Reisverhaal «Zee van tijd»

Honderd dagen rijst (2013-2014) | Thailand | 8 Reacties 08 Januari 2014 - Laatste Aanpassing 11 Februari 2014

"Aan het strand vind je soms een door de vloed achtergelaten aantal voorwerpen dat zo perfect van compositie en kleur is dat je onwillekeurig opkijkt of je in de verte niet de schim van Kandinsky ziet wegschuifelen. Verwonderd vraag je je af hoe een paar golfslagen zo'n als vuurwerk exploderend stilleven daar neer hebben kunnen werpen. Een blauwe plastic deksel, een halfvergaan stuk verrafeld oranje vissersnet, een geel brok hout, pokdalig van stookolie en vraat van paalwormen, en een handvol schelpen en zilveren visjes. Als je schilder was zou je de neiging hebben om alles precies zo op een stuk spaanplaat te bevestigen. Het vreemde is dat als je er een eindje vandaan loopt je er niets meer van ziet. De compositie en de kleuren zijn verdwenen. Alles heeft de kleur van zand."

Uit: Zomer Hitte, Jan Wolkers

Ik vlij me neer in het zand, links en rechts van mij tuur ik naar de uitgestrektheid van de kust. Het is elf uur en ik tel niet meer dan een tiental mensen op het strand. Low season? Helemaal niet. Bij de zoektocht naar een bungalow weergalmde steeds full. Waar zijn deze vakantiegangers die duidelijk geen strandgangers zijn dan? Geen idee. Ik weet wel wat ze doen. Niks. Uiteindelijk doe ik hetzelfde. Ook niks. Alleen zit ik op het strand en zij elders, op hun bed, in de schaduw van hun bungalow, bengelend in een hangmat.

De eerste alinea van Zomer Hitte van Jan Wolkers. Ik ben verstomd door zijn waarnemingsvermogen. Bespiedt hij mij? Ziet hij wat ik zie? Ik ga rechtop zitten en aanschouw de strook afval. Helderwitte schelpjes zitten ertussen gevangen. Hoe kunnen mensen zo argeloos afval dumpen. Alleen ergernis bekruipt mij, zonder enig gevoel voor de esthetiek van de rommel. Ik zie niet wat Wolkers ziet.

Mensjeskijken. Vaak dezelfde mensjes. Twee Nederlandse stellen die vrolijk discussiëren over waar ze in Bangkok gaan logeren. Een oudere man met zijn Thaise vriendin, nog een beetje onwennig. Het Italiaanse gezin. Is de kerstvakantie niet gedaan? Twee moslima's op het bankje achter mij. In deze regio duiken de hoofddoeken op. In schril contrast met mijn bikini. Jonge koppels tortelen op het strand. Ze hebben geen afleiding nodig. De Britse kerel, ook alleen, handig om een praatje mee te slaan. Heeft dat meisje echt een tatoeage van een verliefde smurf op haar kuit?

De golven zijn krachtig, de dag kabbelt voort. Liggen, lezen, lunchen.

De avond valt, de strandbar loopt vol. Ik zie ze niet, maar ik hoor ze wel, vlak naast mij ruist de zee. Ik eet green curry en nip van een daiquiri.

Ik zit gevangen in het niets doen, de afzondering, het gebrek aan afleiding. Gevangenschap en vrijheid liggen soms zo dicht bij elkaar. Ik geniet van de volkomen vrijheid van niets doen, de afzondering, het gebrek aan afleiding.

Maar er is geen ontsnappen aan.

Alhoewel, een fikse heuvel verder, een fietstocht van een zestal kilometer later, voel ik de stadstenen. Stad, een groot uitgevallen dorp. Bij gebrek aan souvenirs sprokkel ik als een hamster die de wintermaanden moet overleven knabbels en drankjes, ook al heb ik geen koelkast. En dan ga ik plots weer verlangen naar het strand. Naar geen keuzes hebben, alleen maar eten waar iedereen eet, naar liggen en niets doen.

De strandbar loopt vol. De golven klotsen vertrouwd. Ik bestel red curry en een daiquiri. 

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Bang Saphan Yai»

Zon, zee en strand in Bang Saphan Yai (9)

08 Januari 2014 | Honderd dagen rijst (2013-2014) | Thailand | Laatste Aanpassing 08 Januari 2014

  • De selfiemaker en de selfie
  • Reuzenkwallen
  • Zicht vanaf balkon van mijn hut

 

Plaats een Reactie

Anneleen Leuk Annet, om zo snel van je te horen. Ik bekijk jullie blog zeker!! Ik heb de regen enkel op de trein meegemaakt! Groetjes aan Jaap en Riet. Geplaatst op 10 Januari 2014
annet zwaneveld Hoi Anneleen, We hebben elkaae gisteren ontmoet tijdens het eten. Ik zeit toen dat ik jouw reisverslag zou volgen...bij deze. Ik hoop dat de reis vandaag goed is verlopen en dat je veilig bent aangekomen. Ons blog is te vinden op willemenannet.blogspot.com. Nog veel plezier en ik schrijf je nog. Annet Geplaatst op 10 Januari 2014
lut Je valt niet uit de toon qua schrijfstijl, want de aanvang met een stuk van Jan Wolkers was mij niet onmiddellijk opgevallen. Geplaatst op 09 Januari 2014
Julie Heerlijke schrijfsels, Anneleen... Voor ik 's avonds mijn berichten op smartschool check, ga ik nog even bij jou op bezoek in Thailand. Ik hoor de zee door jouw pen. Zalig hoe je daar ligt niets te doen. (Wel raar hoor, geen Anneleen op het Lyceum... Alsof de school zelf ook even met vakantie is ;-)) Liefs! Geplaatst op 08 Januari 2014
Isa Mooi!!! Geplaatst op 08 Januari 2014
Annelee @Anne: tis ook raar om niet in de gekende routine te zitten en dikke kus voor Mattea, Ella en Mona @Patricia: ik hoop nog veel zonnestraaltjes te laten schijnen tijdens jullie wintermaanden, bedankt voor de leuke commentaar Geplaatst op 08 Januari 2014
Patricia Bedrijvig als je hier in België bent, zal het inderdaad wel een groot contrast zijn met al dat nietsdoen. Maar het levert wel zeer mooie mijmeringen op. Het leest alsof ik er zelf ben, op dat strand. Bedankt voor deze golf van vakantie in mijn hoofd in een zee van grijze, koude en alledaagse beslommeringen. Geplaatst op 08 Januari 2014
Anne Mo zeg ik ben jaloers!!!! Heerlijke die zee! Het is zo vreemd om je voetstappen niet te horen boven ons. Mattea vroeg gisteren:"Is Anneleen nog altijd in Thailand? Waarom?:)). Enfin om maar te zeggen dat we je missen! Dikke zoen! Geplaatst op 08 Januari 2014

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking