Reisverhaal «Ongi Monastery, ruïnes »

Ulaanbatar | Mongolië | 0 Reacties 15 Juni 2016 - Laatste Aanpassing 22 Juni 2016

Een goede douche en een prima ontbijt doen wonderen, we kunnen er weer tegenaan. Het is een vlotte trektocht doorheen een dor gebied. Het landschap is hijïg waardoor in de verte een blauwe sluier het land bedekt. Hier zie je dat de wereld zichzelf heeft gemaakt.

Ondertussen wordt er heel wat afgelachen in de auto. Cathy kan het grappige Engels van Duugii perfect imiteren. Zelfs Erka begint wat te ontdooien en durft al eens mee te lachen. Die heeft wel héél veel tijd nodig!

We passeren een meteorologisch instituut waar een heel mooie verzameling stenen (stone pillar) met kleurrijke linten er omheen naast staat. Ik doe zoals de inwoners: er drie maal rond lopen en een wens doen. Wauw, wat zou alles gemakkelijk zijn moest je maar dat te doen hebben en je wensen verhoord worden.

Onze 'nieuwe' Ger staat deze keer aan een rivier met grasgroene oevers. Elke dag al is ons verblijf in een totaal ander landschap gelokaliseerd. Hier kunnen we ook van het mooie weer genieten op een overdekt terras die ons tegen de felle zon beschutting biedt.

Vlakbij, op een kleine berg, staan de ruïnes van wat eens het belangrijkste en grootste klooster van Mongolië is geweest. Zeker duizend monniken hebben hier geleefd maar rond 1921-1922 heeft het Russisch regime alles verwoest, zoals trouwens overal in het land. De verbanning van het Boeddhisme. Het leven moet hier zwaar geweest zijn op deze winderige heuvels. De zon schijnt tenslotte niet elke dag en de winters duren hier lang en zijn bar koud. Ook de nomaden verhuizen in de herfst met hebben en houden van de graslanden naar de bergen waar ze beschutting zoeken.

Er is hier in een Ger ook een klein museum. Duugii probeert iets uit te leggen over 'de gele' en 'de rode' boeddhisten maar haar verhaal is nogal verwarrend. De ene zijn vergevingsgezinder dan de andere, verder komen we niet. We zoeken het wel op.

We blazen uit bovenop een houten uitkijkpost, de wind en de felle zon doen ons duizelen. Duugii haalt iets verderop water uit een put, heel koel, het heeft een zuiverende werking. Ook een antiekwinkel kun je hier vinden. Een beetje raar. De eerste die we tegenkomen. Maar er liggen veel spullen waaruit je wat kunt opmaken over hoe het leven hier vroeger moet geweest zijn.

De Mongolen zijn trots op hun geschiedenis en om het even waar we naar toe rijden, altijd wordt halt gehouden aan wat dan ook, als het maar iets te vertellen heeft over hun herkomst en hun geloof in de natuur. En natuur, dat hebben ze hier wel genoeg! Konden we maar een ietsiepietsie meenemen naar huis... .