Reisverhaal «Bayanzag en The Flaming Cliffs»
Ulaanbatar
|
Mongolië
|
0 Reacties
14 Juni 2016
-
Laatste Aanpassing 22 Juni 2016
Vandaag zijn we al vroeg klaar om te vertrekken. Zelfs een beetje ongeduldig en opgelucht om schonere oorden op te zoeken.
Een vlotte rit van 180 km door de Gobi woestijn die, zo vernemen we, geen echte woestijn is maar een semi woestijn klimaat heeft. Het is een waar paradijs voor kamelen en grote kuddes geiten. Meer dieren zie je hier niet over de met stenen bezaaide bodem rennen. Alleen taaie dieren voelen zich hier goed.
Onderweg passeren we een klein dorp, Bayanzag, we stoppen aan de winkel. Nu weten we dat het goed is altijd wat proviand bij te hebben maar het aanbod in de winkeltjes is niet naar onze smaak. Zoete koeken maar geen fruit of groenten te vinden.
Twee mooi geklede dorpsmeisjes komen rond Cathy hangen, zij is een magneet voor hen. Misschien moet ze juf worden. In een vreemd land. Waar de zon schijnt en veel ruimte is.
The Flaming Cliffs zijn een grote rij uit rood zand gevormde klifs, een overblijfsel van miljoenen jaren geleden toen hier een oceaan was. Je kunt over zeer smalle richels klauteren om de lager gelegen vlakte te bewonderen maar Cathy en ik voelen daar niet veel voor. Te risicovol. Soms zijn we echte angsthazen. Of wat te voorzichtig. Wel laten we de auto voor wat het is en maken een stevige wandeling naar ons nieuwe verblijf. We stappen over een gigantisch hoogplateau ( dat het hoog is voel ik aan mijn adem) en kijken uit over een veel lager gelegen vlakte waar de natuur zich uitstrekt tot die overgaat in de zachtblauwe lucht. Onderweg kruisen we het pad van een immense troep geiten. Hun herder zet zijn brommer aan de kant om een praatje te maken (met Duugii) en een sigaretje te roken. Ook weer zo een goedlachs figuur. Echt geestig.
Als we bij het Tourist Camp arriveren, een 2000 meter boven de zeespiegel, sta ik plots als verlamd door een immens gevoel dat mij overvalt vanwege de grootsheid van deze natuur. Ik ben er even echt niet goed van!
