Reisverhaal «Beijing, de tempel van de Hemel»

Beijing | China | 0 Reacties 25 Juni 2016 - Laatste Aanpassing 01 Juli 2016

We willen twee bezoeken afleggen vandaag. De Verboden Stad eerst.

Het is van gisteravond geleden dat we op Het Plein van de Vrede waren maar het is vandaag bepaald niet rustiger. We drummen ons met duizenden andere bezoekers doorheen de controlepost om alle rugtassen te scannen. Men neemt overal uitgebreide veiligheidsmaatregelen. Eerst door de grote poort en dan kom je al op een voorplein van De Verboden Stad. Je kunt verschillende kanten op om een bepaald deel van de stad te bezoeken. Wij zijn ons nog aan het oriënteren. Niet alleen de hitte, het is meer dan 37°, maar ook de drukte is te groot. Wij hebben er helemaal niet aan gedacht dat het weekend de uitgelezen periode is voor de Chinese bevolking om historische plaatsen te bezoeken. Daarom besluiten we een wandeling langsheen de mooie gracht van het paleizencomplex te maken naar een andere poort en nog geen ingangsticket te kopen. Een rustig tochtje van een goed uur. Op de terugweg naar het Peking Station Hostel, waar we verblijven, passeren we een heel mooie bronzen muurplaat van meerdere meters breed waarop in bas-reliëf de oude geschiedenis van de stad is afgebeeld. Er staan ook twee sierlijke vrouwenfiguren naast.

Onze lunch gebruiken we in het restaurant dicht bij ons verblijf. Gisteravond hebben we daar al eens lekker gegeten. De enorm vriendelijke ober breekt zowat in twee bij dit weerzien. En nu nemen we foto's van onze bestelling om zo zelf onze 'point it' te maken. Een goede maaltijd vraagt een korte siësta en dan vertrekken we voor onze tweede reisdoel: De Tempel van de Hemel.

Met de metro er naar toe reizen gaat prima. Alles is zeer overzichtelijk én ook Engelstalig aangeduid, alles verloopt stipt en ordelijk. Maar het voelt heel raar dat niemand oog heeft voor elkaar, alleen maar kijkt of hij of zijzelf wel een goed plaatsje heeft. Ze 'zien' of 'horen' niets. Al donder je van de metrotrappen met al je spullen, men zou nog langs je heen lopen. Dat was in Rusland nooit het geval.

Nu hebben we wel tickets gekocht aan De Tempel van de Hemel maar... . Het is al halfvijf en binnen een half uur sluit de tempel maar we kunnen nog de tuinen bezoeken. Daar betalen we wél voor en ik krijg met mijn pas zelfs een mooie korting vanwege zestig+. Wat hebben we dat goed geregeld vandaag, geen enkel gebouw binnenin bezocht... we zullen de openingsuren beter moeten controleren. Van de vele tempels die de Chinese hoofdstad rijk is, is de Taoïstische Tempel van de Hemel in het gelijknamige park misschien wel de mooiste en de bekendste. Hier kwam de keizer tweemaal per jaar bidden voor een goede oogst. De tuin, die uit eeuwenoude cederbomen bestaat, is mooi, schaduwrijk en zeer sfeervol. Er staan exemplaren tussen, zo gegroefd en verweerd, dat hun grillige lijnenspel een perfecte weergave is op een schilderij van Van Goch. De vele ceders houden de warmte ver weg. Op een van de ruimtes tussen de bomen speelt een muziekgezelschap van circa 20 mensen. Veel instrumenten herkennen we niet maar één ervan lijkt heel veel op The Horse Head Fiddle. Anton welbekend dus. De vrolijke muziek, de klanken, het tempo en de omgeving bezorgen ons een blij gevoel. Het lijkt op een vriendengroep die hier voor hun en ons plezier komen spelen, vrijblijvend. En wij kunnen zomaar meegenieten. Mij blijft het verwonderen hoe de talenten van iemand zo verrijkend kunnen werken.

Uiteindelijk, bij het verlaten van het park, amuseren mensen zich op een heel andere wijze: dansmuziek uit luidsprekers en stelletjes per twee dansen iets wat ik de Chinese Wals noem. De meesten nog aan het leren, een paar al meer geoefend en heel elegant.

Hebben we vandaag de binnenkant van de gebouwen gemist dan hebben we nu toch een beetje 'de binnenkant' van het Chinese leven kunnen meemaken.