Reisverhaal «Nikko, Lake Chuzenji»

Nikko | Japan | 0 Reacties 23 Juli 2016 - Laatste Aanpassing 12 Augustus 2016

Cathy is als eerste op en zit beneden met Spaanse gasten te keuvelen. Ik heb ongelooflijk diep geslapen, Cathy heel wat minder op de futon. Er mogen er bij haar dan wel drie op elkaar liggen, het lijkt nog altijd wat alsof je op de grond slaapt. En dan bedenken we wel eens dat een jonger lijf dat toch allemaal een beetje beter aan kan.

We krijgen weer een Japans ontbijt en daarvoor alleen al moet je in dit guesthouse verblijven, werkelijk ongelooflijk. Ik heb nog geen enkele maal een adres doorgegeven maar als je ooit in Nikko terechtkomt: (outdoor.geocities.jp/rindoutyan/index.html).

Vandaag is het ontbijt totaal anders dan gisteren, waaronder in saké gekookte haai. Nog nooit gegeten! Maar we krijgen al dat lekkers niet op en pakken het teveel in om als lunch te gebruiken. Wat we kunnen besparen laten we niet liggen... .

Ook Christian is weer van de partij. Gisterenavond heeft hij, na een wandeltocht van twintig km. nog een onsen bezocht. Dat doet hij elke dag! Goed dat hij geen tatoeages heeft of hij kwam er niet in. Dat tolereren ze hier totaal niet.

We staan klaar om naar de bus te worden gebracht maar hebben niet veel zin om te vertrekken. Vanavond moeten we ergens anders logeren, hier is geen plaats meer. Onze bagage zal in de loop van de dag naar het nieuwe verblijf worden overgebracht. Tientallen vriendelijke buigingen krijgen we mee om ons een goede reis te wensen.

Vandaag gaan we een heel stuk hoger Lake Chūzenji verkennen, ontstaan door vulkaanuitbarstingen. Voorlopig regent het niet en ook de zichtbaarheid valt mee. Rond het meer staan een paar oude maar recent gerestaureerde villa's. Italiaanse en Britse ambassadeurs kwamen hier in de zomer wonen om de hitte in Tokio te ontvluchten. Én buitenlandse gasten te ontvangen. Geen slecht leven blijkbaar.

De eerste ambassade die we bezoeken is een paar jaar terug gerestaureerd maar heeft daardoor zeker niets aan gezelligheid verloren. Wij zouden er liefst zo intrekken. Van plafond tot muren, een groot deel van de meubels, zelfs de verlichting, is gemaakt van de vezels van de bamboe. Elke ruimte heeft een aparte sfeer door een andere lichtinval. Het uitzicht naar het meer is adembenemend. Het moet in de herfst ronduit schitterend zijn wanneer de bomen hun vuurrode bladeren tonen. En weer boffen we wanneer we onze meegebrachte lunch zonder pottenkijkers eten op de aanlegsteiger. We kunnen doen alsof we hier wonen. Dromen over hoe we ons zouden laten dienen, feestjes geven, familie laten logeren. Eindeloos veel boeken lezen, zwemmen, zeilen, barbecuen, vrienden ontvangen. Dat Cathy nooit een ambitie als ambassadrice heeft gekoesterd... . Op culinair vlak alleen al zou het een succes zijn geweest!

Met moeite maken we ons los van dit prachtige huis en de paradijselijke locatie. We gaan de buren bezoeken, de Britse ambassade ligt hiernaast. Even een korte wandeling door het bos en we zien het pas opengestelde gebouw al liggen. Opgetrokken in hout deze keer. Niet in natuurkleur gelaten maar contrasterend zwart-wit geverfd. Strak van lijn en ook in mooi contrast met de natuur. Ik kijk ernaar met gemengde gevoelens, ook binnen weet ik eerst niet goed wat ik ervan moet denken. Dit is geen ambassade, geen woning meer. Er blijft van wat ooit huiselijk moet zijn geweest niets meer over, de kamers zijn een kleine tentoonstellingsruimte met vitrines, boven is een theesalon waar Engelse thee en scones worden verkocht. Allemaal heel mooi maar de sfeer van vroeger is weg. Het mooiste is weerom de opmerkelijke schoonheid van het meer, de heuvels, de snel passerende nevel. Het komt sprookjesachtig over. Ik denk zelfs mooier, in elk geval mysterieuzer, dan op een zonnige dag.

Een wandeling van een uur brengt ons terug naar de bushalte. Zo passeren we de Belgische ambassade, minder fraai gelegen, ook niet meer zo glorieus en matig onderhouden maar in functie. We piepen door de tralies om er een glimp van op te vangen en doen hetzelfde bij hun buren, de Franse ambassade. De tijden van grote luxe zijn ook hier voorbij. Blijkbaar zijn de toelagen drastisch afgenomen.

Ondertussen dekt de nevel alles toe. Het is nog vroeg in de middag maar de zichtbaarheid nu is nihil. De busrit verloopt daardoor zelfs stiller. We rijden door een tunnel van nevel, pas wanneer we een tijdje afdalen neemt de zichtbaarheid toe.

Bij aankomst aan de bushalte belt Cathy het nieuwe verblijf met de twijfelachtige naam Teddy Bear. Wat staat ons nu te wachten. We worden opgehaald en komen aan bij het in hout opgetrokken hotel. Het heeft duidelijk betere tijden gekend. De eigenares is een kordate Japanse die haar baby meezeult, een peuter hangt aan haar rokken. Haar man, de kok, komt informeren of we willen dineren. Het is een grote neger, de eerste die we in Japan zien. Met luide stem legt hij ons uit wat hij zal klaarmaken. Japans zal het niet zijn. Maar we hebben er schik in en bestellen een fles witte wijn als aperitief, de rest drinken we wel aan tafel. Het zal ook hier wel meevallen.