Reisverhaal «Ho Chi Minh City: straatverkopers en luxeboetieks»

Honderd dagen rijst (2013-2014) | Vietnam | 3 Reacties 16 Februari 2014 - Laatste Aanpassing 17 Februari 2014

De koloniale gebouwen, brede boulevards met luxueuze boetieks, een koffiebar op elke straathoek. In Ho Chi Minh City waan je je vaak in een westerse stad. Je doet hier ook eerder aan museumhoppen dan aan tempelspotten. Als duizend brommers kris kras door elkaar voorbijrazen, straatverkopers gehurkt hun koopwaren uitstallen en ze de hele dag door luidruchtig noedelsoep slurpen, ben je in een flits terug in het oosten.

“Madam”, hoor ik, “motortaxi?” Ik haal mijn vriendelijkste ‘no, thank you’ boven. Madam, miss, madam… de lokroepen gonzen en mijn afwimpelen wordt elke minuut kordater. Ik bedank al van zodra ze mij nog maar aankijken. Ik wandel, dus ik ben. Een armoezaaier. Ik tel niet mee in het verkeer.

Een museum kost minder dan een toiletbezoek. Je betaalt 10000 à 15000 dong, zo’n 30 à 50 eurocent. En je kan er nog een toiletstop bijmaken. Ik start met het Museum voor Schone Kunsten voor ik me confronteer met het oorlogsverleden. Maar ook in de kunstwerken is het Vietnamese gevecht tegen de bezetters alomtegenwoordig. Je wandelt door een koloniaal huis dat met zijn vele kamers en hallen de kunstwerken op zijde of in lakwerk eer aan doet. In het Historisch Museum vallen de boeddha’s uit verschillende perioden en streken in de smaak. Ik woon er ook een water puppet show bij. Hilarisch. De traditionele houten poppen scheren en gekscheren over het water. In het tafereel Vossenjacht is de vos de boer te snel af en heeft een eendje te pakken. In de Vissenvangst slaagt de boer erin drie vissen te vangen.

De foto’s in het Museum van de Oorlogsmisdaden tegen Vietnam bevestigen mijn afschuw voor oorlog en in het bijzonder chemische wapens. Ik denk aan Syrië. De mens leert niet. Dodelijke taferelen zijn één ding. Mensen met de doodsangst in hun ogen zijn nog aangrijpender. En de gevolgen op lange termijn. Een reeks foto’s met doodgeboren foetussen en misvormde kinderen. Dit bezoek moet, maar je gemoed wordt er niet beter van.

Om mijn hoofd leeg te maken wandel ik naar een aantal pagodes. Mijn timemanagement laat te wensen over: gesloten op de middag (van 11u tot 14u). Ook het Museum van de Zuid-Vietnamese Vrouw houdt een lange siësta. Vooraleer ik de tocht naar de rand van de stad aanzet, check ik mijn reisgids. De Pagode van de Jadekeizer is open. Bevreemdend. De taoïstische goden zijn eerder poppenkastfiguren. Maar dan griezelige. Ze hebben niet de gestroomlijnde aantrekkelijkheid van een Boeddha. Integendeel. Toch staan boeddhistische symbolen vredig naast de taoïstische. Uiteindelijk willen ze van beide hetzelfde bekomen: good luck, good fortune, long life.

Dan richt ik mij op het kolonialisme en kapitalisme van de stad. De belangrijkste gebouwen zoals het stadhuis, de Notre Damekathedraal (of beter: groot uitgevallen kerk), de stadsschouwburg, het postgebouw liggen allemaal langs de Duong Dong Khoi, een lommerrijke avenue. Je flaneert er tussen majestueuze hotels, luxekledingzaken en dure souvenirwinkels. Hotel Majestic, één van de oudste koloniale gebouwen, komt uit op de Saigon. Niet het bier, wel de rivier.

In de wijk Cholon bezoek ik nog een drietal pagodes. Drukbezocht. De wierookstokjes branden, er worden allerlei spreuken uitgesproken, papieren worden verbrand… Andere gebruiken dan ik gewoon ben. De tempels zijn wel mooi, toch ben ik er rapper op uitgekeken. Het zal dan toch de torso van boeddha zijn, die het hem doet. Ik beken.

Ho Chi Minh City, op zich een mooie stad. Mooier dan Bangkok. Maar ik voel de liefde niet.

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Ho Chi Minh City»

HCM: Straatverkopers en luxeboetieks (37)

14 Februari 2014 | Honderd dagen rijst (2013-2014) | Vietnam | Laatste Aanpassing 14 Februari 2014

  • Stadhuis

 

Plaats een Reactie

isa Wat mij is bijgebleven aan het museum van de oorlogsmisdaden was de stilte: zoveel bezoekers maar zo stil... Brede boulevards, luxe winkels, westers, wacht maar tot Hanoi :-) Geplaatst op 19 Februari 2014
Anneleen @nonkel Antoine: das teveel eer hoor! Ik ben wel op zoek naar een projectje, misschien moet ik me eens op Bangkok richten. Alhoewel het iets bescheidener mag zijn ook! Geplaatst op 19 Februari 2014
Antoine Fonck Ho Chi Minh City heette destijds Saigon. Graham Greene heeft Saigon beschreven in "The Quiet American" (1952). Een mooi boek . Ik heb het gelezen meer dan 45 jaren geleden. Mijn oordeel is nu nog waard wat het waard is. Er zijn nog tal schrijvers die op een onvergetelijke wijze een stad tot onderwerp van een roman hebben gemaakt: Zafon (Barcelona), Pamuk (Istanbul) en recent Stefan Hertmans (Gent in "Oorlog en terpentijn"). Kies jij ook maar eens een stad uit ... je weet maar nooit. Je schrijft treffend. Geplaatst op 18 Februari 2014

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking