Reisverhaal «Khongor Sand Dunes»

Ulaanbatar | Mongolië | 0 Reacties 12 Juni 2016 - Laatste Aanpassing 22 Juni 2016

We gaan nieuwe oorden verkennen. Om te beginnen hebben we gekozen voor een zo authentiek mogelijk verblijf: geen comfortabel toeristenkamp met net sanitair en douches maar eens het leven meemaken bij een nomadenfamilie. We willen er twee nachten blijven. Ik vooral was daar nogal voorstander van.

En we zullen wat meemaken... .

Het weer is mistroostig. Het landschap bukt zich onder het wolkendek. Geen kleur te bekennen, alles is in nevels gehuld. In de verte dragen de stapelwolken hevige regenbuien in zich. Op een paar regendruppels na blijft het voor ons voorlopig droog. Ook het gras is verdwenen, er zijn alleen stenen en doornige planten waar kamelen gedijen. Ze zien er grappig uit in hun half verdwenen vacht.

Tegen de middag komen we bij de nomadenfamilie aan. We worden gastvrij begroet, besmeurde kindergezichtjes lachen ons toe. Iemand richt een vinger op een Ger die twee dagen de onze zal zijn. We kruipen binnen, ... . Vier bedden, vier gore matrassen, een vloerkleed die een hele geschiedenis te vertellen heeft. Maar we zijn flink, dit is authentiek. Er zijn gelukkig slaapzakken mee, die maken het gebrek aan fatsoenlijk bedlinnen goed. Handdoeken hebben we niet nodig want sanitair is er toch niet. Én we hebben een 'room with a vieuw': de kamelen en geiten liggen vlak voor ons deur. De zandheuvels met de bergkam erachter als decor. Dat kan alvast tellen. Cathy gaat zelfs dadelijk op zoek naar hun keuken. Had ze misschien beter niet gedaan. Maar een vier-vijftal kinderen klampen haar aan, ze hebben prachtig lachende gezichten die heel nieuwsgierig en een beetje uitdagend haar aankijken. Een baby van een half jaar of zo wordt haar in de armen gelegd. Ze zijn ontwapenend, helemaal echt, volledig zichzelf met hun vuile kleren, hun plezier en de paar Engelse woorden die ze roepen.

We eten onze lunch in de Ger van de familie: pasta met gedroogd geitenvlees. Ik eet mijn bord leeg, Cathy heeft 'geen honger'. Ik denk dat het ook wel komt omdat ze al betere keukens heeft gezien.

De verdere namiddag brengen we bij de nomadenfamilie door. De zon schijnt, het is zalig weer. We hebben ballonnen en snoep voor de kinderen mee. Cathy steelt de show, iedereen heeft het grootste plezier met haar. Het is ook een beetje hun juf: leren tellen in het Engels. Moesten we hier langer blijven dan zou ze zeker van de oudste jongen een student maken.

In de vooravond stappen we richting duinen. Hoog, mooi 'gekamd' goudkleurig, met daarachter de blauwgrijze bergen. Het gevoel van natuur en ruimte is overweldigend. We komen bij een veel dieper gelegen rivier waar paarden ons nieuwsgierig bekijken. Het is geen goed idee verder te gaan want als we ons omdraaien richting kamp zien we dreigende onweerswolken. Het weer kan hier heel plots veranderen. Eenmaal terug is het een mooi spektakel: links de ondergaande zon, rechts, voorlopig in de verte, regenbuien en weerlicht.

Het zal ons wel lukken de nacht goed door te brengen. Want morgenochtend willen we op tijd vertrekken om de Sand Dunes te verkennen. Het gemis aan sanitair weten we ook al goed op te vangen. Onze benen buigen al veel leniger door en we kunnen als de beste putjes graven als hondjes.

We hebben al beter geslapen (weeral...). En wanneer ik 's nachts nodig moest durfde ik de Ger niet uit omdat ik de honden die hier waken niet ken.

Het weer is niet fameus dus Erka en Duugii adviseren ons even te wachten om op uitstap te gaan tot het wat uitklaart. Ondertussen ontbijten, tenminste, toekijken hoe zij dat doen. Warme geitenmelk met zout, daarin stukjes gedroogd vlees en rijst. Wij hebben nog een restje muesli, een appel en een banaan. Uiteindelijk proeft Cathy van hun maaltijd, met de nodige honger zou het lukken.

En we blijven wachten, het weer wordt er niet beter op. Dus rond drie uur beslissen we toch te vertrekken, het is maar een korte rit. Wat we te zien krijgen is in de steeds hoger wordende duinenrij, een torenhoge duin van 280 meter waar we, als we willen, overheen kunnen om de andere kant te bewonderen. Niet prettig in een stuk woestijn een duin opklimmen tegen de wind en de regen in. We houden het dan ook niet lang vol. De geheimen van The Sand Dunes zullen we nooit kennen.

En omwille van het slechte weer plaatst de eigenaar een stoof in onze Ger. Koud zullen we het niet meer hebben.