Reisverhaal «Park en Nanjing Food»

Nanjing | China | 0 Reacties 08 Juli 2016 - Laatste Aanpassing 11 Augustus 2016

Woensdag. Nanjing Food.

Het is middag als we met de trein Nanjing binnenrijden, een mega stad (7,7 miljoen inwoners). Weerom een stationshal als een luchthaven. Iets om te eten zullen we wel vinden. Het wordt Mac Donalds, we gaan voor het gemak zodat we snel naar ons verblijf kunnen. We vinden de metro en begeven ons naar het stadsgedeelte waar we zullen verblijven. Het is drukkend heet, het klimaat is hier al vochtiger. We moeten een hele tijd zoeken naar de juiste lokatie van ons hotel, sleurend met onze bagage. Hun doorgegeven plannetje is niet helemaal correct. Men is daar precies een beetje nonchalant in. Een paar verkopers van een naburige meubelwinkel helpen ons zoeken. Het uitzicht van de woonblokken hier is deprimerend, hopelijk valt het hotel wat mee. Maar uiteindelijk zijn we heel blij met de ruime, lichte kamer.

In de vooravond trekken we met de metro naar een ander stadsgedeelte. Hier is duidelijk de thuisbasis van de financiële sector. Felle neonverlichting en hoge gebouwen - New York waardig - lijken in het avondlicht constant van kleur te veranderen. Glimmende bestratingen en grote winkelpanden geven hier de groeiende welvaart aan. Voor een deel van de bevolking wel te verstaan.

Cathy heeft een adres van een eethuis (met uiteraard goeie recensies) gevonden. Op weg naar het restaurant Da Pang, op de zevende verdieping, passeren we boetieks als Dior, Versace, Hermès, ... . Gelukkig hebben wij niets nodig. De prijsklasse op de menukaart ziet er ok uit. Eerst een volgnummer trekken om na een half uurtje een tafel toegewezen te krijgen. Het vraagt wat over en weer gebrabbel met de ober om de bestelling te noteren. Hier krijgt men klassiek klaargemaakte streekgerechten. Enkele zoals lotusbloem in zoete saus of een pompoengerechtje spreken ons minder aan maar voor het overige smaakt het voortreffelijk. We ondervinden weer eens hoe belangrijk voedsel is. En de hygiene errond natuurlijk. Ons humeur is er in elk geval een stukje door bepaald. Maar als we op deze lange trektocht gezond eten hebben gevonden zijn we klaar voor de volgende stap.

Donderdag. Wandeling in Nanjing.

Nanjing heeft een paar uitstekende musea, maar wij willen de drukte ontlopen en een rustige plaats zoeken in het nabijgelegen park. Daar kan men wandelen langsheen de kilometers lange stadsmuur (33 km) en één van de 13 stadspoorten.

Nanjing betekent letterlijk “zuidelijke hoofdstad” en heeft een lange en veranderlijke geschiedenis. Het is altijd één van de meest belangrijke steden van China geweest. Een paar keer ook de hoofdstad. Het was gedurende zes dynastieën de plek waar de keizer zijn zetel had.

In de vorige eeuw kende de stad een zeer treurige periode. De Japanse troepen vielen in 1937 binnen en in 6 weken tijd sneuvelden ongeveer 300.000 inwoners. De mensen zijn ondanks het sombere verleden erg zachtmoedig en vriendelijk.

Het park is een letterlijke verademing, de vele meren en tuinen zuigen als het ware alle geluiden van deze stad op. Vooral ouderen en kleine kinderen maken er in de week gebruik van. We laten ons verleiden voor een ritje op een van de vele elektrische wagentjes om het park te verkennen. Ik voel me precies op schoolreis. Het briesje tijdens deze tocht is meer dan welkom. De mensen kijken verrukt naar de wat naïeve beeltenissen en de voor ons kinderlijke decoraties. Velen nemen een sierlijke pose om vóór al dat moois te worden vereeuwigd. Ik hou meer van de skyline, die doet me denken aan New York. (Wat heb ik toch met die stad?). Na die rit merken we dat de meeste mensen alleen maar de hoofdpaden bewandelen, zelden afwijken van een uitgestippelde route. Bij bezienswaardigheden is dat ook al opgevallen. Goed voor ons want zo vinden we al snel een heel rustige zithoek waar Cathy zich op een bank legt om wat te rusten. Een beginnende verkoudheid heeft haar te pakken.

In de vroege avond nemen we de metro en stappen naar een ouder stadsgedeelte, helemaal gerestaureerd en nu een uitgelezen locatie voor thee- en eethuisjes. We gaan een hamburger eten in een kleine zaak, door een Nieuw-Zeelander en zijn Chinese madam uitgebaat. We willen weer eens wat Westers tussen de kiezen. Althans, wat wij westers noemen. De frites erbij zijn heel goed, zelfs de ketchup, iets wat we anders zelden eten, smaakt. We zitten alleen op een balkonnetje op de eerste verdieping en slaan iedereen gade. Af en toe voel ik me wel een beetje "in Bokrijk", dat is natuurlijk het nadeel van al dat dure opknapwerk. De houten huizen zijn mooi, waarschijnlijk is dit vroeger een stadsgedeelte voor welgestelden geweest. Nu zijn er  alleen nog restaurants en souvenirwinkeltjes. Alle oorspronkelijke leven of gewone bewoning is verdwenen. Maar dat geldt bij ons ook, het is moeilijk daarin een evenwicht te vinden.

Op de terugweg verzeilen we in een open winkel- en woonbuurt vol animo. Alles blijft hier vrij laat open en het krioelt werkelijk van de mensen. Alle steegjes propvol. De huizen langs het water zijn sfeervol verlicht en iedereen staat te dringen om een selfie te kunnen maken, een ware rage. Maar het lukt ons doorheen die levendige mensenmassa onze weg terug te vinden.