Reisverhaal «Nai Yang: 2014 versus 2016»

Nostalgie: Phuket - Surat Thani - Bangkok | Thailand | 2 Reacties 01 April 2016 - Laatste Aanpassing 08 Mei 2016

De letters op mijn computerscherm zwellen alsof ze opzettelijk mijn aandacht willen trekken. Phuket Beach Clean-up verschijnt er. Het beeld van milieuliefhebbers die met vuilniszakken en prikstokken het strandvuil te lijf gaan, is het eerste wat in mijn gedachten springt. Tot ik verder lees. De kustlijn van Phuket onderging in 2014 een ware metamorfose. Als je letterlijk over woorden kan struikelen, ga ik nu onderuit. Ik reken er zo op dat ik mijn vertrouwde strandplaats in onveranderde staat zal aantreffen. Amper twee jaar later. Mijn ticket heb ik al lang op zak. Er is geen weg terug. Het enige wat ik kan doen, is met eigen ogen aanschouwen hoe Nai Yang Beach de veranderingen heeft doorstaan.

De Phuket Beach Clean-up is het noodzakelijke gevolg van jarenlange politieke laksheid en corruptie. In 2014 namen de militairen de macht over. Dat is nu niet meteen iets wat ik toejuich. Toch vloeide hier een aantal positieve acties uit. Het Phuket Beach Clean-up project wil publiek grondbezit teruggeven aan het volk en uit handen trekken van zakenmannen die corrupte deals sluiten met de lokale overheid in Phuket. Het gaat niet alleen over illegaal gebouwde bars en restaurants, maar ook over commerciële activiteiten op het strand. Er is op Phuket blijkbaar niet alleen een taximaffia, er bestaat ook een soort beachmaffia.

Het is het streefdoel om de impact van de mens op de natuur te beperken. Wat houdt dat concreet in? De verhuur van strandstoelen wordt aan banden gelegd. Ook allerlei strandactiviteiten zoals verhuur van bootjes, massages of leuren met koopwaar wordt verboden of alleen toegelaten in bepaalde zones. Er zal ook geen enkel gebouw meer toegelaten worden op minder dan tien meter van het strand. Alles wat illegaal neergepoot is, zal onverbiddelijk met de grond gelijk gemaakt worden.

Mijn duurzame ziel juicht.

Maar.

Hoe tref ik mijn geliefkoosde Nai Yang aan…

De aftandse Airport bus dropt me langs de hoofdweg, aan de Family Mart. Ik vind het zalig dat ik met mijn ogen dicht de weg vind. Ik geniet, maar inspecteer de kilometerlange straat op veranderingen. Het kleine marktje is er nog, daarnaast het Eco Guesthouse waar ik ooit logeerde. Aan de overkant is een nieuw guesthouse dat een duikerspubliek wil trekken. Daar kan ik gerust voorbijgaan. Het resort dat in 2014 in de afwerkingsfase was, is nu geopend. Al ziet het er niet meteen drukbezocht uit. Voor ik het besef, sta ik voor Pensiri House. Er valt een gevoel van rust over mij. De vermoeidheid speelt mee. Maar toch. Dit is – hoe cliché het ook klinkt – bijna thuiskomen. Het bed wil me tussen zijn fris opgemaakte lakens ontvangen, maar er is iets wat nog meer lonkt. Op het strand kan ik ook dutten. Ik kan dan meteen mijn inspectieronde verderzetten.

Het overwoekerde wegeltje tussen de twee luxe-resorts ziet er onaangetast uit. Normaal gezien loop ik nu recht op het restaurant dat bij mijn pension hoort. Op vertoon van mijn sleutel krijg ik er tien procent korting. Ik ga er meteen een hapje eten. Alhoewel. Op de plaats waar het ene restaurantje naast het andere lag, ligt nu alleen zand. Het strand heeft zijn plaats teruggewonnen. De grote massageruimte is als enige overeind gebleven. Langs de rechterkant lijkt er minder veranderd. Daar zijn er nog steeds winkeltjes en eethuisjes, ook op het strand. Aan het einde van de rij vind ik Phen’s Restaurant terug. De indeling, opstelling… zijn exact dezelfde. Alsof ze het in zijn geheel driehonderd meter verder hebben geplaatst.

                

De parasols deinen mee op het ritme van de avondwind. De witte ligzetels staan er niet. De strandkussens liggen op rieten matten. De prijs om eentje te huren is onveranderd, ook al krijg je minder waar voor je geld. Wat het meeste opvalt, is dat het er veel minder zijn en dat er nog veel minder mensen op het strand zijn.

Niet dat ik het erg vind.

Maar.

Hoe zit het nu met de inkomsten uit het toerisme…

Het strand is dunbevolkt, veel restaurants wachten op eters. Een paar resorts lijken succes te hebben. Daar staan de ligzetels gratis rond het zwembad zodat ze geen 100 baht (€2,5) bij lokale uitbaters moeten spenderen. All inclusive. Van opstaan tot slapengaan.

Het toerisme lijkt achteruit te gaan, hoewel in de straten achter de kustlijn nieuwe projecten uit de grond schieten als paddenstoelen. Nee, niet als strandstoelen, die zijn er niet meer. Uur na uur landt vliegtuig na vliegtuig met honderden toeristen. Waar zijn ze? Alvast niet op Nai Yang Beach.

              

Ik weet te weinig over de politieke situatie en bedoelingen van het militaire regime. Ik weet ook niet hoe de plaatselijke bewoners van Nai Yang over de veranderingen denken. Op mijn vraag krijg ik alleen een glimlach als antwoord. Die smile betekent niet dat ze tevreden zijn, maar wil zeggen dat ze hier liever niet op antwoorden.

De transformatie die Nai Yang Beach heeft ondergaan, is niet drastisch. Voor de individuele toerist is het zelfs een verbetering. De massatoerist kruipt weg in zijn luxe-oord. Als de plaatselijke middenstand dit maar overleeft. Het boeddhisme zegt dat niets permanent is. De Thai nemen aan wat hen overkomt. Ik zal daar ook maar uit leren voor als ik nog een keertje terugkom.

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Nai Yang Beach»

 

Plaats een Reactie

Anneleen @Cathy: ik heb ook geen idee of het gewenste effect zal bereikt worden. Er wordt misschien nog meer geld uitgegeven aan en in de resorts die zelden in handen van Thai zijn, dan bij de kleine uitbaters. Geplaatst op 08 Mei 2016
Cathy In Bang Saphan werd ons verteld dat er minder mensen kwamen dan voorheen. In Pai merkten we zelf minder drukke dagen. Misschien dit komende seizoen beter? Ik hoop het voor de Thai, voor ons idd prettiger. Geplaatst op 08 Mei 2016

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking