Reisverhaal «Aankomst van LauraLien»

Kuala Lumpur | Maleisië | 0 Reacties 13 September 2016 - Laatste Aanpassing 07 Oktober 2016

12 september, maandag, Kuala Lumpur.

Het is een belangrijke dag vandaag!

We zijn precies vier maanden weg. 11 mei trokken we de deur thuis achter ons dicht om nieuwe horizonten te verkennen. Rusland, Mongolië, China, Japan en Maleisië. Vijf landen. En niet de kleinste. Vijf werelden van verschil. Met z'n tweeën. En dat gaat wonderwel. Maar nu reizen we niet meer met ons tweeën, LauraLien, mijn 'twee' dochters, komen drie weken meereizen!

We rijden naar de luchthaven van KL. Het is nog vroeg, er is nog niet veel verkeer. De lucht blijft donker, het wil niet ophouden met regenen. Het is al zo grijs als in België. Niet echt het juiste weer om LauraLien te verwelkomen. We krijgen al een berichtje dat ze geland zijn. Het kriebelt wat in mijn buik. Weer een berichtje: we kunnen onze bagage niet vinden! Dan zullen ze toch wat geduld moeten hebben. Zo snel gaat het niet want ze moeten ook nog langs de douane en dat vraagt veel tijd. Wij staan strategisch opgesteld en wachten. Ik heb mijn fototoestel in de hand, Cathy oefent zo nu en dan een vreugdedansje. Eindelijk, we zien hen. Ik neem snel een paar foto's maar neem de tijd niet om scherp te stellen. Ik moet ze omarmen. Nú!  En we snellen naar mekaar toe. Wat voelt dat goed. We staan een tijdje met z'n vieren te knuffelen, te giechelen. En dan komen de geijkte zinnetjes: hoe was de vlucht, staan jullie hier al lang, ... .

Het is namiddag als we aankomen in een appartement in KL, geboekt via Airbnb. De verhuurder heeft laten weten dat het gepoetst is, we kunnen binnen. Dan kunnen we ons badpak aandoen, op de 51 ste verdieping is het zwembad. Kunnen "de meisjes" indien nodig wat bijslapen. Maar niets is zoals beloofd. Het prachtige, supermoderne appartement ligt er vuil bij. Cathy begint meteen te sms'en met de verhuurder en het wordt een bitse conversatie. Wat nu? Zoortje stelt zich praktisch op: zelf poetsen. Cathy blijft onderhandelen over de prijs en iedereen steekt de handen uit de mouwen. Sanitair schrobben, lakens wassen, stof afnemen. Alles. Een kleine twee uur later is ons verblijf ok. Bijna de helft van de huur wordt teruggestort. Onze gezamenlijke vakantie kan beginnen!

Het zwembad is fantastisch. Het lijkt te zweven. Er is geen afsluiting, je kunt als het ware naar de Petronas Twin Towers toe zwemmen. Wat een uitzicht. Wat een Panorama. Laura en Lien mogen dan al doodmoe zijn, in zo een mooi decor willen ze niet slapen. Hun vermoeidheid zetten ze wel opzij tot vanavond. En we genieten samen. Een goed uur later komt Susie aan, ze heeft tonic en citroenen mee. Laura en Lien hebben gin meegebracht. En ik krijg al een vroeg verjaardagscadeau van Ann, schoonzus van Cathy: twee tijdschriften, een lieve verjaardagskaart en nog een fles gin. Die gaan we toch bewaren tot mijn verjaardag zelf. Bedankt, Ann en Bart!

Twee gin-tonics later rijden we naar een food court. Voor LauraLien is dit een eerste echte kennismaking met Azië. Alle zintuigen komen aan bod. Het is een smeltkroes van geuren door de verschillende eetculturen. Cathy heeft uiteenlopende gerechten gekozen, voor elk wat wils. Laura en Susie schieten prima met elkaar op. Voedsel is een prima uitgangspunt om een gesprek te voeren. Alleen Lien heeft geen tijd om veel te zeggen. Ze heeft eten nodig.

Het is fantastisch om met ons vijf rond de tafel te zitten. 

13 september, dinsdag, KL

LauraLien hebben ruim de klok rond geslapen. Ik sluip al een paar uur stilletjes rond, Cathy is vertrokken naar het appartement van Susie om onze bagage in te pakken. We nemen maar een een deel mee voor deze drie weken, de rest kunnen we laten staan bij Susie. Wat een luxe.

"De meisjes" genieten van een frisse duik. Het regent niet meer. Het is alleen erg nevelig. Goed weer om te acclimatiseren.

Met ons drieeën wandelen we naar de Petronas Twin Towers om te ontbijten. Of liever, te brunchen, het is al middag. Laura en Lien bestellen elk toast-ei. Ze krijgen elk twee eieren, in een schaaltje, zonder toast. Blijken die nog compleet lopend te zijn. Lien roert er een papje van met sojasaus en lepelt dat smakelijk naar binnen. Dat had ik nu niet verwacht van haar. En Zoortje volgt haar voorbeeld.

Zoortje, Laura. Echt één en dezelfde persoon! Eigenlijk noem ik haar al altijd Zoortje. Iedereen kent haar als Zoortje. Voor meer formele activiteiten laat ze zich Laura noemen. Ze was ooit een oud leerlinge van mij, ik ken haar 30 jaar. Maar Susie kon met haar Maleisische tongval de naam Zoortje niet uitspreken. Vandaar Laura in de teksten en in één adem LauraLien, onze twee medereizigers voor de komende drie weken.

We genieten van het samen zijn en praten bij aan het zwembad. De namiddag passeert lui. Wanneer de avond valt, zoeken we in de omgeving een eethuisje. Op nog geen tien minuten stappen komen we terecht in een woonwijk met kleine houten huisjes, een authentiek Maleisisch dorp, kampong Baru. Een buurt van maar een paar blokken groot, geheel verscholen tussen hoge flatgebouwen. Heel gezellig maar we keren toch terug naar de buurt van de Petronas Towers om te eten en bespreken de plannen van morgen. Dan begint het echte avontuur!