Reisverhaal «Pingyao, met nieuw naar oud»

Pingyao | China | 0 Reacties 30 Juni 2016 - Laatste Aanpassing 18 Juli 2016

Gisteren zijn we met de hypermoderne hogesnelheidstrein vanuit Beijing in Pingyao aangekomen.

Pingyao, gesticht in de 14e eeuw en goed bewaard, ligt binnen de provincie Shanxi op zo'n 600 kilometer ten zuidwesten van Beijing. Gelegen in een langgerekte en kurkdroge vallei, omgeven door kale, rotsachtige en spitse bergtoppen, is Pingyao een stad die er nog net zo uit ziet als vele honderden jaren geleden. Zodra je één van de toegangspoorten naar de autovrije binnenstad doorgaat, waan je je zonder problemen terug in de tijd dat China nog door keizers en mandarijnen bestuurd werd. Met talloze donkergrijze stenen huisjes met karakteristieke daken, nauwe steegjes en harmonieuze binnenplaatsen, komt Pingyao misschien wel het dichtste in de buurt van de romantische voorstelling die veel mensen van China hebben. ’s Avonds als de honderden rode lantaarns aan gaan en handelaren hun waren op straat verkopen is de sfeer bijna magisch te noemen.

Ons verblijf, Pingyao Guangxu Palace Boutique Hotel, ligt hier middenin. Heel stil en traditioneel. De elegante kamer is bijna een voorstelling van het vroegere leven met een gigantisch bed op stenen gebouwd. Vroeger stond daar de kachel naast waarop men het eten klaarmaakte en kon de warme lucht onder het bed door worden geblazen. Het ganse gezin kon dan daarop slapen. Dus ruimte genoeg voor ons twee.

Het is heet vandaag. We willen naar het toerismebureau waar we de tickets moeten kopen om binnen te kunnen in de vele bezienswaardigheden van de stad. We stappen, zoals het plannetje aangeeft, buiten de stadsmuren. Daar zijn langsheen de stadsgracht grote, mooi aangelegde tuinen. Na een zoektocht blijkt het bureau zich dan toch binnen de muren te bevinden, plannetjes en afstanden zijn hier niet altijd erg duidelijk. De aldaar dienstdoende meisjes blinken uit in zwijgzaamheid en zelfs onvriendelijkheid, blijkbaar niet veel buitenlandse toeristen gewoon. Maar met mijn zestig plus kan ik weer overal gratis in, mooi meegenomen. Cathy moet vrij veel betalen, het is hier fors duurder dan Beijing. Daar houdt ze natuurlijk niet van.

Een eerste klein museum stelt werken over de drukkunst ten toon wat ons weinig zegt, we snappen er niets van. Geen uitleg in het Engels, nergens trouwens. Ook de suppoosten zijn zeer zwijgzaam: die liggen bijna altijd te slapen.

De andere kleine musea vertellen iets over het vroegere leven, alles onder het stof, soms wat verwaarloosd. De kleine woonkamers zijn smaakvol ingericht, alles uit een periode van welvarendheid van dit bankiersstadje. Daar tussenin liggen afbeeldingen van Mao en diverse uitgaven van Het Rode Boekje. Men heeft duidelijk nog bewondering voor zijn ideologieën. Nu zijn alle straatjes, elk huis of steegje, ieder hoekje, volgepropt met thee- en eethuisjes, kleine boetiekjes en winkeltjes met oneindig veel prullaria. We wonen letterlijk in een museum.

Avondeten doen we in ons verblijf en we hebben er een bekende bij: de vriendelijke receptioniste lijkt een Chinese versie van Matilda Swinton, voor Cathy reden genoeg om met haar te kletsen en vooral tips te geven hoe haar Engels op te krikken. Ik heb er plezier in. Naast hen ligt de huispoes, haar kopje heeft toch een andere fysionomie dan de katten bij ons. Ter ere van Chrisje en Isabelle heb ik haar op de foto gezet. Wanneer we even later buiten zitten om van de zachte avond te genieten scheren oneindig veel zwaluwen schreeuwend over ons verblijf. Dat scheelt dus een heleboel muggen. Maar wat jammer dat die bij ons verdwenen zijn.