ta Ma woont in een klooster in Amarapura. Hij vertelt over zijn leven. Hij is nog maar vijf jaar geleden in het klooster getreden als monnik. Het klooster waarin hij verbijft is niet gericht op studie van teksten, wel op meditatie. Mijn vragen begrijpt hij niet altijd – hij spreekt nochtans redelijk goed Engels – ofwel word ik een tikkeltje te kritisch. Hij neemt ons mee naar een tempel aan de overkant van de brug. In de witte Kyauktawgyi pagode toont hij ons een mooie muurschildering. We keren samen terug voor de zonsondergang. We hebben geen geluk. De bewolking steekt er een stokje voor. Toch genieten we van de avond die valt en nemen afscheid van U Ott Ta Ma.

Mandalay

We hebben genoeg heiligdommen boven op een heuvel bezocht, dus beslissen we om niet naar Mandalay Hill te gaan. Geen idee of we ons dit moeten beklagen. De Amerikaanse vond het in elk geval amazing, maar haar oordeel is voor ons geen maatstaf meer. We beslissen om met de fiets door de stad op pad te gaan. Eerst rijden we een gans stuk in zuidelijke richting de stad uit langs de Sagaing-Mandalay Road. Oriëntatie is niet moeilijk dankzij het schaakbordstratenpatroon. We fietsen naar de Mahamuni Paya. In de buurt ervan zijn veel ambachtslieden aan het werk. Naast houtsnijders en steenhouwers zijn ook bladgoudmakers druk bezig (ter hoogte van de 36ste straat met de 77ste kan je het volledige proces met Engelstalige uitleg volgen).

Aan de oostelijke ingang zit een grote mythische leeuw die je binnenleidt langs een pad van winkeltjes met vooral religieuze souvenirs. Wij kopen er een paar stickers met Aung San Suu Kyi op. Op de binnenkoer van het heiligdom heerst er een gezellige drukte. In een gebouwtje staan zes bronzen beelden. Deze zouden afkomstig zijn uit het tempelcomplex van Angkor Wat in Cambodja. Het verhaal doet de ronde dat de beelden genezende krachten bezitten. En dat verklaart waarschijnlijk de drukte van pelgrims rond de beelden. De driekoppige olifant Erawan is sterk in trek bij de kinderen. In een ander zaaltje hangt een grote, tradionele Birmese gong aan een balk, gedragen door metershoge, gietijzeren figuren. Ik koop er een miniversie van als souvenir.

Het Boeddhabeeld dat in de Mahamuni paya vereerd wordt, zou 2000 jaar oud zijn. De oudheid valt niet met het blote oog te verifiëren. Er ligt immers al een laag van vijftien centimeter bladgoud op en dat verhoogt dan weer het kitschgehalte. Hij ziet er zelfs al licht vervormd uit. Enkel mannen mogen een blaadje goud op het beeld aanbrengen. De vrouwen zitten braaf voor het beeld het spektakel gade te slagen. Op het tempelterrein zijn er nog veel bijgebouwtjes. Er zijn ook nog een pond, een kloktoren en het Maha Buddhavamsa word Buddhism museum waarbij vooral de kaart van Azië met de belangrijkste religieuze Boeddhistische plaatsen in het oog springt.

Met een halfslachtig kaartje uit de Lonely Planet zoeken we onze weg naar het Shwe In Bin Kyaung. Dit teakhouten klooster ligt aan de Thinga rivier, ter hoogte van de 38ste straat met de 89ste straat. Het roodbruine hout is fijn gesculpteerd met allerlei mythische figuren en andere ornamenten. Op het moment dat wij er zijn, ligt het klooster er verlaten bij. Af en toe zie je tussen de woningen een van de monniken wegglippen.

In de Lonely Planet staat een fietstoer uitgestippeld. Na het bezoek aan het klooster rijden we naar het beginpunt van deze tocht ter hoogte van de Eindawya Street. We leerden Mandalay kennen als een drukke stad, maar op deze route heb je eerder het gevoel door een groot uitgevallen dorp te fietsen, met andere woorden, de achterbuurten van de grootstad. We volgen niet echt op het (onduidelijke) kaartje, maar rijden eerder op het gevoel wat straten in en uit. Als je het kanaal oversteekt langs een teakhoutenbrug worden de mensen vriendelijker, maar de omgeving wel groezeliger. Je vraagt je soms af of je echt langs die vuilnisbelten moet passeren. Op de Afternoon Market zorgen de kleurige en geurige bloemen gelukkig voor wat afwisseling in het straatbeeld. We rijden nog een stukje langs de Ayeyarwaddy rivier, maar de havenbedrijvigheid verhindert toch wel het pittoreske zicht dat we er ons bij hadden voorgesteld. Op het gevoel – straatje in, straatje uit – en terug met veel mingalaba’s keren we terug naar het centrum van Mandalay en nemen afscheid van deze stad die ons een dubbel gevoel oplevert.

Vverschenen in Wegwijzer, Myanmar, december 2012

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van Myanmar

Finally Burma 2012 (65)

08 Augustus 2012 | Myanmar 2012 | Myanmar | Laatste Aanpassing 11 November 2013

  • Amarapura
  • Bagan
  • Monywa

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking