Reisverhaal «Zhenguo Tempel en barbecue»

Pingyao | China | 0 Reacties 01 Juli 2016 - Laatste Aanpassing 09 Juli 2016

We krijgen wat te verduren door dat harde bed. Nee, niet zozeer hard maar elke springveer van de matras drukt op elke plaats van ons lijf. Het dekbed hebben we al, in vieren geplooid, onder ons gelegd wat een beetje helpt.

Het is drukkend warm in deze stoffige oude stad en onze haren zijn te lang waardoor het nog warmer aanvoelt. Daar willen we wat aan doen. Naar de kapper willen we niet of we komen met een "Chinees Potske" naar buiten. Een schaar en een kam hebben we mee, Cathy begint met knippen. Ik heb er alle vertrouwen in, het is plezierig-spannend. We zitten daarvoor buiten, passanten lachen als ze ons zo bezig zien. Af en toe kijk ik via de camera van de iPad om te controleren of het wel goed gaat! Een dik uur later lijkt het of ik vanuit het kapsalon kom en wat een verfrissing. Nu mijn beurt om er de schaar in te zetten, ik ben er zelfs een beetje zenuwachtig van. Een echt goed schaarke is dit toch niet maar het lukt. Nog even met een scheermesje de nekharen bijwerken, controle door Cathy met de IPad en klaar. Een paar uur later zien we er allebei een heel stuk frisser uit.

Klaar om het gouvernementsgebouw te bezoeken. Gebouwd in 1346 kent het een meer dan zeshonderd jarig durende geschiedenis. Het is uitzonderlijk goed bewaard gebleven waardoor je een idee krijgt van de rechtspraak in vroegere tijden. De gouverneur was 'vader en moeder' van het volk én rechter. Er zijn de cellen, de kamers waar verdachten werden ondervraagd ( en gezien de martelwerktuigen niet met zachte hand), de rechtszaal, kantoren, administratieve gebouwen, woonvertrekken en een mooie tuin. Absoluut de moeite waard. Wat mij wel opvalt is dat wij geen uiterlijk onderscheid zien in bouwstijl van een woning of tempel.

Om 16.00u hebben we afgesproken met Mia, een vriendin van de hoteleigenaar, om samen met de taxi de 10km verderop gelegen Zhenguo Tempel in het dorpje Hadongcun te bezoeken. Twee fietsen gaan mee om terug te komen. De rit naar Hadongcun gaat over een zeer drukke weg waarlangs talloze tientonners beladen met kolen voorbijrazen. De ganse omgeving ziet zwart, ook de enkele kuddes schapen die hier langs de kant grazen. En daar moeten wij straks doorheen fietsen... .

De Zhenguo Tempel is voor mij een mooi gebouwencomplex omdat het niet over-gerestaureerd is. Alles is stoffig, hier en daar half vergaan, je kunt goed de (vroegere) sfeer ervaren. Mensen komen hier naar toe om te bidden en te offeren, niet uitsluitend als toerist. In de oudste hal, gebouwd in 963, staan de enige in gans China bewaarde beelden uit de 10de eeuw. De stijl is verhalend, elk gezicht of uitdrukking is anders. De beelden zijn op een menselijke schaal gemaakt, minder verafgodend. Voor het eerst ook zien we heel wat beelden van vrouwenfiguren met kleine kinderen. Een andere tempel bevat honderden kleine beeldjes op rijen boven en naast elkaar. Het is hier aangenaam kuieren, we zijn de enige bezoekers.

Mia zal op eigen kracht 'thuis' komen, wij stappen de fiets op. Het eerste gedeelte valt goed mee. Wegen en fietspaden zijn hier zo breed dat er met gemak een ganse colonne kan passeren hoewel er amper verkeer is. Maar eens we de weg naar Qufu op fietsen is de pret snel voorbij. De tientonners waaien alle stof op, het aanhoudende getoeter is niet om aan te horen, de inhaal manoeuvers levensbedreigend. We plakken als het ware zo dicht mogelijk langs de rand van de weg, ademen is hier al zonder fietsen een heel karwei. Cathy haar longen beginnen te piepen maar opgeven is uiteraard geen optie. Het is letterlijk een hele opluchting als we de randstad binnenrijden. Toch zijn we blij dat we dat voor mekaar hebben gekregen. Je moet de mensen zien die ons aanstaren. Op de weg reed er zelfs iemand het linker baanvak op door zo te kijken!

Doorspoelen maar. Met één pint lukt dat niet, twee is beter. En omdat het vrijdagavond is eten we vanavond barbecue, dat is hier overal de gewoonte. Daar hebben ze in ons verblijf werk van gemaakt. We krijgen tomaten bedolven onder een berg suiker, selderij met verse kruiden, op sperzieboontjes lijkende pasta met rode pepertjes, gember en look, koud gegaarde aardappelreepjes, fijn gesneden tuinkruiden, stukjes gebakken rundvlees, varkenskoteletjes en kippenvleugeltjes. Veel, lekker en we mogen zelfs nog meer vragen: verse vis, grote mooie oesterzwammen, ... .

Een avondwandeling door de met honderden lampionnen verlichte binnenstad helpt ons verteren. We stappen een oorverdovend lawaaierige karaoke straat door, slenteren door kleine steegjes maar alleen dan als er ook andere mensen doorheen gaan (honden, weet je wel) en genieten van alle geluiden, geuren, gezichten.

Dit is een oud stukje betoverend China!