Reisverhaal «Orkhon waterfall»

Ulaanbatar | Mongolië | 0 Reacties 16 Juni 2016 - Laatste Aanpassing 23 Juni 2016

We hebben een goede nacht gehad en ik ga me douchen. Er komt behoorlijk wat water uit, ook lekker warm dus zeep ik me goed in. Afspoelen is plots heel wat minder gemakkelijk, er komt hoegenaamd niet veel meer uit. Wanneer Cathy aan de beurt is blijkt dat er iets mis is met de elektriciteit, er kan geen water meer worden opgepompt. Cathy krijgt twee kleine flesjes water om zich te wassen. Terug in de Ger merken we dat door de storing ook een adapter stuk is. Pech, maar niet erg, we hebben nog reserve.

We rijden lange tijd door een mooie groene vlakte waar schapen en geiten heer en meester zijn. Of toch niet? Helemaal alleen én kreupel ligt een schaap angstig toe te kijken hoe twee roofvogels haar bespieden, haar afwachtend gadeslaan. Hier is geen ontkomen aan. Het is alleen te hopen dat het snel voorbij mag zijn.

Zachtjes aan krijgt de omgeving een diepere groene kleur en spelen plassen en vennen over de glooiende velden. Steeds vaker moeten we een beek of riviertje kruisen, meestal gaat dit vlot maar soms is het zoeken naar een niet te diepe oversteekplaats. Dan is het een och en een ha en een applaus van ons naar Erka toe! Wat geestig en nog steeds droge voeten.

We krijgen de eerste yaks te zien. Hier, om de soort te laten te overleven, is het een kruising tussen een Mongoolse koe en een Tibetaanse yak. Ze zijn niet groter dan hun verwanten, de koeien en staan met hun veel hogere schouders en heupen in hun lange vacht stil te grazen.

De dag is prachtig maar duurt lang omdat de rit steeds lastiger wordt. De wegen worden steeds hobbeliger, drassiger, soms gaat een signaal in de auto af dat hij teveel overhelt. We worden allemaal flink dooreengeschud, Cathy vindt zelfs het dak van de vierwieler te laag waardoor ze af en toe haar hoofd stoot.

Maar de natuur wordt steeds mooier, liefelijk, vruchtbaar. Kleine bosjes naaldbomen remmen de vaak harde wind af. Vooral hier zie je vele kuddes paarden, er moeten hier wel duizenden van die prachtige dieren leven. Het is een bonte mengeling van bruin tot wit met lange manen en staarten. Elke kudde telt veel kleine veulens, sommigen nog wankel op de benen. Ze bekijken ons vanonder hun lange wimpers en passeren de auto terwijl ze zijdelings langs hun moeder rennen.

We rijden ook weer steeds hoger en komen bij de ingang van het natuurreservaat. Even stoppen om de omgeving te verkennen. Ik herinner me vakanties in Zwitserland waar de natuur mij dezelfde verwondering gaf.

In de vroege avond komen we aan bij een kampement van drie gers. We hebben er zeven uur opzitten voor een afstand van 240 km. Elke minuut was een belevenis.

Nu mogen we geen tijd verliezen om de wandeling naar de waterval te maken, de wolken hangen al lager en ze beloven ons regen.

The Orkhon waterfall is niet groot, niet zeer diep maar mooi. Eigenlijk is het één rivier die uitmondt in een lager gelegen rivier. En geluid van klaterend water maakt je energiek. Uiteraard is water de bron van alles en dat is wat wij hier ook aanvoelen. Het gaat zelfs perfect samen met de wolkenstapels die eveneens water verplaatsen. We maken een korte wandeling in de omgeving, laten ons wat gaan in overpeinzingen en keren terug naar ons kamp terwijl het onweer aanvangt. De beloning (waarvoor eigenlijk) is een prachtige regenboog!

Twee jonge meisjes, 10 en 12 jaar, bereiden ons eten. Ze nemen vriendelijk maar zelfzeker onze iPad uit handen om selfies te maken en spelletjes op te spelen. Ze zijn daar overduidelijk vertrouwd mee. Zij geven ons (!) een geschenkje: elk een armband, een piepklein poppetje en een roze kleurstift. Wij kunnen alleen snoep teruggeven maar daar zijn ze blij mee.

En weer een fantastische ervaring rijker gaan we vol vertrouwen de nacht in.