Reisverhaal «Tokio, Boutique Japan als leidraad»

Tokyo | Japan | 0 Reacties 19 Juli 2016 - Laatste Aanpassing 10 Augustus 2016

Vandaag eerst mijn camera binnen brengen. Ik kan hem nu al een paar weken niet gebruiken en hoop dat hij, liefst in geldige garantie, kan gemaakt worden.

De Fujimilm Square is vlot te vinden. Op de benedenverdieping is een fototentoonstelling én een ruimte waar fotocamera's vanaf 1900 te zien zijn. Een prachtige collectie. Op de eerste verdieping staat Mr. Takahashi ons te woord. Uiterst beleefd, geduldig en zorgvuldig noterend wat het probleem is. En ja, dit valt zeker onder garantie. We krijgen ook een gelijkaardig vervangtoestel mee. Binnen een week kunnen we de camera terug komen ophalen. Diepe buiging om afscheid te nemen, diepe buiging om ons te bedanken dat we gekomen zijn.

Met Boutique Japan als leidraad vangen we een tweede wandelroute door Tokio aan.

We vertrekken vanuit Omotesando Station. We zien meteen Oak Omotesando Building, een groot betonnen gebouw in de vorm van..., jawel, een boom. Mooi, luchtig, jammer van de niet zo geslaagde gevelreclame. Heel dichtbij is een trappenhuis, de ingang van een winkelgalerij (door Hiroshi Sugimoto), een beetje verscholen tussen de grote façades. Uitnodigend om naar boven te gaan, prachtig van licht en uitgevoerd in fraai gekapte licht grijze natuursteen. Boven is een theehuis. Er staan niet zomaar tafeltjes, er zijn twee rijen tafels met een bank, achter mekaar opgesteld, zodat iedereen naast mekaar zit en door het grote raam van het uitzicht kan genieten. Doordachte architectuur. Sublieme materialen en afwerking.

Dat is wat we allebei graag doen, mooie plekken opzoeken. Hoewel we weinig weten over architectuur in het algemeen kan het ons altijd boeien. Net als andere beeldende kunsten. We zijn dus in Tokio op de juiste plaats.

We wandelen doorheen Omotesando 's kleine winkelstraatjes en passeren Maison, een befaamd restaurant in Tokio, gekend voor zijn Tonkatsu, gepaneerde varkenslapjes, geserveerd met Tsukemono, Japanse pickles. Klink chique hé! Alsof ik dat kan onthouden, Cathy heeft daar een beter geheugen voor. We gluren even binnen en weten dat we vanavond hier terug komen om te eten.

Eerst thee drinken. Het gezochte theehuis is moeilijk te vinden. Er is geen uithangbord, maar natuurlijk lukt het. Een oud houten huis blijkt binnenin helemaal ontmanteld en is herbouwd tot theehuis beneden annex 3 kleine winkeltjes boven. Het nieuwe hout en het beton geven een mooi contrast met de zichtbare oude structuur van weleer. Ik bestel een koffie, nog nooit zo lekkere gedronken. Heel speciaal gezet door het water zeer langzaam over de gemalen koffiebonen te heen te laten bezinken. Er wordt alleen handmatig gezette koffie geserveerd. De thee van Cathy ziet er uit als erwtensoep, mooi geserveerd met twee groene (!) hele lekkere chocolaatjes. Maar wat een domper op de theeceremonie... . De kop valt om, een groene smurrie loopt over de tafel heen en dadelijk staan drie medewerksters mekaar te verdringen om ons te helpen. Er wordt een nieuwe kop thee gebracht, alles is weer rustig. En ik geniet van een 'sneeuwbal': gewoon ijs, tot schilfers vermalen, het lijkt op sneeuw. En daarop bevroren sinaas- en mandarijn partjes in siroop. Vooral koud, en ook lekker.

De wandeling zetten we verder langs kleine, hippe boetieks en komen uit aan een zeer drukke avenue. Die kruisen we om uit te komen in Takeshita Dori, een straatje voor alternatieve kleding en wat dan ook. Maar we zien er amper iets van, het is ellebogenwerk hier door te komen. De gemiddelde leeftijd van de ijsjes likkende menigte is vijftien, de toerist niet meegeteld. We doen ons best hier zo vlug mogelijk uit te geraken. Maar we naderen ons doel. Op enkele meters van dat gekke gedoe ligt Yoyogi park, een heel groot rustpunt middenin deze drukke stadsbuurten. Het Meiji Jingu Shrine, pas in 1920 gebouwd, ligt hier middenin en is omringd door een groot bos. Aan de inkom staat een muur van tonnen sake, daar tegenover, Franse wijntonnen, ooit door Frankrijk aan keizer Meiji geschonken. Hij was duidelijk een levensgenieter.

Maar we willen onze belofte nakomen. Het is zowat etenstijd, we zoeken Maisom weer op, varkenslapjes eten. De beste plaats voor ons is aan de toog waar we de keuken kunnen zien en alles wat wordt doorgegeven. Da kaart is uitgebreid maar de meesten bestellen inderdaad de zeer luchtig gepaneerde varkenslapjes, geflankeerd door een berg superfijne witte koolsla, pickles, witte rijst en een kleine bouillon. Thee komt daar gratis bij. Allemaal heel lekker.

Op de terugweg komende langs een kerk, tussen de chique winkels. We dachten eerst een hotel te zien. Er zijn mooie glasramen, daar moet ik altijd even bij stilstaan.

We hebben een ongelooflijk prachtige dag meegemaakt. Tokio is de max!

Dinsdag 19 juli

Ik heb geen energie. Waarschijnlijk slaap ik minder diep door het voortdurende gedender van de treinen vlak naast ons deur, ik weet het niet. Maar ik ben in elk geval te moe om ver te stappen. Dus blijven we vandaag thuis, ik slaap bij, doe een paar wasjes en Cathy zorgt voor lekker eten. In het naburige park gaan we later op de dag opzoekingswerk doen op onze iPad. De pocket WiFi van ons verblijf is daarbij een onmisbaar hulpmiddel. We willen zeker zo iets kopen om als gps te gebruiken, onze verblijven op te zoeken en de verdere reisroute te plannen. Over Japan zelf weten we ook nog te weinig, we kunnen daar niet genoeg over lezen. En natuurlijk wil ik TangaTanga bijwerken want daar ik krijg de kriebels van. De achterstand is nu wel erg groot. Gelukkig hebben we af en toe net genoeg bereik om familie te spreken! Morgen zoeken we zo een ding.