Reisverhaal «Dag 2 Manila»

DE GROTE REIS! | Filipijnen | 0 Reacties 10 April 2013 - Laatste Aanpassing 22 April 2013

10/04/13

We wandelen opnieuw op ons gemak naar
het kantoor van Gabriela, maar wat is het hier warm ! Het is dan
ook volop zomer ! Het zweet loopt van onze ruggen, en we
installeren ons dankbaar aan een blazer ! De kindjes leven zich
uit op de oeroude, maar superdegelijke massieve slijpers(ken je ze
nog, : je klemt het potlood in het gat en met zo een hendeltje
draai je er een punt aan !;-). ze houden zich superflink, want
2h lang horen we hen niet !

Obeth geeft heel duidelijk een
overzicht van wat Gabriela zich mee bezighoudt vooral sinds de
voorbije 3 jaar.
In 2009 vond een belangrijke
verandering plaats. Tot dan werkte Gabriela of « the national
alliance of women » als overkoepelende organisatie, en men kon
enkel lid worden als onderdeel van andere organisaties. In 2009 werd
beslist de organisatie open te trekken en om te vormen tot een
massa-organisatie, waarbij je ook individueel lid kan worden grote
voordeel hierbij is dat je vrouwen uit kleine dorpen veel
gemakkelijker tot Gabriela kunnen toetreden en eventueel zelfs zelf
een lokaal comité uit de grond stampen. De organisatie wordt
hierdoor veel toegankelijker.

Vorig jaar tijdens het nationaal
congres werden de krijtlijnen en prioriteiten voor de komende jaren
uitgetekend.

De belangrijkste taak van Gabriela is
het organiseren van vrouwen. Ze werken op verschillende niveaus, en
richten zich voornamelijk op het orgniseren, campagne voeren,
gemeenschapswerk, vrouwenmishandeling, holebirechten, freedom of
speech, en politieke moorden.

President Aquino werd verkozen in 2010,
na een moordend beleid van President Arroyo, maar men heeft niet echt
het gevoel dat er veel verandert. Het gebeurt alleen iets subtieler ;
waar vroeger leiders bijna openlijk vermoord werden, worden ze nu
aangeklaagd voor vermeende corruptie, diefstal... .

Een belangrijke lopende campagne
betreft geweld tegen vrouwen. Dit vormt nog steeds een groot
probleem, en niet in het minste omdat het vaak gebeurt door
Militairen, die vanuit hun machtspositie vrouwen misbruiken.

Obeth vertelt over een 16-jarig meisje
die zij -als psychologe opvolgt- en waarvoor een zaak lopende is. Het
meisje was uitgenodigd op een militair festival in een kamp, en bij
terugkomst was zij helemaal in shock. Sindsdien heeft ze geen woord
meer gezegd, medisch onderzoek heeft uitgewezen dat ze is verkracht,
maar er zijn geen getuigen.

Je merkt dat dit onderwerp Obeth nauw
aan het hart ligt : ze is heel verontwaardigd en oppert terecht
dat mensen in uniform de bevolking dienen te beschermen, en geen
misbruik te maken van hun machtspositie.

Zij werkt vanuit Gabriela concreet met
slachtoffers van seksueel misbruik.

Door middel van humor trachten ze de
aandacht te vestigen op vrouwenthema's, bijvoorbeeld met flyers in
stripvorm, of ludieke modeshows, waar elk kleed één van hun thema's
voorstelt.

In manila zjn er maar liefst
20.000leden verdeeld over 90 lokale afdelingen !

Het gemeenschapswerk wil ik nog weten,
hoe dat in zijn werk gaat. Vanuit Gabriela zijn ze ervan overtuigd
dat empowerment zeer belangrijk is. Door vrouwen op te leiden in een
aantal basisthema's zoals gezondheismedewerker, of psychologisch
ondersteunend medewerker, kunnen deze vrouwen in de lokale afdelingen
verder werken, en zo krijg je een soort waterval effect, waarbij de
gemeenschap op termijn « zelfonderhoudend » kan werken.
Zo slaagt gabriela er in om ook zeer afgelegen dorpen te bereiken
door regelmatig vormingen en bijscholingen te geven. Zeer interessant
allemaal !

De tijd vliegt, en de kindjes hebben
geen kik gegeven ! Wij hebben weer een pak interessante
informatie bijgekregen,

we hadden de kids beloofd in de
namiddag te gaan zwemmen, er is een publiek zwembad vakbij, maar als
blijkt dat dit gesloten is, zijn we allemaal zwaar teleurgesteld, de
wachter kan ons niet zeggen waarom het gesloten is op een moment dat
het eigenlijk open moet zijn, we mogen morgen terugkomen... ik krijg
een heus « Boliviegevoel »...;-)

we trekken dan maar naar een
shoppingmall voor at afkoeling, en als daar een atelier aan de gang
is voor kinderen om te schilderen en Jenna er absoluut aan wil
deelnemen, keert Mohamed met ilyan naar huis, en installeer ik mij
buiten, want ouders zijn niet toegelaten, en Jen wil mij absoluut in
de buurt. Het is geweldig om te zien, hoe ze zonder mij toch haar
plan trekt met de juffen ! Ze trekken perfect hun plan, ondanks
het feit dat ze elkaars taal niet spreken ; ik ben ook wel fier
op onze dochter dat ze gewoon 2h durft deelnemen aan de activiteit,
zonder ook maar 1x naar mij te vragen ! Je merkt toch wel dat ze
een serieuse vooruitgang gemaakt heeft op het vlak van durven en plan
trekken !

De volgende dag is er niks gepland,
want Tondo is voor de dag erop, dus doen we het héél rustig aan,
met rusten, rusten, en rusten !